Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Seite
213v
Einzelbild herunterladen
 

1ſde negocijs ſecularibꝰ dicit ꝙ ſi ml̓r ec̄ latent̓mod̓atas det el̓ias ꝓ ſe ⁊ viro ſuo vtilit̓ gerēdo cōe negotiū non peccat licet credat ꝙ virodiſpliceret ſi ſciret et ſufficit ī hoc caū ꝙ nonveniat ꝯtra ꝓhibitōꝫ viri ⁊ ꝙ eū nō ſcandalizet. Et nota ꝙ ſic̄ de rebus mariti non pn̄tvxores dare el̓ias ſic nͨ de rebꝰ dotalibꝰ quaꝝdn̄s eſt maritꝰ. §. de rei ven. dote. ⁊. C. de iur.dot̓ in rebꝰ. Itē caueāt vxores a m̄datio .ſ. necū ded̓int miciant̉ dicentes ſe nō dediſſe forteꝓpt̓ mētū viroꝝ ne ī tꝑalē eterna quā meruerant retributō ꝯmittet̉ ſicut legit̉ de obſtetricibus. 22. q. 2. ſi qualibet. hec hoſ. et ray. Sednunqͥd vxor pt̄ facere el̓iaꝫ irrequiſito viro derebus quas habꝫ ex ꝓprio lucro. quia eſt ml̓rlucratīa ℟º jo. dectiſta dicit ꝙ ſic. ec̄ rich̓.et tho. mod̓atas tn̄ Vilh̓. autē de militonapleniꝰ dixit diſtinguēs ꝙ aūt de rebus illisſeip̄am ſuſtētat ⁊ virū aūt ſuꝑhabūdat. in pͥmo caſu non pt̄ de eis el̓iam face̓ ſi ſubtractōſuſtentatōnis viri dꝫ inde ſequi qͥa magis tenet̉ viro qͣm alij. In 2º caū pt̄ viro etiā inuito et idē dicendū eſt de ꝑafernalibꝰ Vtꝝ filius familias el̓iam facere poſſit. ℟℟º de caſtrenſi et qͣi de caſtrenſi peculio pt̄ facere el̓iaꝫNam qͣntū ad illud pat̓familias cenſet̉ dignus ad maced̓. l. i. §. finali. de aduēticio at̄uel ꝓfecticio quāuis pͥmū ſuū ſit qūo ad ꝓp̓etatē. 2ᵐ qūo ad ſpem ſucceſſionis et ſic intelgit̉ qudāmō dn̄s reꝝ pr̄naꝝ ec̄ viuente pr̄e.inſti. de here. qͣli. §. ſed ſui. nec pt̄ nec debet elimoſinā dare ṅ ſicut ſupͣ notatū eſt de vxoreet monacho. et in hijs caſibꝰ ī quibꝰ pt̄ aliasdonare hec hoſt̓. et ray. Guilh̓. aūt de mili. dicit ꝙ ſie p̄iuditio filiꝰ familias poteſt faceremodicas el̓ias ſie ꝯſenſu pr̄is nō aūt manō cederent in p̄iuidiciū pr̄is. Quid ſi filiuˢeſſet ī ſcolis uel in ꝑegrinatōe uel in itinere.Reſpondent ray. et hoſt̓. ꝙ ſi ſit ibi de lnīapr̄is poteſt ec̄ de ꝓfecticio et aduēticio el̓aꝫ dare arᵐ. ff. ad maced̓. l. jt̄ ſi filiꝰ. ſicut ec̄ de mōnacho dictū eſt ſupͣ. Vtᵐ ẜui ācille ⁊ faml̓iel̓iam face̓ poſſint. ℟º ꝙ nō pn̄t el̓ias dare de rebꝰ dn̄oꝝ ſine ꝯſenſu eoꝝ ṅ panē et hꝰmōi que nō inferūt ſenſibile nocumītū. quiaet ſi etiā aliquis taliū ſit diſpenſator reꝝ nōtam̄ ponit̉ diſpenſator qͣi poteſtatem hn̄s aliquā in re dn̄i ſꝫ quaſi tractās ea ad vtilitatēdn̄i hec tho. in 4º. Sed wvilh̓. de mili. dic̄ ꝙ ſn̄ꝯſenſu dn̄i exp̄ſſo uel p̄ſumpto ul̓ ratihabicione. ẜuus de rebꝰ dn̄i facere nō poteſt el̓iasnec magnas nͨ ꝑuas. Nec eſt oīno ſil̓e de ẜuo et filiofamilias. qͥa hic et ſi nō actu tam̄habitu dn̄at̉. ẜuus aūt neutro mō dn̄at̉ de p̄io aūt ſui ſeruitij cōſtat ꝙ poſſet el̓iam dare. Sequit̉ videre de. 6º .ſ. quibꝰ eſt el̓ia dandaEt circa hoc q̄runt̉ pl̓a .