mēti et opꝰ oꝑatū .i. ip̄m ſacrm̄. ¶ Utrū āt iuſtificarētqͦ ad hͦ duo vl̓ alterū illoꝝ triplex legit̉ opinio. vna Hu.de ſctō victo. qd̓ vtroqꝫ mō iuſtificabāt. ⁊ qͦ ad opꝰ operans ꝑ modū meriti qn̄ fiebāt ex charitate ⁊ qͦ ad opusoꝑatu ꝑ modū ſacr̄i inqͣꝫtū erant ſigna xp̄i ⁊ ſacramentoꝝ eius. Un̄ eoꝝ ſuſceptio erat quedā xp̄i ꝓfeſſio. ⁊ iōmediantibꝰ nr̄is ſacr̄is directe ⁊ indirecte habebāt iuſtifitare. ¶ Sed hec opinio ꝯͣriat̉ dictis ſctōꝝ qͥ dicūtqd̓ lex erat occaſio mortis inqͣꝫtū on̄debat pctm̄ et gratiam adiutricē nō ꝯferebat. nec differt vtrū eam directevel indirecte ꝯferrēt. ¶ Scd̓a aūt opinio ꝯͣria erat magiſtri dicētis. qd̓ nec quo ad opus oꝑans. nec qͦ ad opuſoꝑatū gr̄am ꝯferebat. eo ꝙ opus oꝑans erat inſtitutuꝫin onus nō in meritū. ⁊ opus oꝑatū in ſignū nō in cauſam. ¶ Sed ꝯͣ hoc eſt ꝙ actus ꝟtutis ſi ſit gr̄a informatus: eſt meritoriꝰ. vn̄ opus oꝑans in his ſacr̄is cū eſſetactus ꝟtutis .i. latrie. qꝛ exhibitōe taliū ſacr̄oꝝ deus colebat̉. ſi erat gr̄a informatꝰ erat meritoriꝰ iō tertia opinio cōis dicit. qd̓ iuſtificabāt quo ad opus oꝑanſ ꝑ modum meriti. nō qͦ ad opus oꝑatuꝫ ꝑ modū ſacr̄i. ¶ Adprimū de Hu. dd̓m. ꝙ opinio eius fuit. ¶ Ad ſcd̓m decanone dd̓m qd̓ petimꝰ vt placeat ſil̓r qͦ ad deuotioneſctīficatōiſ. nō quo ad efficatiā ſacrificij. ¶ Ad tertiū ꝙerāt ſacri forma dd̓m qd̓ verū eſt qͦ ad opus oꝑans. nōquo ad opus oꝑatum.Uit tamen inter illaHic querunt̉ quatuor. ¶ Primo vtante circūciſionē ꝑuuli ſaluarent̉ in fideinformi ꝑentū. ¶ Scd̓o an ſufficeret fides ſine aliquo interiori ſigno. ¶ Tertio de neceſſitatē īſtitutōis circūciſionis. Quarto deeffectu circūciſionis.D pͥmū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ante circūciſionēparuuli ī fide informi ꝑentū nō potuerūt ſaluari. fides em̄ informis eſt mortua. vt dicitIa. ſed qd̓ mortuū ē nec ſibi nec alt̓i ꝓdeſt. gͦnec fides informis ſubiecto ꝓprio l̓ alieno ꝓdeſt. ¶ Pͣ.qd̓ deo nō placet neminē iuſtificat. ſed fides informisdeo non placet. gͦ neminē iuſtificat. ¶ Pͣ. Efficatior eſtcharitas qͣꝫ fides. ſed charitas aliena nunqͣꝫ ſufficit admeritū. gͦ nec fides ad iuſtificationē. ¶ Contra nūqͣꝫ p̄ꝯſtare de fide formata pr̄is. gͦ ſi illa reqͥrebat̉ nūqͣꝫ poterat ꝯſtare d̓ ſalute ꝑuuli qd̓ eſt incōueniēs ¶ Pͣ. Pctm̄actuale parētꝭ non dꝫ nocere ꝑuulo. noceret aūt ſi fidesꝑentis efficatiā ſaluādi ꝑuulū ꝑderet ex pctō adiūcto. gͦnon ꝑdit ſed ſaluat ¶ ℟º. Fides oꝑat̉ ad ſubiectū ⁊ adobiectū ex ꝑte ſubiecti non habebat fides ꝟtutē