Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CCXLVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IFo. CCXLVIII

chromatio vrbis p̄fecto. xxx. dierum inducias impetrarūt vt eo interuallo ad īmolādū eis ꝑſuadere valerent. Accedētes igit̉ amici eoꝝ dicebātvn̄ vobis tamdura mens tam ferreū pectꝰ. ꝙ caniciē patris patimini abijcere: ⁊ mr̄i iam decrepite nouos partus afferre. Incōparabilis dolor: vita ꝯtemnit̉. gl̓ia reſpuit̉: ⁊ ꝯtemptis om̄ibꝰ pietatis affectibꝰ mortis atrocitas appetit̉. His talia dicentibꝰ mater miſerā ſe clamitans aduenit. ⁊ ſoluto crine canos ſue ſenectutis on̄dens: corā eis veſtem qua tegebat̉ ſcidit: cunctiſqꝫ flentibꝰ laxiſqꝫpellibus mamillas qͣs ſuxerant on̄debat. blandimenta eoꝝ infantie exhibita memorabat. heu memiſerā luctus vndiqꝫ ctrcūuallat amitto filios admortē vltro ꝓperantes qͦs ſi mihi hoſtes auferrētꝑ medias ſequerer acies bellatoꝝ. ſi iudicia violēta ꝯcluderent: carcerē irrumpereꝫ moritura. Nouum hoc ꝑeundi genꝰ: in qͦ carnifex rogat̉ vt perimat. vita optat̉ vt pereat. mors optat̉ vt veniat. Talia matre ꝓſequente. pater infirmꝰ et ſenexmanibꝰ ſeruoꝝ adducit̉. ⁊ cigneo capiti puluereꝫaſpergens hmōi voces dabat ad celū. O filij baculus ſenectutis mee ⁊ geminū lumē viſcerū meorum. Que iſta repente inſania mortis vos amatores facit. Nunqͣꝫ iſta iuuenibus placuit: venitehūc iuuenes et flete ſuꝑ iuuenes ſponte ꝑeuntes.accedite patres ⁊ ꝓhibite talia fieri: ne ⁊ vos tl̓iapatiamini. Dū hec talia ſenior ageret. Ecce āboꝝꝯiuges cū natis ꝓprijs qͦs eoꝝ aſpectibus offerebant dicentes. quibꝰ nos ſeruituras relinquitꝭ qubus ꝯiugij vr̄i charitatē traditis. Heu qͣꝫferreumpectus. qͣꝫ impio crudelitatis genere ꝑentes abijcitis amicos ⁊ reſpuitis. vxores ⁊ filios abdicatis.⁊ voſip̄os carnifici vltroneos exhibetis. Tūc inter vxoꝝ lachrymas ⁊ filioꝝ ſuſpiria ceperūt milites xp̄i molleſcere: ⁊ aīos flectere ad dolo: em. Huic ſpectaculo ſanctꝰ Sebaſtianꝰ aderat quēxp̄ianiſſimū occultabat militaris habitꝰ. qui vt vidit athletas dei. īmenſo ponderis certamine fatigari in mediū eoꝝ ſe obijciēs ait. O fortiſſimi milites xp̄i ꝑ nimiā virtutē ꝑueniſtis fortiter ad palmā: ⁊ ꝑ miſera blandimēta coronā deponitꝭ ſempiternā: diſcat nūc ꝑ vos xp̄i militaꝫ fortitudo fide potiꝰ vos armari qͣꝫ verbo. Erigite a terrenisaffectibꝰ tropheū vr̄i certaminis. Iſti qͦs plorantes attenditis gauderent vtiqꝫ ſi poſſent ſcire qd̓noſtis. Nā ſi ſcirent alterā eſſe vitā ꝑpetuā ignaram triſticie ꝓfecto vobiſcū ad illā feſtinarēt ꝑtirgere iſtā fugitiuā ꝓ nihilo ꝯputātes. q̄ om̄es in ſecredentes ſemꝑ fefellit. de ſe p̄ſumentes irriſit. atqꝫ vtinā ſoliꝰ mendacij culpa eſſet obnoxia ⁊ nonꝑ om̄ia crimina ſua cogoret currere amatores. ipſa dat edacitatē glutōnibꝰ: naufragium pudorisadulteris: execrabilem ꝑuerſitatem inceſtis. Ip̄aadmonet furem vt rapiat: iracundū vt ſeuiat. mēdacem vt fallat. Ip̄a tollit iudicibꝰ iuſticiā caſtispudiciciā: moribus diſciplinā. Et vt maiora q̄ ſuis amatoribꝰ ingerit crimina memoremur ſi frateꝫaliqn̄ fratrē: filius patrem amicus amicū necauerit: nunquid nō iſta vita pn̄tis amore ducti ꝯmittunt. poſtqͣꝫ ꝟo de ſpurcitia fuerit ſagīata ſeruien

