EI.H
de quattuor paſſionibꝰ principalibꝰ. nulla aūt paſſio ēvirtus. gͦ ſpes nō eſt virtus. ¶ Pͣ. Nulla virtꝰ opponit̉alicui bono. qꝛ ſicut dicitur in p̄dicamētis. bonū bononō eſt ꝯtrariū. ſicut malū malo. ſed ſpes opponit̉ timori qd̓ eſt bonū qd̓dā ⁊ laudabile. qꝛ donū dei. gͦ ſpes nōeſt virtus. ¶ Pͣ. Uirtꝰ cū ſit de genere honeſti operant̉bonū ꝓpter ſeip̄am gͦ nō habet actū mercēnariū ſꝫ ſpeshabet actū mercenariū qꝛ reſpicit premiū gͦ nō ē virtꝰ.¶ Pͣ. Uirtꝰ eſt mediū duaꝝ maliciaꝝ. ſed ſpes ē medium duarū maliciarū .ſ. p̄ſumptionis ⁊ deſperatiōis gͦeſt virtꝰ. ¶ Pͣ. Qd̓ facit nos ꝑuenire ad ſalutē eſt virtꝰſpes eſt hmoi. Roma. viij. Spe ſalui facti ſumꝰ ergovirtus. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ ad virtutē tria requirūtur .ſ. obiectū ꝯueniens ratio ordinās ⁊ modus ex ꝑte agētisſcꝫ vt ſit ꝑfecte exequēs. hec aūt tria in ſpe inueniūtur.nā obiectū eius eſt eterna beatitudo q̄ eſt qd̓dā difficile ⁊ bonū. modus aūt agētis ꝑfectionē habet qꝛ eſt cuꝫcertitudine. ratio etiā ſpeꝫ ordinat duꝫ hō nō inaniterſperat ſed ex gr̄a ⁊ meritis. ⁊ hec tria tangunt̉ in diffinitiōe ſpei modus cū dicit̉ certa expectatio. obiectū cū dicitur future beatitudinis. ordo ratiōis cū dicit̉ ex gratia ⁊ meritis ꝓueniens. vn̄ patꝫ ꝙ ſpes eſt virtꝰ. ¶ Adprimū qd̓ in ꝯtrariū obijcitur de Boe. dd̓m ꝙ equiuoce accipit̉ ſpes ad ſpem paſſionē ⁊ habitū. ſpes aūt paſſio nō eſt virtꝰ. ſed que eſt habitꝰ ꝑtis intellectiue qd̓ infra dicet̉. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur ꝙ ſpes opponit̉ timori. dd̓m ꝙ ſpes que eſt virtꝰ nō opponit̉ timori qui ē donū. qꝛ ſpes extendit ſe in deū ex ꝯſideratione diuīe laigitatis. timor vero dicit reſilitionē ex ꝯſideratione ꝓprie ꝑuitatis ⁊ ita nō eſt ẜm idē reſilitio timoris ⁊ extenſio ſpei. ⁊ iō nō ſunt ꝯtraria ſꝫ ſpes paſſiue ꝯtrariat̉timori qui eſt paſſio. ¶ Ad tertiū qd̓ obijcitur de actumercenario. dd̓m ꝙ facere aliqͥd ꝓpter cōmodū tꝑale facit actū mercenariū. nō aūt facere ꝓpter remunerationē eternā que nihil aliud eſt qͣꝫ deꝰ. ⁊ ſic non ſeruit̉ deoniſi ꝓpter ſeip̄um. qꝛ vt dicitur in li. de eccleſi. dog. cōtinentia non ſibi ſufficit ad ſalutem ſi ſolo amore pudicitie retinetur.O ſcd̓m ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ ſpes non ſitdiſtincta ab alijs ꝟtutibꝰ. virtutes em̄ diſtinguūtur ꝑ actus. ⁊ actꝰ ꝑ obiecta. ſed obiectūſpei .