Liber meditationūIes hominis ſicut vmbra ſuꝑ terraꝫ: etnulla eſt mora tꝑis tranſeuntis cū ſtarevidet̉. ¶ Cur gͦ theſaurizat hō in terra: cū ſinedilatione tranſeat ⁊ illud qd̓ colligitur et ipſeqͥ colligit. Et tu homo quē fructū expectas inmūdo: cuius fructꝰ ruina eſt: cuiꝰ finis morseſt: Vtinā ſaperes ⁊ intelligeres: ac nouiſſimaꝓuideres. Itē fili memorare nouiſſima tua: ⁊in eternū nō peccabis. ¶ Scio q̄ndā qͥ ꝑ multos annos tecū vixit familiariter: ad menſamtuā ſedit: cibū de manu tua ſumpſit: ⁊ in ſinutuo dormiuit: cū voluit tecū colloquiū habuit: hic iure hereditario ſeruꝰ tuus eſt: ſed qꝛ abeūte etate delicate nutriuiſti eū: ⁊ virge peꝑci-ſti: cōtumax effectus eſt: leuauitqꝫ calcaneumſuū ſuꝑ caput tuū: ⁊ te in ſeruitutē redegit: ettui crudeliter dn̄atur. ¶ Sed fortaſſis dices:Quis eſt hic? Uetus hō tuus: qui conculcatſpm̄ tuū: qͥ ꝓ nihilo habet terrā deſiderabilē:qui ſola que carnis ſunt ſapit. ¶Homo iſte anatiuitate cecus eſt: ſurdus ⁊ mutus: inuēte-ratus dierū malorum: rebellis virtuti ⁊ veritati: inimicꝰ crucis chriſti: deridet innocentē ⁊tranſeuntē ſimpliciter: ambulat in magnis etin mirabilibus ſuꝑ ſe. Arrogātia eiꝰ eſt maiorqͣꝫ fortitudo: Nullum timet: nulluꝫ reueretur:Dicit in inſipiētia ſua: nō eſt deꝰ. Tabeſcit bo