Liber meditationū.titudinē: Que autē cōfeſſus ſum: nō pure confeſſus ſum ꝓpter turpitudinē. ¶ Confeſſionēetiā meam diuiſi: vt diuerſa diuerſis ſacerdo-tibus manifeſtarē: ⁊ ita venia carui: ad quā ꝑpartes ꝑuenire putaui. ¶ Execranda nāqꝫ fi-ctio eſt peccatū diuidere: ⁊ ſuꝑficietenꝰ rade-re: ⁊ nō intrinſecus eradicare ¶ Nō em̄ eſt vtilis confeſſio niſi ſit ī oris veritate: ⁊ cordis puritate. Et vt tres ſunt qui teſtimoniū dāt in celo: pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctꝰ: addamꝰ tres:ſcilicet ſacerdotē: os ⁊ cor: vt in ore duorū veltriū teſtium ſtet omne verbum. ¶ Sed dicis:Sufficit mihi ſoli deo ꝯfiteri: qꝛ ſacerdos ſineeo a peccatis me ſoluere nō poteſt. Ad quodnō ego ſed beatus iacobus reſpondet dicens:Confitemini alterutrū peccata veſtra. ¶ Cōueniens nāqꝫ valde eſt vt nos qui deo peccando cōtumaces fuimus: penitēdo ſupplices ſa-cerdotibus ⁊ miniſtris eius ſimus. Et homoqui ad dei gratiā cōſeruandaꝫ mediatore eguit: iam eā recuperare niſi ꝑ mediatorem hominē non poſſit. ¶ Gemat ergo ⁊ ſuſpiret ⁊ anxi-us ꝓ peccato timeat ⁊ expaueſcat: ſollicitꝰ diſ-currat: auxiliatores ⁊ interceſſores querat: ꝓſternat ſe humiliter homini: qui hūiliter aſta-re noluit creatori. Nam ⁊ hoc ſaluberrimumeſt: vt homo corde peniteat: ⁊ ore ſuum pecca

Iiur