Capitulū XXVIFo.CCX

ſtratus cū lachrymis ſanitateꝫ recepit ⁊ ꝯuerſusad xp̄m in bonis actibus vitam finiuit..xxvj.CapitulūEquibuſdaꝫ diſcipulis petri apoſtoli. ⁊ de clemente papa dicet̉ inferius. Sed fuit aliꝰ diſcipulus eius clemens etiā vocatꝰ. qui cognoīatꝰ ē flauius ꝯſul romanoꝝ qui fuit patruus ſantti clemētis pape hic a beato petro baptizatus miſſus cuꝫquibuſdam gratia p̄dicandi ad galliā belgicam.ad ciuitatē mentēlem. ꝑuenit. ibiqꝫ officioſiſſimea quodā hoſpite receptus eſt cum ſocijs. A quointerrogattus qui eſſent vnde ⁊ quare veniſſent.Rn̄dit. Serui ſumus ieſu xp̄i ex deo patre an̄ tꝑaet ex ꝟgine maria ſub tꝑe nati ꝓ ſalute generꝭ humani. Hec ⁊ alia ꝑegrinorū ſuſceptor audiens ſuſpirans. Bona ſunt inquit q̄ ꝑoratis valde: ſi quedicitis factꝭ vera eē on̄datis. Fateor deū vr̄m voſhuc cā noſtre ſalutꝭ tranſmiſiſſe: vobis etiā aptiſſimū locū ⁊ tp̄s ꝓuidiſſe. eſt em̄ hec patria ⁊ maxime vrbs iſta robore fortiſſima. bellis ⁊ armis ſꝑaſueta rerū opulenta ditiſſima. Sꝫ heu clade pelſima ſicqꝫ detrita: vt pene iam medietas hoīm etoīm aīaliū humano vſui deẜuientiū huiꝰ peſtisimmanitate mortua videatur. Eſt enim hic arenariū ab octauiano imꝑatore nobiliter cōſtructū⁊ in amphiteatrū decenter formatū. in qͦ draco indicibilis magnitudinis cū ſua ꝓle inhabitat peſtifera. quoꝝ flatꝰ ip̄m aerē circūquāqꝫ corrūpēsetiā aues q̄ ſupra volitare ꝯtingit ip̄as ꝑimat. ſiergo virtus dei veſtri ſi qua vr̄e predicatiōis veritas eſt: ecce magnū ⁊ euideus oſtiū p̄dicandi eparatiſſimus aditꝰ credēdi in deū vr̄m. ſi tāta viſpeſſime necis extinguat̉ ⁊ morbidis pͥſtina ſanitas reſtituat̉. Ad hec ſancti xp̄i ꝯfeſſores leti effecti in lachrymas reſoluti ſunt. Cucurrit hoſpesad primiores ciuitatis ⁊ eos ad audiendū q̄ nunqͣꝫ audierant inuitauit. Ad cuiꝰ verba omnes nobiles ⁊ ignobiles ad videndū viros ſanctos ꝓperauerūt. quoꝝ plurimos ita vis morbi inualuerat vt vix pedibus inniterent̉. qͦꝝ doloribꝰ cōpatiens ſanctꝰ clemens primū hoſpitē ſuum deindecūctū populū baptizauit de fide edoctū. Qui deſacro fonte incolumēs leuati ad ꝓpria redieruntSequenti aūt die celebratꝭ miſſarū ſolennijs decunctis aſtantibꝰ ſacra cōione refecti ad locū cauerne ſequente oī ppl̓o acceſſit cū pſalmis ⁊ orationibꝰ. p̄cipienteqꝫ in noīe ieſu xp̄i ⁊ adiurante vtdraco ille cū omni ſua prole manſueſceret. ip̄mqꝫꝑſequeret̉ ſtola ſua circūligatū. qͥ vſqꝫ ad flumendeductus vt imꝑauerat ſanctus oīno diſparuit.Sicqꝫ locus ille ab oī ſerpentū malicia mūdatꝰ ēvt vix ꝑuus ꝟmiculꝰ ibi reꝑiat̉. Cepitqꝫ exīde beatus pontifex clericos inſtituere ⁊ inſtitutos diu̓ſis gradibus ꝓmouere ⁊ eccleſias ꝯſtruere.Fuit et alius be. .§. I.petri diſcipulꝰ fronto dictus qͥ a prima etate deodeuotus ⁊ a pe. apl̓o rome ordinatus atqꝫ in vrbēpetragoricā in qua natꝰ eſt. pͥmus deſtinatꝰ ē ep̄s

