LI.I
D ſcd̓m ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ p̄deſtinatio certitudinē nō habeat. p̄deſtinatio enī non p̄t ꝯſiderari niſi vt ex ꝑte p̄deſtinātꝭ vel ex ꝑte p̄deſtinati. ſed ex ꝑte p̄deſtinātis nō hꝫ certitudinē. qꝛ quē deꝰ p̄deſtinauit p̄t nō p̄deſtinaſſe vt magiſterdicit ī lr̄a. nec etiā ex ꝑte p̄deſtinati. qꝛ cū ad p̄deſtinationis effectū li. ar. ꝯcurrat qd̓ ē cā ꝯtingens. gͦ p̄deſtinatio nullo mō certitudinē hꝫ. ¶ Pͣ Oīs cā hn̄s certū ordinē ad ſuū effectū de neceſſitate ſuū effectuꝫ inducit. ſicā p̄dicta ponat̉. Si ergo p̄deſtinatio certum ordinemhabeat ad ſuū effectuꝫ cū p̄deſtinatio iā ſit poſita. qꝛ eſtab eterno. ſeqͥt̉ ꝙ eiꝰ effectꝰ neceſſitateꝫ recipiat a p̄deſtinationē. hͦ aūt ē falſū cū effectꝰ eiꝰ ſit ꝯtingens. gͦ p̄deſtinatio nō hꝫ certitudinē ¶ Pͣ Om̄e illud qd̓ p̄t augeri ⁊minui. nō hꝫ certitudine ſꝫ p̄deſtinatoꝝ numerꝰ p̄t argeri. Ocut̉ jͣ. Dn̄s addat ad hunc numerū multa milia.glo. diffinit̉ apud deū qͥ nouit qͥ ſunt eius. ſil̓iter etiā videt̉ poſſe minui. qꝛ d̓r a Grego. iij. moral̓. alijs cadētibꝰī eoꝝ locū alij ſuccedūt. gͦ p̄deſtinatio nō hꝫ certitudīeꝫ¶ Pͣ Id qd̓ ꝑ ſe certitudinē hꝫ nō indiget aliūde iuuari. ſꝫ p̄deſtinatio iuuat̉ or̄onibꝰ ſctōꝝ vt Grego. dicit. gp̨̄deſtinatio certitudinē nō hꝫ. ¶ Sꝫ ꝯͣ Ro. viij. Quop̄ſciuit hos ⁊ p̄deſtinauit. vbi dicit glo. p̄deſtinatio ē jſcīa ⁊ p̄paratio bn̄ficioꝝ dei qͣ certiſſime liberamur qͥcūqꝫ liberam. ¶ Pͣ Augꝰ dicit ī li. de p̄deſtinatiōe ſcōꝝveritas p̄deſtinatōis ē īmobil̓. gͦ p̄deſtinatio certitudinē hꝫ. ¶ ℟. dd̓m ꝙ ſicut ſupra dictū ē p̄deſtinatio nonſolū reſpicit ordinē ī finē. ſꝫ etiā exitū vel euētū ordīsē ꝯſecutio finis. hec aūt finis ꝯſecutio hꝫ qͥdē certitudinē ꝑ ꝯꝑationē ad cauſā pͥmā. ſꝫ nō ꝑ cōꝑatōeꝫ ad cauſāꝓximā Cauſa enī ꝓxīa li. ar. ē qd̓ ī ſe ꝯſideratū deficerept a finis ꝯſecutiōe. adhibēt̉ tn̄ a deo pl̓ima bn̄ficia qͥbꝰꝯẜuat̉ ne a fine deficiat vtpote īterceſſiōes ſctōꝝ exhortatiōes. ⁊ gr̄e dona q̄ oīa ſil̓ collecta certuꝫ ordinē hn̄tad ꝯſecutōem ſalutis. ⁊ qꝛ p̄deſtinatio hec oīa ab et̓noꝓuidet ⁊ p̄parat ꝓponēdo id̓o p̄deſtinatio reſpectu ſuieffectꝰ certitudine hꝫ. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ certitudo p̄deſtinatōis nō ex p̄peſtinato ē. ſꝫ ex p̄deſtināte. ꝙ autēd̓r ꝙ deꝰ p̄t nō p̄deſtinaſſe qͦs p̄deſtinauit ītelligēdū eſtdiuiſim nō cōpoſite. deū enī non p̄deſtinare iſtū ꝑ ſe loquēdo ē poſſibile. ſꝫ ex ſuppoſitōe ꝙ p̄deſtinauerit ē impoſſibile. nec differt in deo p̄deſtinare ⁊ p̄deſtinaſſe cūactꝰ p̄deſtinatiōis eternitate mēſuret̉ obiectio ꝓcedit īſenſu ꝯpoſito ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ẜm