tes ſibi tradit filie ſue .i. morti eterne. Hec eſt vitq̄ vos fallito amici: vt amicos vr̄os ad vitā euntes ꝑpetuā iniuſto ꝯſilio reuocetis. Hec vos inſtigat o ꝯiuges: vt beatoꝝ etiā martyrū mentibꝰ perpietatis colorē impietatē ſugeratis: ⁊ ſi vob̓ conſentirent vlteriꝰ pauco quidem vobiſcuꝫ tꝑe eſſepoſſent: ⁊ poſtea ſeꝑati ⁊ ita ſeꝑati: vt nunqͣꝫ vosinuicē niſi in ꝑpetuis tormētis videretꝭ. vbi edaxflama increduloꝝ aīas deuorat: vbi dracones labia blaſphemantiū comedūt. vbi ferpentes morſibus ſuis increduloꝝ pectora depaſcūt. vbi vlulatus et gemitꝰ ſonat. vbi clamor ꝯfuſus ⁊ incēdijardor extorquet. Hec aūt tribulatio nullo fine cōcludit̉: ſed ad rediniua ſupplicia qui fuerit aduſtireparat̉. Hanc igit̉ ⁊ iſtos euadere ꝑmittite: ⁊ voſipſos eripere cogitate. Nolite igit̉ timere: nō en̄ſeꝑant̉ a vob̓ ſed vadūt in celū vobis p̄parare ſydereas manſiones in quibꝰ cum eis imꝑpetuumgaudeatis. vbi nō impediunt̉ occupatiōe delitievbi nulla ſollicitudine ſecuritas cōturbat̉: luctus⁊ gemitus nunqͣꝫ audit̉: fedum vel deforme nunqͣꝫ videt̉. ⁊ om̄i formoſitate ⁊ elegantia ſine intermiſſione patentes oculi ꝑfruunt̉. Hymnoꝝ organa iugiter ſonāt q̄ ad laudem dei ⁊ ab angelis decantant̉. Ibi odor ꝑ delectatōnem ꝑ cūcta mem.bra diffundit̉ ⁊ refectio melliflua guſtu ſuſcipiturStatimqꝫ qd̓ cupierit aīa famulant̉ vniuerſa paratiſſimo affectu: vn̄ ſi in hac mortali vita qͥs contra cōcupīas ſuss pugnauerit quaſi qͥ hic eas expenderit illic eas integras a creatore ſuo ꝯſequetur. Nolite gͦ o amici o ꝑentes o ꝯiuges a vita admorteꝫ quos diligitis reuocare: pn̄s dolor aūt leuis eſt ⁊ tolerabiliter ſuſtineri pōt: aut grauis ⁊ cito finē affert. Dolor vero futurꝰ nunqͣꝫ finiendusaggredit̉ ⁊ acrius ꝯtinuat̉. Hec ⁊ alia btō Sebaſtiano ꝑorante ſubito ꝑ vnā fere horā ſplendore nimio de celo veniente illuminati. ſub ip̄o ſplēdore iuuenis apparuit pallio candidiſſimo indutiuxta eū. Gerebant̉ aūt hec in domo cuiuſdā Nicōſtrati. cuiꝰ vxor noīe zōe ex nimietate infirmitatis ante ſex annos loquelaꝫ amiſerat ⁊ muta erathec cum tanti miraculi ſtupore teneret̉ annuebatmanu omnibꝰ qui aderāt qd̓ lingua non poterat.ꝙ ex ꝓbrandi eſſent qui tante aſſertōni viri ſanctinō crederent. Sanctꝰ aūt Sebaſtianꝰ videns illāexplicare nō poſſe qd̓ ſentiebat ait. Si vere chriſti ſeruus ſum. ⁊ ſi vera ſunt oīa q̄ ex ore meo hecmulier audiuit ⁊ credidit: iubeat dn̄s meꝰ ih̓s adeā redire officiū labioꝝ. Tūc exclamās ml̓ier ait.beatꝰ es tu ⁊ bn̄dictus ſermo oris tui. Et btī qͥ credūt ꝑ te. Ego em̄ vidi oculis meis angelū d̓ celovenientē ⁊ libros an̄ te tenenteꝫ ex quoꝝ lectionevniuerſa ſermonis tui ratō decurrebat. Hec videns nicoſtratꝰ ꝓcidens ad genua eiꝰ veniā p̄cabatur eo ꝙ iuſſu imꝑatoris ſanctos marcū ⁊ maicellianū teneret in vinculis ⁊ ſolutis eis genua eorū amplexās rogabat eos abire liberos dicēs. Oqͣꝫfelix eſſem: ſi ꝓ ſalute vr̄a poſſem mereri ꝯſtringi. Quibꝰ illi. Si tu fidei gl̓am quā nunqͣꝫ habueras accepiſti quō nos qͥ ab infantia hanc ſuſcepimꝰ relinq̄ntes paſſionis nr̄e tibi calicē damus.

Ii 2