qͥ. lxx. monachos ibidē ad ſeruiendū deo ꝯgregauit. Dūqꝫ cū eis habitās in oꝑe dei creſceret. a qͥrino ciuitatis illius p̄ſide ꝑſecutionē patiebatur.Nā qͦs ep̄s in noīe xp̄i baptizabat: ille gladio deputabat. Tandem relicta ciuitate cū multꝭ decreuit heremū petere nudus. Cōgregatiſqꝫ omnibꝰait. Quid nobis cū mūdo quē crucifiximꝰ nobismagnū gerimus aīe detrimentū int̓ hoīes habitantes. Cūqꝫ placuiſſet fratribꝰ. ccc. bis acutis ⁊ſeminibꝰ olerū acceptis exeuntes de ciuitate xp̄oduce ꝑ deẜtū diſcurrentes veneruūt ad quendaꝫlocū ſuꝑ flumen dordonie vbi draco magnꝰ habitabat cū multitudine ſerpentū. Quos videntesqͥ ſequebant̉ epm̄ timore ꝑcuſſi ceperunt retrocedere. At ille in dn̄o cōfidens orationi ſe ꝓſtrauit:quo facto ſerpentes nuſqͣꝫ cōꝑuerunt. ¶ Cōuerſantibus aūt eis in eodē loco ceperūt murmurare fratres dicētes. Nunqͥd ſolum in heremo caſtitas: ⁊ in vrbibꝰ nō eſt. An in heremo ſolū exauditorātes quē ferarū delectat ſolaciū? Cur nō regreſſi in noſtrū locū benedicimꝰ deū. Audiēs aūt ſanctus fronto murmuratiōes eoꝝ eſtuabat ⁊ ꝓ eisorabat. Nunqͣꝫ tn̄ inter eos diuinoꝝ canticoꝝ ceſſauit officiū nec penuria laceſcētes vigilijs defuerunt. Quadā ergo die poſt vigilias vocauit eosad ſe ⁊ ait. Filioli mei ſi regnū dei querimꝰ qͥd deeſcis corꝑis ſollicitamur? qͥd nos cura carnis torquet morituri poſt modicū? Curā ergo nr̄i deo dimittamus ⁊ eiꝰ teſtamentū teneamꝰ dicentis. nōderelinquam te. ¶ Orante gͦ ꝓ illis indeſinenterdn̄s exaudiuit naͣ ꝑ angelū ſuū preſidē quirinumviſitauit eidēqꝫ apꝑens in ſomnis dixit. Tu epularis in diuitijs ſplendide ⁊ ẜui mei in deſerto pereūt famē. Feſtina gͦ diluculo ⁊ de bonis q̄ tibi dedit dominꝰ ẜuis meis eſcas mitte. Qd̓ ſi diſtuleris: irā dei ꝯͣ te ꝓuocabis. Hec ille audiēs ꝯſternatus eſt aīo ⁊ mane ꝯſurgens viſionē explicans amicis ſuis. interrogabat qͥd acturꝰ eſſet ⁊ vbi iſtiẜui dei manerent ⁊ qͥs ad eos viam noſſet. cunqꝫomnes rn̄diſſent ſe ignorare nil fecit. ſꝫ ſequēti nocte nō ab angelo ſuꝑ hͦ increpatꝰ: ſꝫ ⁊ flagell̓ aſꝑeceſus quare nō obediſſet. De mane iterū vocatisſuis ⁊ plagarum ſigna on̄dens cū cōſiliū quere̓tin hoc reſpondit vnus prudentior ceteris. Sūt tibi cameli multi onera eos eſcis qͥbꝰ vtunt̉ heremite ⁊ dimitte eos onuſtos. ⁊ ſi tibi a deo celi viſitatio eſt. ip̄e eos ad cuneū ẜuoꝝ ſuorū deducet ⁊ depoſitis oneribꝰ aīalia tua reuocabit illeſa. Qd̓ etfecit mittens. lxx. camelos oneratos rebꝰ. Factūeſt gͦ vt dū hora. ix. hymnos in vnū om̄s celebrarent. ecce camelꝰ pͥmꝰ cū alijs ſeq̄ntibꝰ ad fores habitationis applicuit. Quē vidēs ep̄s letꝰ deū laudauit: dixitqꝫ fratribꝰ. camelis nobis alimoniamferentibꝰ pedes lauate ⁊ eis cibaria date. Qd̓ ⁊ fecerunt. En inqͥt recordatꝰ eſt noſtri oīpotēs deusnobiſqꝫ alimoniā miſit. Nō oīa tollamꝰ ẜꝫ dimidiam ꝑtē dn̄o eoꝝ remittamꝰ. Qd̓ oībꝰ placuit. xx/xv. ſamarios ꝓ ſe in horrea reponendo. Qui perviam qua venerant ſine duce ad dn̄m ſuū regreſi ſunt. Tunc quirinus magna exultatione fretuſꝙ camelos recepiſſet exclamauit. Magnus ē de

Dd 4