ſ. futura beatitudo eſt obiectū oīm virtitū theologicarū. gͦ ipſa nō diſtinguit̉ ab eis. ¶ Pͣ. Uirtutes theologice ſūt ad ordinandū nos in deū. ſꝫ ꝑ cognitionē eius ⁊ amorē ſufficienter ordinamur in ip̄mgnō eſt ponere tertiū habitū virtutis theologice ab aliis duabꝰ diſtinctū. ¶ Pͣ. Expectare dicit qd̓dā tendere in deū. ſed tā fides qͣꝫ charitas tendit in ip̄m. gͦ cumnō habeat differentē actū ab eis nō diſtinguit̉. ¶ Contra. Apl̓us. j. Corꝭ. xij. cōnumerat eā duabꝰ alijs .ſ. fidei ⁊ charitati. gͦ habet ab eis eſſe diuiſuꝫ. ¶ Pͣ. Qui cognoſcit finē ⁊ amat nō tendit in illū niſi ſperet ip̄m aſſequi. gͦ ad tēdendū in deuꝫ reqͥritur alius habitꝰ p̄terhabitu cognitionis ⁊ amoris. ¶ Ad hoc dicēdū ꝙ habitus nō diſtinguit̉ ẜm materia obiectorū ſed ẜm rationes formales motiuas in ipſis. vn̄ qͣꝫuis ſit idem obiectū material̓r triū virtutū theologicarū qd̓ eſt deus.tn̄ qꝛ alia ratione tendūt in ip̄m. qꝛ fides reſpicit in eoſummū verū. ſpes aūt ſummū arduū. charitas aūt ſūmū bonū. vnde obiecta eaꝝ formaliter differūt. iō p̄dicte virtutes ad inuicē diſtinguūtur. patꝫ gͦ ſolutio adprimū qd̓ obiectū eſt in ꝯtrariū de obiecto. ¶ Ad ſcd̓mqd̓ obijcitur de ſufficiēti ordine. dd̓m eſt ꝙ nō ſufficiēter ꝑ illa duo ordinamur ad tendendū in finē vltimū.qꝛ quātūcūqꝫ cognoſceremꝰ ⁊ diligeremus niſi ſperaremus ip̄m ꝯſequi nūqͣꝫ tenderemꝰ in ip̄m. ¶ Ad tertiū
qd̓ obijcitur de tendere in deū. dicendū ꝙ qͣꝫuis quelibet virtus tēdat in obiectū ſuū tn̄ aliter ⁊ aliter. Namſpes tēdit in illud vt diſtans ⁊ difficile ad aſſequēduꝫ.⁊ iō eiꝰ tēdere ꝓprie dicitur expectare. ꝑ qd̓ q̄dā diſtantia intelligitur. nō aūt ſic aliarū virtutū.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ſpes q̄ eſt virtꝰnō ſit in ꝑte aīe intellectiua. intellectiua eniꝫabſtrahit a quātitate ⁊ tꝑe. ſed potentia in qͦeſt ſpes nō abſtrahit a tꝑe qꝛ ꝯſiderat futurabeatitudinē. gͦ nō eſt intellectiua. ¶ Pͣ. In ītellectiuanō ſunt ꝯtrarie paſſiones. qꝛ delectatiōi que eſt ẜm intellectū nihil eſt ꝯtrariū. vt dicit ph̓s. Cū gͦ ſpes cōtrarietatē habeat ad timorē ⁊ deſperationē nō eſt in parteintellectiua. ¶ Pͣ. Ea q̄ ſunt in ꝑte intellectiua ſunt ipſius aīe ẜm ſe ſine hoc qd̓ cōicat corpori. ſed ſpes nō eſtipſius aīe ẜm ſe ſed cū cōicatiōe corporis eadē rōe quagaudiū ⁊ amor. vt dicit̉ in li. de aīa. gͦ ſpes nō eſt in parte intellectiua. ¶ Ad oppoſitū futura beatitudo nō cōp̄henditur a ſenſitiua. cū gͦ ſpes que eſt virtꝰ ſit de futura beatitudine nō eſt in ꝑte ſenſitiua. ¶ Pͣ. Poſt mortē nō remanet niſi intellectiua ẜm ph̓m remanet auteꝫſpes poſt mortē. vt patꝫ in patribꝰ qui erāt in limbo. ergo eſt ī intellectiua. ¶ ℟º. dicēdū ꝙ circa hoc inueniūtur diuerſe opiniones. quidā em̄ diſtinguūt ꝯcupiſcibilē iraſcibilē. duplicē .