ſ. vtᵐ aliq̓s poſſit facere el̓iam ſibiip̄i. ℟ºcū el̓ia ſit opus miſericordie ſic̄ mīa nō eſt ꝓprie ad ſe ſꝫ y qͣndāſil̓itudinē ut dictū eſt li. 2. jta etiā ꝓpe loquēdo nll̓s ſibi el̓iaꝫ facit ṅ forte ex ꝑſona alt̓iꝰut cū quis ponit̉ el̓iaꝝ diſtributor. pr̄ etiā ipſe acciꝑe ſibi ſi indigeat eo tenore q̄ alijs miniſtrat. pr̄ etiā diſtingui ꝙ el̓ia pt̄ dupl̓r fieriſ. ut ꝙ collōꝫ alicꝰ rei tꝑal̓ et hoc mō nll̓s ſibiip̄i el̓iam facere pt̄. vl̓ ꝑ exerciciū alicꝰ actusſpūalis uel corporal̓. et qͥa homo cū ſit diuerſaꝝ parciū in ſeip̄m age̓ pt̄. ſicut aīa mouetcorpus et vna pars aīe aliā. et vna ꝑs corporis aliā. ideo talē el̓iam aliq̓s ſibi face̓ poteſtSed quia ad ſubueniendū ſibi ī corꝑalibꝰ natura ſatis īclinat ideo de hoc non oportuit dari p̄ceptū ſꝫ ſolū de ſubueniēdo aīe ad qd̓ nonita ml̓ti inclinant̉. vnde dicit̉. ecc̓. 30. Mi ſerere aīe tue placens deo. Vtᵐ tam bonis qͣꝫmalis ſit danda el̓ia. ℟º ꝙ ſic ſi īdigeantītuitu ſuſtētande nat̉e cū precipiat̉ nobis ec̄beneface̓ inimicis. quia hec oīa tꝑalia ſuſtētamentū et fulcimentū ſt̄ nat̉e rōnal̓ q̄ eſt ẜmſe ordīata ad deū que et ſi qn̄qꝫ erret a conditore nequaqͣꝫ tam̄ eſt deſperandū de ip̄a dumviuit. Nō tam̄ eſt danda el̓ia malis intuitufouende malicie. qͥa ẜm augͥ. ſic diligendi ſūthoīes ut n̄ diligant̉ eoꝝ errores ⁊ exhibitō beneficij corrn̄det dilectōi. Intelligendū tamēeſt ꝙ el̓ia ꝓ ut eſt ſatiſfactoria ē bonis miniſtranda ut meritis eoꝝ quibꝰ ꝯfert̉ ſit celeriorliberatio eoꝝ a pena a quibꝰ ꝯfert̉. Si aūt el̓ianō fiat ītuitu liberatōis a pena debita ſꝫ ſolūliberalitatis ip̄iꝰ dantis. tunc nō oportet ꝙ fiat diſtinctio ꝑſonaꝝ qͥbus dat̉ el̓ia. vnde etexecutores teſtamētoꝝ dn̄t elige̓ bonos qͥbusꝯferant res mortuoꝝ ad expeditōꝫ et liberationē a pena. tū quia iuſti vberiores fundūt pͥces ꝓ illis ꝓ quibꝰ ꝯfert̉ eis el̓ia qͣm īiuſti. tūquia or̄ones eoꝝ ſūt efficatōres apud d̓mi. Dicendū eſt gͦ. ꝙ el̓ia danda eſt bonis et malisdūmō ſuit īdigentes qͥa indigēti nō ſubuenire iniquū eſt. vn̄ anbꝰ. ſuꝑ illud luc̓. 12. hoīˢvberes fructꝰ agri. dicit nec mīoriˢ ē crimīstollere hn̄ti qͣm cū poſſis et habūdans ſis īdigentibꝰ denegare. et habet̉. di. 47. ſicut. debetergo el̓ia fieri īdigentibꝰ. De mal̓ tn̄ diſtinguendū eſt ꝙ aūt ſūt in ſtatū et volūtate peccandi aūt n̄. pͥmoº nō eſt eis ſubueniēdū nedet̉ eis fomentū peccandi ṅ in caū notabilisncc̄itatis in qͦ ſemꝑ eſt nat̉e ſubueniēdū. vn̄augꝰ. et habet̉. di. 86. qͥ venatoribꝰ dāt quaredant. qui dant hyſtrionibꝰ et meretricibu s.qͣre dant nō naturā ibi attendūt nō creaturā oꝑis dei ſꝫ nequiciā oꝑis hūani. et. i. q. q.nō oīs dr ꝙ vtiliꝰ eſuriēti panis toll̓r ſi de ciboſecurꝰ iuſticiā negligat qͣꝫ eſuriēti panis frāgit̉ ut īiuſticie ſeductꝰ acquieſcat. Nec eſt cōtrariū hͨ qd̓ dicit̉. g6. di. n̄ ſatis. §. paſcꝫ. qͥaibi loquit̉ de eſuriēte ad mortē. Si u̓o ſunt involūtate dimittendi pct̄m tunc dari poteſt.vn̄. ro. 1. ſi eſurierit īimicus tuus ciba illū.