ſaluādiꝑuulū. ſed ex ꝑte obiecti cū ꝟtus ſubiecti ꝑticularis ſit ⁊determīata ad vnū ꝟtus aūt obiecti qd̓ deus eſt vniuerſalis et infinita. cū aūt informitas inſit fidei ex ꝑte ſubiecti: nō tn̄ ex ꝑte obiecti īformitas. fidei nō tollebat fidei ꝟtutē ſaluādi ꝑuulū. ¶ Ad pͥmū ꝙ fides informismortua eſt dd̓m. Ꝙ qͣꝫuis ſit mortua qͦ ad meritū d̓ cōdigno non tn̄ de ꝯgruo. vel qͣꝫuis ſit mortua qͦ ad ſubiectu ꝓpriū. non tn̄ qͦ ad obiectū. ¶ Ad ſcd̓m fides in formis deo non placet dd̓m qd̓ falſū eſt. nā fides informiscū ſit a deo placet tanqͣꝫ meritoria ex ꝯgruo et vt diſponens ad charitatē. ſed non ex ꝯdigno. ¶ Ad tertiū dd̓ꝫqd̓ ſecus eſt de fide ⁊ charitate. nam fides eſt primū perquā homo deo ꝯiūgit̉. ⁊ ip̄a fides cū ſit incognitione reſpicit ſuū obiectū in qͣdā vniu̓ſalitate. ſꝫ charitas ī relatōe ad ꝓpriū ſubiectū ẜm ꝙ affectꝰ tēdit ī ꝓpriū bonum.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ qd̓ ꝑuulis non ſufficeret fides ſine ſigno exteriori. non em̄ eratfides tūc maioris ꝟtutis qͣꝫ modo. ſed modonon ſufficit ſaluare ꝑuulū fides ſine exterio-

ri ſigno. gͦ nec tūc. ¶ Pͣ. Si ſola fides ſufficiebat. tuncꝑuuli nati d̓ fidelibꝰ non poterāt dānari. ſꝫ modo ⁊ tꝑelegis dānari pn̄t. gͦ peioris ꝯditionis ſunt nūc qͣꝫ tunc.Pͣ. Actus fidei interior eque ſe p̄t extēdere ad iaꝫ natos ⁊ ꝯceptos. gͦ ſi non reqͥrebat̉ aliqd̓ ſignū exteriꝰ circa ꝑuulos. eque bn̄ poterat ſaluari ꝑuulꝰ ꝯceptꝰ ꝑ motūfidei intrinſecū. ſicut iam natꝰ. ¶ Contra ſola fides ꝑuulis ſufficiebat ẜm Greg. non gͦ reqͥrebat̉ aliqd̓ ſacrmvel ſignū. ¶ Pͣ. Hu. dicit qd̓ tꝑe legis nature non fuerūt aliqͣ ſacra in p̄cepto. ſꝫ ſine eo qd̓ non eſt in p̄cepto:ēſalus. ſꝫ cū originali non eſt ſalꝰ. gͦ ſola fide ſine aliqͦ ſacramēto poterat tolli originale ⁊ ſalus eē. ¶ ℟º. Circahec eſt dn̄plex opinio. vna dicentiū ꝙ nūqͣꝫ ſufficiebatfides ſine exteriori ſigno. in qͦ eēt fidei ꝓfeſſio. ſꝫ ꝑuulisſufficiebat fides aliqua ⁊ aliena ꝓfeſſio: adultis ꝓpria.Sꝫ qꝛ hͦ non videt̉ ꝯſonare ꝟbis Greg. in lr̄a poſitꝭiō alij ꝓbabiliꝰ dicūt qd̓ cū ad remediū originalis nulla ſigna vel ſacr̄a forēt ad hec inſtituta ſufficiebat ꝓfeſſio fidei directa ad ſalutē ꝑuuli in ſolo motu interioriſine vllo ſigno exteriori. ¶ Ad primū em̄ nō minoris efficatie fides dd̓m. ꝙ hoc nō ꝯuenit ꝓpter minorē efficatiam fidei. ſed ꝓpter obligationē ad plura ſine quoꝝ obſeruātia nō eſt ſalus. