Liber meditationū.ueſcens: aliorū tranſgreſſiones rep̄hendere timui: ⁊ ideo mortis auctor extiti: quia virꝰ qd̓clamando expellere potui nō expuli. ¶ Indignatus ſum aduerſus alios: qui me de vitijsmeis rep̄hendebant: ⁊ quos amare debui odiui. ¶ Illa que mihi nocebant vel diſplicebāt:deſideraui vt nō eſſent: Sciebam tamē qd̓ innatura ſua erant bona: ⁊ a bono factore facta:ſed ideo mihi nocebant: quia ego malus erā⁊ male eis vtebar. Nihil em̄ mihi contrariuꝫeſt niſi ego ip̄e: meū eſt qͥcquid mihi nocere poteſt: ⁊ ego ipſe mihi ſum ſarcina ¶ Optaui eti-am vt deus peccata mea neſciret: aut punirenollet: aut punire nō poſſet: ⁊ ita volui deumeſſe inſipientē: iniuſtum ⁊ impotentē: quod ſieſſet: deus nō eſſet. ¶ Non eſt ſuꝑbia ſuꝑ ſu-perbiam meā: ꝓpterea longe a ſalute mea verba delictorum meoruꝫ. Suſpecta ſiquidē eſtdeo ſuperbia: nec fieri pōt vt cū eo in gratiaꝫreuertatur. Diuerſum vtriqꝫ hoſpitiū: neqꝫ ineodē cohabitant animo: quibus non licuit cohabitare in celo. In celo nata eſt: ſed velut immemor qͣ via inde cecidit: illuc poſtea redirenō potuit. ¶ De aere: pluuia vel nimio calorevel frigore turbatꝰ fui: ꝯtra deū iniq̄ murmu-raui. Omnia nāqꝫ que ad vſum vite accepimꝰad vſum culpe ꝯuertimꝰ. Quapropter iuſtuꝫ