Dyo. ꝓuidentianō eſt naturā ꝑdere ſꝫ ſaluare. ⁊ ideo ita ꝑ cauſas cōtingētes aliqͥd fiēdū ordinat vt cauſe ꝯtingentiā nō tollatſꝫ ex alijs ꝯcurrētibꝰ cauſis defectu cauſe ꝯtingētis īpedit ⁊ ꝑ hūc modū p̄deſtinatio certiſſimū modum hꝫ adſuū effectū ⁊ tn̄ li. ar. nulla neceſſitas imponit̉ ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ numerꝰ p̄deſtinatoꝝ certus ē ⁊ formalit̓ etmaterialit̓ qꝛ et tot ⁊ hi ſaluāt̉. qͦt ⁊ qͥ p̄deſtinati ſūt. qͣꝫuis numerꝰ materialis dependeat aliqͦ mō ex li. ar. formaliter ꝟo nullo mō. qꝛ ꝙ iſti ſaluētur pn̄t alij ſaluari.Aucͣtes aūt inducte locunt̉ de numero eoꝝ qͥ ſtant ꝑ p̄ſentē iuſticiā. ¶ Ad qͣrtū dd̓m ꝙ or̄ones ſctōꝝ iuuat p̄deſtinatōeꝫ nō ex ꝑte cauſe ſꝫ ex ꝑte effectus. nec hoc derogat certitudini ꝑ̄deſtinatōis. qꝛ diuīa p̄deſtinationeoīa hmoi auxilia ſūt hoī diuinitꝰ p̄parata.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ deus neminē reprobet ipſe vult oēs hoīes ſaluos fieri. vt d̓rLj. Timo .j. gͦ deꝰ neminem reprobat abſoluteSicut p̄deſtinatio ita ⁊ reprobatio certitudineꝫhꝫ. aliter enī numerꝰ p̄deſtinatoꝝ augeri poſſet. ſi ergoaliqͥ ſūt a deo reprobati īpoſſibile erit eos ſaluari: ⁊ itſine culpa ſuā dānabūt̉ qd̓ ē īpoſſibile. ¶ PͣNullꝰ ſapiēs hͦ qd̓ facit ꝓpter finē aliquem a fine ꝯſequēdo exclu
dit qͣꝫtū ex ꝑte ſua ē. ſꝫ deꝰ oēs hoīes facit ꝓpter beatitudinē. gͦ qͣꝫtū ex ip̄o ē nullū reprobat a beatitudīe ꝯſequēda ¶ Cōtra ē qd̓ d̓r malach̓. jͣ. iacob dilexi eſau odio habui qd̓ de reprobatōe maloꝝ exponit̉ ſicut ⁊ pͥmū de p̄deſtinatōe bonoꝝ. ¶ Pͣ Quicqͥd deꝰ vult ab eterno voluit. ſꝫ deꝰ vult punire malos ſic̄ ⁊ p̄miare bonos ¶ Rdd̓m ꝙ diuīe ꝓuidētie ſubijciūt̉ ⁊ bona ⁊ mala ſꝫ diu̓ſimode. nā bona ꝓuidēt̉ ſicut ꝑ ſe intēta mala aūt ꝑmittūt̉ inqͣꝫtū ad aliqd̓ bonū ordinari pn̄t. ordinauit gͦ diuina ꝓuidētia ab eterno humanā naturā ad beatitudinis ꝯſecutōem ꝑ li. ar. qd̓ qꝛ deficere pōt ꝑ ſeip̄m a ſoloaūt deo indeficiētiā hn̄s. ideo ab et̓no ꝓpoſuit ꝙ qͦſdāꝑmitte̓t deficere. qͥbuſdā ꝟo auxilia apponeret ne deficerent vt in vtriſqꝫ manifeſtaret̉ virtus gr̄e ⁊ defectꝰ nature. defectū ꝟo eoꝝ q̄ defecturi eſſent in bonuꝫ ordīauitſue iuſticie .ſ. q̄ ꝓ culpa penas retribuit. ſic ergo abeterno fuit ꝓpoſitū dei ⁊ reſpectu culpe ꝑmittēde ⁊ reſpectupene infligēde. ⁊ hec d̓r reprobatio. vn̄ qͦſdā ab eterno reꝓbauit. ¶ Ad primū gͦ dd̓m ꝙ hͦ ꝙ d̓r ꝙ vult oēs hoīesſaluos fieri. ītelligit̉ de his qͥ ſaluāt̉. qꝛ nullꝰ ſaluat̉ niſieiꝰ volūtate. ⁊ hec ē expoſitio Aug. q̄ reprobatiōeꝫ nontollit. de hͦ magis infra dicet̉. