Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LI.III

ctabilis eſt. ergo ſi remanebit habebit plus delectationis mīmꝰ bonus ph̓s qͣꝫ optima vetula Pͣ. Memoria ē pars aīe ſenſibilis ẜm ph̓os ſed potētiā ſenſibilisin morte perit. gͦ ⁊ memoria. ergo ⁊ omnis ſciētia exiſtens in memoria. Contra. Angeli ⁊ xp̄s qͣꝫuis videant in verbo cognoſcūt tn̄ res in ꝓpria natura. ergo etſancti ſimiliter faciēt. ergo ⁊ in eis erit ſciētia a rebꝰ accepta ꝑ quā cognoſcēt res in generibꝰ ꝓprijs. Pͣ. Dānati retinēt eorum quē hic agūtur ſciētiā. vt ptꝫ in diuite. ergo magis ſaluati. ℟º dicendum ꝙ in ſciētiaeſt ꝯſiderare habitū actū ⁊ modū. habitꝰ nō habet oppoſitiōeꝫ cū gloria nec cuꝫ pena. iō manebit. actꝰ nō ſicqꝛ eſt ratiocinatōis ⁊ inqͥſitionis hic ceſſabit in beatisvt dicit magiſter ⁊ aliū actū habebit. qꝛ videbimus veritatē rerū ꝑ ſimplicē intuitū nō ratiocinatiuū. in dānatis aūt reſpectu eoꝝ que elici poſſunt ex his que ſciunt forte p̄dictus actꝰ manebit. ſed ad eoꝝ afflictioneꝫmodus eſt intellige̓ cū fantaſmate qui ꝯuenit ſibi ex ꝑte corporis. cū em̄ intelligere ſit actus ꝯiuncti ꝑ aīam⁊ corpus nō cōicet ſibi ex parte actꝰ: qꝛ intellectꝰ noneſt potētia ꝯiuncta organo. oportet ꝙ cōicet ſibi ex ꝑteobiecti cū nō ſit poſſibile aliter. ⁊ iō oportet intelligercuꝫ fantaſmate. qꝛ fantaſma eſt ſpēs corꝑalis ſeꝑatagaīa a corpore p̄dictꝰ modus nō remanebit. ſil̓iter necpoſt reſurrectionē qn̄ corpus ſeqͥtur animā ⁊ nō ecōuerſo. Ad primū qd̓ opponit̉ de apl̓o. dicendū ꝙ ſciētiadeſtruet̉ quātum ad modū ⁊ quātū ad actū mutabiturqͣꝫuis quātum ad terminū actꝰ qui eſt certitudo ⁊ quātū ad habitū remaneat. Ad qd̓ obijcit̉ de delectatiōedicenduꝫ ꝙ qͣꝫuis quo ad hoc habeat ph̓s maiorē delectationē accidentalē tn̄ habebit vetula maiorē ſub̓alē. Ad tertiū de memoria. dicendū ꝙ ẜm ſctōs nō tm̄ ēmemoria ſenſibilis ſꝫ etiā ītellectualis in aīa rationali que eſt pars imaginis.De ſemel habita nōamittit̉ .i. vix amittit̉. radix oīm maloꝝcupiditas. Cōtra. Ecc̄i. x. initiū oīs pocati ſuꝑbia. ℟º vtraqꝫ general̓r nō ſpecialit̓ accepta oīs mali radix eſt ſꝫ differenter. qꝛ ſuꝑbia in auerſione a bono incōmutabili cupiditas ī ꝯu̓ſione ad bonū incōmutabile ſcīa ẜm ſui atū Cōtra fruſtra ē habitꝰ ſine actu. ℟º. n̄ dicit hītūmanſurū ſine actu ſꝫ ſine qͥ nūc eſt .ſ. rocinatio qͣꝫuis remaneat quātū ad terminū actus qui eſt certitudo. DI.XXXIIARemiſſis adijciēduꝫeſt. Hic pͥmo querit̉. vtrū deus diligat creaturam. ⁊ videt̉ ꝙ nō. Amor .n.quādā animi paſſionē importat. ſꝫ alipaſſiones anime vt ira odiū ⁊ hmōi nō ſunt in deo nſi ẜm effectū ⁊ ſil̓itudinē gͦ nec amor. Pͣ. Si deꝰ diligit creaturā aut ergo fruēdo aut vtēdo. ſed ip̄e nec fruitur creatura. nec eā refert in finē alterū: qꝛ nec creatura eſt eius finis. nec ip̄e creatura indiget ad ꝯſequēdūaliquē finē. ergo non diligit creaturā. Pͣ. Amor deiad creaturā aūt eſt affectus aut effectus. ſi affectus. ergo affectio eſt in deo. ſi effectus gͦ amor ad creaturā nōeſt in deo ſed a deo. Contra. Ioh̓. iij. Sic deꝰ dilexit mundū vt filiū ſuum vnigenitū daret. Pͣ. Amoreſt primū donū. ⁊ ita ratio oīs doni. cū gͦ a deo creature multa dona donent̉. ⁊ niſi ex amore dari nō poſſintcreatura a deo diligitur. ℟º. dicendū ꝙ vnicuiqꝫ habenti cognitionē amabile eſt ꝓpriū bonū. Unde cū indeo ſit ſui cognitio ꝑfecta amat ſuā bonitatē. bonū au