ſ. ſenſitiuā reſpectu ſenſibiliū etintellectiuaꝫ reſpectu ſpūaliū. ⁊ in iraſcibili intellectiua n̄ ſenſitiua dicunt eſſe ſpem. ſed qꝛ diuiſio hec necaph̓is nec a ſanctis emanat. nec bonū delectabile ⁊ terribile q̄ diuidunt affectiuā ſenſualitatis pn̄t diuidere aſfectiuā rationis. cū ſub ratiōe boni rationabilis qd̓ obiectū eſt affectiue ſuꝑioris p̄dicta bona .ſ. vtile ⁊ difficile nō differāt. ideo dicūt alij ꝙ non ē in nobis iraſcibilis ⁊ ꝯcupiſcibilis q̄ ſit rationalis ꝑ eſſentiā ſꝫ ꝑ ꝑticipationē tm̄. ⁊ ſic iraſcibilis habet in ſe ſpem. ſꝫ tn̄ qͣꝫuis poſſit hoc mō eſſe ſubiectū virtutis moralis q̄ habet materiā ſenſibilē nō tn̄ theologice q̄ habet materiāoīno ſpūalē ⁊ potētie ſenſitiue inapp̄henſibileꝫ. ⁊ idcodd̓m eſt cū alijs ꝙ non ē in ꝑte aīe intellectiua ꝯcupiſcibilis ⁊ iraſcibilis ẜm ꝓprietatē ſed ẜm actuū ſil̓itudinēſicut em̄ ex ꝑte cognitiue videmꝰ ꝙ ratio dicit̉ ſenſus.qꝛ habet actum ſenſui ſil̓em. ſic ex ꝑte motiue volūtasnoīabitur noīe iraſcibilis ⁊ ꝯcupiſcibilis. qꝛ habet acteis ſil̓es. qͣꝫuis ratio ⁊ voluntas habeāt actus nobiliores qͣꝫ ſenſus ⁊ appetitꝰ inferior. ⁊ ſic in volūtate dicit̉eſſe ſpes. ¶ Ad primū gͦ qd̓ in ꝯtrariū obijcitur de differentia tꝑis. dd̓m ꝙ qͣꝫuis intellectiua app̄henſiua nōcōcernat aliqd̓ tēpus determinate qꝛ abſtrahit ab omnibus ꝯditionibꝰ materialibus indiuiduātibus tn̄ affectiua intellectualis fert̉ in bonū qd̓ eſt extra aīam ẜmdiuerſas tꝑis differentias. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur ꝙin intellectiua nō ſunt contrarie paſſiones. dd̓m ꝙ necſpes q̄ eſt paſſio in ꝑte eſt intellectiua ſed ſpes q̄ eſt virtꝰ⁊ ſic patet ſolutio ad tertiū.O quartū ſic ꝓceditur ⁊ videt̉ ꝙ in xp̄o fuerit ſpes in psͣ. dicitur in ꝑſona eiꝰ. In te do.ſpe. gͦ in eo fuit ſpes. ¶ Pͣ. Uidetur ꝙ etiā inLangelis ⁊ beatis ſit ſpes. eſt etiā ī angelis certa expectatio remuneratiōis de miniſterio in quo merent̉ ⁊ in aīabus de ſtola corꝑis. gͦ habent ſpem. ¶ PUidet̉ ꝙ ſit etiā in demonibꝰ ⁊ in animabꝰ dānatis qꝛſicut fides eſt informis ita ⁊ ſpes. ſed habēt fidē informē gͦ ⁊ ſpem. ¶ Ulteriꝰ videtur ꝙ nō ſit in animabꝰ exiſtentibꝰ in purgatorio. qꝛ ſpes nō eſt de eo qd̓ infallibiliter expectat̉ ſicut ſolē oriri cras ſꝫ ſic expectāt illi quiſunt in purgatorio. gͦ nō habent ſpeꝫ. ¶ Pͣ. Uidetur ꝙnec in patribꝰ exiſtentibꝰ in limbo. qꝛ ſpēs q̄ differtur