LI.III

haberēt. dicenduꝫ eſt ergo ꝙ in chriſto fuit differentiavoluntatū qͣꝫtuꝫ ad volita. nā ſenſualitas ⁊ rō vt natura que nō ꝯferūt ſed abſolute aliqͥd ꝯſiderāt moleſtiacorꝑis ⁊ mortem tanqͣꝫ malum refugiebant. ſed voluitas diuina ⁊ rō vt ratio mortem acceptabāt vt vtilē acſalutem humani generis. Ex quo etiam ptꝫ ꝙ nō ex cōtrarijs rōnibus volitoꝝ diuerſitas ꝓcedebat. vn̄ ⁊ voluntas diuina ⁊ ratio vt ratio acceptabant motum ſenſualitatis ⁊ rōnis vt natura nec īuicem ſe impediebāthm̄oi volūtates ⁊ ideo quāuis eſſet ꝯtrarietas volitorin xp̄o. non tamen fuit contrarietas voluntatū in xjneqꝫ rebellio aliquā. ⁊ ꝑ hoc patet ſolutio ad obiectaD tertium ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ nō ſemxp̄s fuerit exauditus. in p̄s. Clamabo ꝑ diCuit vt diſcipuli credentes in eum ſeruarentur⁊ nō exaudies. d̓r in perſona xp̄i. ¶ Pͣ. Oraa malo. hͦ aūt n̄ accidit nec de malo culpe nec de malapene. ergo eius oratio nō fuit exaudita. ¶ Pͣ. orauit vcalix ab eo tranſiret. vt patetꝭ Matth̓. xxvj. hoc autemnon fuit factum. ergo ⁊cͣ. ¶ Contra ad Heb̓. v. Exauditus eſt ꝓ ſua reuerentia. ¶ Pͣ. Ioh̓. xj. Ego autē ſciebam quia ſemper me audis. ¶ Pͣ. Oratio ſua non fuitminus efficax qͣꝫ alioꝝ ſanctoꝝ. ſed alij ſancti exaudiūtur quando cū debitis conditiōibus orant ſicut ipſe dicit Petite ⁊ accipietis. Ioh̓. xvj. ergo ⁊ ipſe qd̓ petijt accepit. ¶ ℟o dicendum ꝙ orare eſt ſuperioris rationisque in deum conuertitur. illa ergo oratio alicuius ſimpliciter eſt inqͣꝫtū ſuperior ratio conſentit ſiue ꝓpͥo motu ſiue tracta ab aliqua inferiorum viriuꝫ. ſuperior autem ratio in xp̄o que deo pleniſſime fruebatur hoc ſolūꝓprio motu volebat quod ſciebat deum velle. ab inferiori autem vi non trahebatur quicquid autem deꝰ vultimpletur. ⁊ ſic omnis oratio que ſimpliciter xp̄i fuit impleta eſt. ¶ Sed tamen ſciendū ꝙ ratio ſuperior quandoqꝫ ꝓponebat orationē non qͣſi inſinuans motum ꝓprium ſed motum ſenſualitatis vel naturalem motuminferioris rationis in quo fungebatur qͣſi officio aduocati ⁊ tamen motus ſuus ꝓprius erat in contrariū volitum ꝓponebat tamen ad hoc qd̓ veritas nature oſtenderet̉. ⁊ talis oratio non fuit exaudita quia nec ſimpliciter xp̄i erat. ¶ Quod obijcitur clamabo ⁊cͣ. dicendumꝙ xp̄s in perſona eccleſie loquitur. dicit glo. dicenduꝫꝙ oratio ſenſualitatis xp̄i fuit ⁊ rationis vt natura ququāuis nō fuerit exaudita ẜm materiā. fuit tamen ẜmſuperioris rationis proponentis intētionē. ¶ Ad ſcd̓ꝫqd̓ obijcit̉ ꝙ orauit ꝓ apl̓is dicendū ꝙ qͣꝫuis ꝓpoſueritgn̄alit̓ tn̄ ſpāliter impetrare intēdebat pro aliquibꝰ ⁊ ſicexauditus fuit. ¶ Qd̓ obijcit̉ de tranſitu calicis. dd̓ꝫ qͣin illa orōe exp̄ſſit motū ſenſualitatꝭ nō ꝙ illd̓ qd̓ petijtſimpl̓r vellet. ſꝫ vt ꝟitatē nature aſſūpte ī ſe eē indicaretO quartum ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ xp̄s ẜmꝙ homo dubitauerit. Ubicūqꝫ em̄ eſt timor:⁊ dubitatio. in xp̄o fuit verus timor. ergo ⁊ vera dubitatio. ¶ Pͣ. videtur ꝙ ſenſualitas inxp̄o non potuerit dubitare. Sēſualitas em̄ ſequit̉ app̄henſiuā ſenſitiue partis. ſed futurum periculū de quoerat paſſio non p̄ſciebat ſenſus. ergo ſenſualitas d̓ ipſonon poterat dubitare. quia nihil dubitat de aliquo ꝑiculo ſibi vent̓o niſi cogͦuerit. ¶ Pͣ. Xp̄s nō magꝭ ſciuitīminente morte tibi futuraꝫ paſſionem qͣꝫ a principio.ſed a principio ſenſualitas in ip̄o non trepidabat. ergonec tunc. ¶ Contra ẜm ph̓m dubitatio ligat rationemne ꝓcedere poſſit. ſed in xp̄e rō n̄fuit ligata. ergo nō fuit in xp̄o dubitatio rationis. ¶ Pͣ. Ubi eſt ſumma ſecūritas ibi non eſt aliqua dubitatio. ſed in xp̄o fuit ſūmaſecuritas. p̄s. Si conſiſtant aduerſum me caſtra. ergo