tē alicuiꝰ nō ſolū dicit̉ ẜm hoc qd̓ in ip̄o eſt ſed etiā ẜmqd̓ eſt in alio ꝑ ſimilitudinē. vn̄ cum bonitas que eſt increatura ſit ſil̓itudo diuine bonitatis deus diligit creaturā. Ad qd̓ pͥmo obijcitur de paſſione dicenduꝫ ꝙamor qn̄qꝫ noīat paſſionem ẜm qd̓ eſt in ꝑte ſenſitiua.qn̄qꝫ vero nō ſed ẜm oꝑationem volūtatis ẜm ꝙ eſt inꝑte intellectiua. ⁊ hoc mō deo ꝯuenit nō primo. Adſcd̓m dicendū ꝙ deꝰ nō refert ad aliam creaturā. ſꝫ adſeip̄m. ⁊ ideo vtit̉ ea. Ad tertiū dicendū ꝙ amor deiad creaturā. aut dicit affectū ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ſi affectio nominat paſſionē. ſic nō cōpetit deo. ſi aūt noīet oꝑatōꝫaffectiue ꝟtutis .ſ. volūtatis ſic cōpetit deo ſic̄ ⁊ velleO ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videtur ꝙ deus nō diligat omnē creaturā. deus em̄ ex charitate diligit quicqͥd diligit. ſed nō oīa ſunt ex charitate diligēda vt irrationabilia. gͦ deꝰ nō diligit oīa. Dͣ. Nihil ideꝫ ſimul diligitur ⁊ odit̉. ſed deꝰodit reprobos. mal̓ch̓. i. Eſau odio habui. ergo nō diligit eos. Pͣ. Dilectio eſt cauſa electionis ſiue ratio. ſꝫdeꝰ oēs non eligit. ergo nō omnes diligit. Contra.Sap̄. xj. Diligit oīa que ſunt. Pͣ. Gen̄. i. vidit deꝰcuncta que fecerat ⁊ erāt valde bona. ẜm Aug. ꝑ hoc ſignificat ꝙ oīa approbauit. ſꝫ nihil approbatur niſi ad̓amat̉. ergo deus omnia amat. ℟º. dicēdū ꝙ duplexeſt dilectio. q̄dā generalis qua qͥs vult alteri bonū qd̓cūqꝫ. Quedā ꝟo ſpēalis. qͣ vult alteri bonū qd̓ ſibi ꝯuiuat. hoc eſt dilectio amicitie. pͥma dilectiōe deꝰ diligitoīa. qꝛ volūtas eiꝰ cauſa eſt in eis omniū ſuoꝝ bonoꝝScd̓o mō diſtinguendū eſt ꝙ volūtas dei duplex eſt.quedā an̄cedēs q̄ reſpicit naturā. quedā ꝯſequēs q̄ reſpicit meritoꝝ exigentiā. pͥmo mō deꝰ diligit dilectione amicitie oēm creatura rationalē. ſcd̓o mō ſolos electos. Ad pͥmū deꝰ diligit ex charitate. dd̓m ꝙ deusdiligit omīa .i. creaturas irrōnales ex charitate diligitnō ſicut charitatē habēs ad illa. ſed ſicut ordinans eaad illa ad q̄ charitatē habet. Ad ẜm de odio dd̓m ꝙidē ẜm idē nō diligitur ⁊ oditur. vn̄ in pctōribus aliudodit deꝰ .i. peccatū. aliud diligit vt naturā. Ad tertium ꝙ dilectio eſt cauſa electionis. dicendū ꝙ verū eſtde dilectione amicicie que ſequitur voluntatē ꝯſequētem. ⁊ hac nō omnes diligit.D tertiū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ deꝰ nō diligatcreaturā ab eterno. dilectio em̄ nō eſt niſi boni. ſꝫ creature nō fuerūt bone ab eterno. gͦ nōdiligit eas ab eterno. Pͣ. Dilectio dei adcreaturā ſignificat eſſentiā ⁊ ꝯnotat effectū in creatura. omne tale attributū dicit̉ de deo ex tēꝑe. vt creatordn̄s. gͦ ⁊ dilectio creature. Pͣ. Amās vult eſſe amatūſꝫ deꝰ nō volebat creaturas eſſe an̄qͣꝫ eſſent. qꝛ ſi voluiſſet eas eē fuiſſent. gͦ nō amabat eas an̄qͣꝫ eſſent. Contra. Electio ſeqͥtur dilectiōem ſꝫ ſctōs ab eterno elegit.Eph̓ .j. Elegit nos an̄ mūdi ꝯſtitutionē. gͦ ab et̓no eosdilexit. Pͣ. De nō ſciēte deꝰ ab eterno nō potuit fieriſciens. ergo nec de nō diligente diligens. ergo quoſcuqꝫ diligit ab eterno diligit. ℟º. dicenduꝫ ꝙ dilectiodei dupliciter poteſt accipi. aut ꝓ actu dilectionis interiori aut ꝑ exteriori. Primo mō idē eſt ꝙ velle bonūalicui. Scd̓o mō idē ꝙ īpēde̓ bonū alicui. pͥmo mō d̓rẜm eēntiā. ſcd̓o mō ẜm efficiētiā pͥmo mō notat effectuin creatura ī habitu n̄ in actu. ſcd̓o mō etiā ī actu. vn̄pmō eſt eterna. ſcd̓o mō tꝑalis. Ad pͥmū ꝙ dilectio n̄eſt niſi boni. dd̓m qd̓ veꝝ ē. ſꝫ p̄t eē boni exn̄tis in ꝓpͥanatura. ⁊ ſic creature non fuerūt bone ab eterno vel indei p̄ſcientia. ⁊ ſic ab eterno fuerunt bone. Ad ſcd̓mꝯnotat effectū. dd̓m ꝙ nō connotat effectū in actu ſedin habitu: et hoc mō cū ꝯnotat effectū in creatura. poſ