Liber meditationūſtus tāta paſſus eſt: etiā ſeipſum affli-gat: neqꝫ attēdat qͥd caro ſed quid ſpiritus poſcat. Et de excuſationis eiusefficaciſſima cōfutatione ꝑ aliorū ex-emplū mortis certificationē: eterno­ onaſuerūqꝫ ſuppliciorū ⁊ cruciatuū cōmina-tionē: cum ſūmaria illorum explicati-on: Ca. VII.lia.a Gnoſce homo qͣꝫ nobilis eſt anima tua⁊ qͣꝫ grauia fuerūt vulnera eius ꝓ quibꝰneceſſe fuit chriſtū dominū vulnerari. Si nōeſſent hec ad mortē ſempiternā: nunqͣꝫ ꝓ eoꝝremedio filius dei moreret̉. ¶ Noli ergo vili-pendere anime tue paſſione: cui a tanta maieidiuiſtate tantā vides exhiberi cōpaſſionē. FuditIAbiipſe lachrymas ꝓ te: laua ⁊ tu ꝑ ſingulas no-ctes lectum tuū cordis cōpunctione ⁊ lachrymarū aſſiduitate. Fudit ipſe ſanguinē ſuū ꝓtua redemptione: funde ⁊ tu tuuꝫ quotidianacorporis afflictione: quē ſi ſemel ꝓ chriſto ponere nō potes: ſaltē mitiori ⁊ lōgiori martyrioquodā pone. ¶ Noli attēdere quid caro ve-lit: ſed quid ſpūs poſcat. ¶ Tunc em̄ glorio-ſus qͥs erit: cū ad dn̄m ſuū redierit: ita tamē ſide corpore ſecū mīme tulerit: ⁊ deterſerit om

yaū