Liber meditationū.ꝓficit ſibi: qui alteri non ꝓdeſt cū poteſt. Devitijs meis me aliquotiēs iactaui: putans eſſeinſigne virtutis vbi erat lapſus criminis. Devirtutibus etiā vitia feci. Iuſticia nāqꝫ duꝫ ſuum modū excedit crudelitatis vitiū gignit: etnimia pietas diſſolutionē diſcipline parturit.Sic ſepe vitiū eſt: qd̓ virtus eē putatur: ſicutremiſſa ſegnicies manſuetudo creditur: et pi-gricie vitiū: quietis virtutē imitatur. ¶ Finxime eſſe qd̓ non eram: dixi me velle quod no-lebā: aliud ore dicebā: ⁊ aliud corde voluebā:⁊ ita ſub ouina pelle vulpinā cōſcientiā abſcōdebam. Uulpina plane cōſciētia eſt tepida cōuerſatio: animalis cogitatio: ficta cōfeſſio: breuis ⁊ rara cōpunctio: obedientia ſine deuoti-on: oratio ſine intētione: lectio ſine edificati-on: ſermo ſine circūſpectione.¶ De ſpe impetrande venie propterpeccati cognitionē: et ob id amplioriſuijpſius accuſatione: diſcuſſione etreprehenſione: Ca. XIX.oOr dura ſunt mihi iſta que loquor: quiamemetipſum loquendo ferio. ¶ Uerūtamen quia peccatorē me nō nego: ſed peccatuꝫmeū cognoſco: erit fortaſſe apud deū pium iudicem impetratio venie: ipſa cognitio culpe.