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ peioris ꝯditōis ſūtnunc qͣꝫ tūc dd̓m qd̓ verū eſt qͣꝫtū ad aliqͥd. qꝛ illi tūc facilius curabant̉. ſed ſimpl̓r melioris ꝯditōis ſunt nuncqꝛ in baptiſmo ml̓to maior dat̉ gr̄a qͣꝫ tūc ⁊ eſt mō maior certitudo ſalutis. ¶ Ad tertiū de ꝑuulo ꝯcepto dd̓ꝫqd̓ puer adhuc in vtero mr̄is exn̄s qͣꝫtū ad humanā cognitionē ꝑtinet nō hꝫ eſſe diſtinctū a mr̄e. ⁊ iō ꝑ actumhoīs gr̄am ꝯſequi nō p̄t nec nūc vt mundet̉ ab originali ꝑ baptiſmū. nec tūc vt mundaret̉ ꝑ fidē ꝑentū.D tertiū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ qd̓ nō fuerit neceſſariū circūciſionē dari. ſapiētis em̄ eſt face̓ aliqͥd quanto breuius p̄t. ſed ꝑ fidē ſufficiēt̓ oriAginale purgabat̉ ī lege nature. gͦ nō oꝑtuit inremediū originalis circūciſionē dari ¶ Pͣ. Pctō originali nō debet̉ pena ſenſibilis. gͦ nō ꝯgruit ei medicīa penalis ⁊ ſic nec circūciſio. ¶ Pͣ. Infirmo debili nō debꝫdari medicina grauis. gͦ ꝑuulis dari nō debuit medicina circūciſionis. ¶ Contra ꝯͣria ꝯͣrijs curant̉. gͦ morboqui ꝑ delectatione generatiue ꝯͣhit̉ ꝯgrue applicat̉ medicina inferēs dolore membro generatōis. ¶ Pͣ. Circūciſio eſt ſignaculū fidei q̄ eſt in p̄putio pr̄is nr̄i abrae. Ro.iiij. Sed ꝯueniēs fuit illā fidē ſignari cuius nos oꝑtetom̄s imitatores exiſtere. gͦ ꝯgruit circūciſionē dari.℟º. Circūciſionis inſtitutōis duplex fuit cā. vna expſſa ſignatio ablatōis originalis. vt ſicut explicatio fidei creſcebat ẜm ꝓceſſū tꝑis ita creſceret diſtincta ſignatio ſacramētaliū ſignoꝝ. hanc aūt circūciſio repn̄tat qͣꝫtum ad qͣttuor. Primo qͣꝫtū ad membrū generatōis inquo fiebat ꝑ quā originale tranſfundit̉. Scd̓o qͣꝫtū adfigurā circularē in qua ſignat̉ circulꝰ qͥ eſt in ꝓceſſu originalis infectōis ſcd̓m qd̓ ꝑſona corrūpit naturā. ⁊ natura ꝑſonā. Tertio qͣꝫtū ad penā que erat in circūciſiōeꝯtra delectationē ꝯcupīe in qua p̄cipue viget fomitꝭ virtus. Quarto ad ſanguinis effuſione ī quo ſignat̉ paſſioxp̄i ꝑ quā ꝓ originali ſatiſfaciendū erat. ⁊ qͣꝫtū ad hancꝟtutē diffinit̉ circūciſio. qd̓ eſt ſignaculū curatōnis aboriginali. ¶ Scd̓a cā fuit diſtinctio fidelis ꝓprie ab infideli ꝓpter fidē eius cui data fuit circūciſio .ſ. abrae ⁊ qͣꝫtum ad hanc vtilitatē diffinit̉a Dam. Circūciſio eſt ſignū d̓terminās iſrl̓ a gentibꝰ cū quibꝰ ꝯuerſabat̉. ¶ Adprimū qd̓ breuius erat remediū in lege nature dd̓m qd̓verū eſt ſꝫ nō vtilius. qꝛ ⁊ ſi morbū tollebat. nō tn̄ notificabat. ¶ Ad ſcd̓m de pena ſenſibili dd̓m. qd̓ intelligit̉hoc de pena eterna. que eſt inutilis ad ſalutē ſuā. nō detꝑali. q̄ eſt vtilis. ¶ Ad tertiū de infirmo debili dd̓m. ꝙ

A 2