in xp̄o non fuit dubitatio ¶ Ad hoc dicendū ꝙ dubitatio dupliciter dicitur. pͥmo ⁊ pͥncipaliter ſignificat fluctuationem rationis ex conſequēti tractum eſt ad fluctuationem affectus formidantis aliquod terribile aggredi. primo modo non fuit in chriſto quia contingitex defectu ſcientie. ſecūdo modo quantū ad ſenſualitatem fuit. quia contingit ex infirmitate nature: non tamen quantum ad rationem. quia auxilium diuinū imminere videbat qd̓ ſenſualitas nō app̄hendebat. ¶ Adprimū igitur quod obijcitur ꝙ dubitatio timor eſt. dicendum ꝙ dubitatio ꝓut pro timore accipitur in chriſto fuit quantum ad ſenſualitatem. ¶ Ad ſecunduꝫ qd̓obijcitur ꝙ ſenſualitas non app̄hendebat futurum periculum. dicendū ꝙ verum eſt ex ſe ſed ex ratione apprehendebat. quia ex his que ratio apphendit formanturforme particulares in imaginatiōe ex quibꝰ ſenſualitanata eſt moueri. ¶ Ad tertiū qd̓ obijcitur ꝙ non magisſciuit īminente paſſione ⁊cͣ. dicendum ꝙ paſſio a principio conceptionis dubitationem non faciebat. qꝛ nōvt īminens tunc p̄uidebatur. ſed ſolum quando iam īminebat dubitationem faciebat. appetitus em̄ ſenſibilis natus eſt a ſenſibili p̄ſenti p̄cipue moueri.Ed quia motuꝫ geſſitdubitationis ¶ Cōtra eſt qd̓ sͣ dixit augdi. xv. quia eadem rōne omnia que de xp̄odicuntur non fuerunt vera. ⁊ dicendum ꝙerat vera dubitatio quantū ad ſenſualitatem qͣꝫuis nōquantū ad rationem. intende lector ꝟba Hil̓. ſūt exponenda ẜm ꝙ ratio ꝓ ſe non ꝓ ſenſualitate. ſic em̄ non ꝓſe ſed ꝓ ſuis orauit. ẜm aūt ꝙ ꝓ ſenſualitate ꝓponebatvt aduocata eius ſic orabat ꝓ ſe.¶ OIXVIIIE merito chriſti ⁊c̄.Hic pͥmo q̄rit̉. vtꝝ meruerit ſibi īmortalitatē corꝑis. videt̉ ꝙ n̄. Premiū enimdignꝰ ē merito. ſed bonꝰ motꝰ aīe xp̄i qͦImerebat̉ ē dignior qͦlibet corꝑali. ergo n̄merebat̉ īmortalitatē corꝑis. ¶ Pͣ. videt̉ ꝙ nec īpaſſibilitatē aīe. id em̄ qd̓ ē nob̓ naturale n̄ meremur. ſꝫ aīaẜm ſuā naturā ē īpaſſibil̓. gͦ īpaſſibilitatē n̄ meruit ¶ Pͣvidet̉ ꝙ nec exaltationē. qꝛ ex hͦ ip̄o ꝙ nat̉a hūana aſſūta fuit exaltata ē ⁊ nom̄ dinitatꝭ ſibi debet̉. ſꝫ aſſūptōeꝫn̄ meruit vt sͣ di. iiij. dictū ē. gͦ nec exaltatiōeꝫ. ¶ Cōtrabōa gl̓ie nll̓a creat̉a hꝫ ſine merito ſꝫ īmortalitas corꝑisīpaſſibilitas aīe exaltatio nat̉e ſūt bōa gl̓ie. gͦ ip̄a n̄ hūitſine merito ⁊ ſic ea meruit ¶ Pͣ. Qui ſe hūiliat exaltabit̉Luc̄. xiiij. ſꝫ xp̄s ſe hūiliauit vſqꝫ ad corꝑis mortalitateaīe paſſibilitatē vſqꝫ ad noīs hūani nūcupationē. gͦ perꝯtrariū exaltari debuit vſqꝫ ad corꝑis īmortalitate. alip̄aſſibilitatē. ⁊ noīs dīni nūcupationē ſeu māifeſtatōꝫAd hͦ dd̓ꝫ ē ꝙ ad meritū ī ordīe ad ea q̄ ſt̓ bōa ſimpl̓ꝰqͣttuor reqͥrunt̉ qͣꝫtū ad id qd̓ qͥs mereri d̓r. Primū ē ꝙillud ſit d̓ ꝑtinētibꝰ ad btītudinē. ſcd̓ꝫ ē ꝙ illd̓ ſit n̄ hītuꝓut qͥs illd̓ meret̉. t̓tiū ē ꝙ illd̓ ſit n̄ debitū. qͣrtū ē ꝙ illdordīe nat̉e ad minꝰ ſeqͣt̉ meritū. hec aūt qͣttuor ī xp̄i corpore īmortalitate. ī aīe ſue īpaſſibilitate. ī nat̉e hūane exaltatione īueniūtur. quia primo duo ſunt de his que ſtinēt ad eēntiā btītudīs corꝑis ⁊ aīe. t̓tiū ad eiꝰ bn̄ eſſe.Itē n̄ fuerūt a xp̄o ſꝑ hīta nec fuerūt ſibi debita rōe nature qͣꝫuis eēt debita rōne ꝑſone ſe ad eiꝰ meritū ſubiequūt̉ tꝑe. ⁊ in ipſa meruit. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcitur qͦpͥmium dignius eſt merito: dicendū ꝙ hoc hꝫ ꝟitatē inpͥmio ſubſtantiali aīe ⁊ non in alijs. vel dd̓m ꝙ īmortalitas corꝑis melior eſt quo ad quid inquantū ꝑtinꝫ ad