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ reprobatio ⁊ p̄deſtinatio hn̄t certitudinem ꝑtim ſil̓eꝫ ⁊ ꝑtimdiſſil̓em Sil̓em qͥdē qͣꝫtū ad fines. qꝛ ſicut p̄deſtinatioreſpectu gl̓ie hꝫ certitudineꝫ p̄ſcīe ⁊ cauſe. ita reꝓbatioreſpectu pene. diſſil̓em ꝟo reſpectu eiꝰ qd̓ ē ad finē. naꝫp̄deſtinatio reſpectu gr̄e hꝫ certitudinē p̄ſciētie ⁊ cauſe.ſꝫ reprobatio reſpectu culpe certitudine p̄ſcīe ſolū nonaūt cauſe. ⁊ ideo certitudo reꝓbatōis non excuſat a culpa. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ hūana nat̉a hꝫ ordinē ad beatitudinē ſꝫ nō neceſſariū cū defice̓ poſſit. ⁊ ideo nec nat̉eꝯditio manifeſtat̉ deꝰ ꝑmittit ꝙ ī aliqͥbꝰ deficiat.O qͣrtū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ deꝰ neminē obduret vel excecet Anẜ. enī dicit ꝙ cā quare aliqͥsgr̄am nō hēat nō ē. qꝛ deꝰ dare nolit. ſꝫ qꝛ ip̄enō vult acciꝑe. ſed obduratio vel execatio adpͥuationē gr̄e ꝑtinet. gͦ obduratōis vl̓ execatōis cā deꝰnō ē. ¶ Pͣ duricia cordis q̄dā culpa ē. ſꝫ deꝰ non eſt auctor culpe. gͦ ip̄e nō obdurat. ¶ PͣNullꝰ ſapiens artifex mat̓iaꝫ indiſpoſitā reddit ad ſuū opꝰ. ſꝫ ꝑ excecationē ⁊ obduratōem aīa reddit̉ indiſpoſita ad receptōemgr̄e q̄ ē opus dei. gͦ deꝰ nō obdurat neqꝫ excecat ¶ Sꝫ ꝯͣē qd̓ d̓r Ro. ix. Cuiꝰ vult miſeret̉ ⁊ quem vult indurat.¶ Pͣ Cecitas ⁊ duricia q̄dā pene ſūt ſꝫ oīs pena a deo ēgͦ deꝰ indurat ⁊ excecat. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ad opus meritorium duo reqͥrunt̉ .ſ. rectitudo rōnis ⁊ ꝓnitas affectusī bonū. cū oē meritū electōem rectam reqͥrat. rectitudoaūt rōnis ē neceſſaria ī hͦ qd̓ videat ꝙ bonū eſt non ſolum in vl̓i ſꝫ etiā ī ꝑticulari. ex ꝑte ꝟo affectꝰ reqͥritur vtnō ſit ī ſe ip̄o reflexus ꝑ amorē ſui. ſꝫ ꝑ charitatē effluatextra ſe in deū ⁊ ꝓximū. Duplex gͦ ē indiſpoſitio ad meritū. Uns ex ꝑte ītellectꝰ ẜm ꝙ errat ī ꝑticulari operabili ꝓut oīs malus eſt ignorans. ⁊ hoc d̓r cecitas. Aliaex ꝑte affectꝰ ẜm qd̓ ꝑ amorē ſui in ſeip̄o retinet̉ ne extraſe effluat. ⁊ hoc vocat̉ duricia. vtrūqꝫ aūt iſtoꝝ ex duobus cauſat̉. Uno mō ex ip̄a nat̉e inſufficiētia vel corruptione ꝑ quā natura de ſe ē impotēs ad cognoſcēdumbonū ⁊ amanduꝫ. ⁊ ſic deꝰ d̓r excecare vel obdurare inqͣꝫtum nullā ſibi relinqͥt gr̄am non apponēdo. Alio mōex volūtate humana q̄ ꝓprio attributio aſſentit ꝯcupiſcētie a qͣ impedit̉ ne bonuꝫ videat ⁊ amet. ⁊ ſic cecitas⁊ duricia nō ē a deo. ſꝫ a malicia hūana. ¶ Ad primū gͦdd̓m ꝙ Anẜ. nō eſt ītelligēdus qͣſi deꝰ nō ex iudicio ſuoiudicet aliquē eſſe a ꝑticipatōe gr̄e repellēdū. ſꝫ qꝛ illuciudiciū ſemꝑ hꝫ volūtate hoīs cōcomitantem q̄ gr̄e repugnat. ⁊ per hoc gr̄a caret ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ duricia