Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXCIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū. VI.Fo. CXCII

euangelij. Uū et a xp̄o ip̄e cū iacobo dicti ſunt filij tonitrui ẜm marcū. qꝛ vt ait origen̄. ita alte intonuit principiū ſui euāgelij. ꝙ ſi altiꝰ intonuiſſettotus mundꝰ eū caꝑe nō poſſet. Hic eſt inqͥt Petrus damianꝰ in ſermone quē ſaluator noſter adinſinuandū ſue diuinitatis eſſentiā qͣſi quoddaꝫorganū fecit. et qd̓ ip̄e ad tꝑs diſpēſatiue ſuppreſerat: ſuū vicariū dereliqͥt. Interpretat̉ aūt iohannes in qͦ eſt gr̄a. qd̓ apte eī cōgruit ꝑ quandāexcellentiā. Nā gratiā ſcꝫ beniuolentie xp̄i ad eūp̄cipua fuit. vn̄ cū in euāgelio de ſe loquit̉ ait diſcipulus ille quē diligebat ieſus. non vt ait bedaꝙ excluſis ceteris hūc ſolū diligeret: ſed qꝛ familiarius ceteris priuilegio amoris Iohannē dilexit apl̓m. quā quidē gr̄am beniuolētie ad eū xp̄sp̄cipuā habuit ꝓpt̓ tria in eo ꝯcurrētia ẜm Tho.ſuꝑ Io. circa finē. Primo ꝓpter intellectus eiusꝑſpicacitatē. Solēt em̄ magiſtri illos diſcipulosplus diligere quos capaciores inuenerint. hieronymus. Ioh̓es piſcator indoctꝰ: et vn̄ obſecro illa vox. In principio erat verbum ⁊cͣ. Hoc doctus Plato neſciuit. hoc demoſtenes eloquensignorauit. Secūdo ꝓpter munditie puritatē. virgo em̄ eſt electꝰ a dn̄o canit eccleſia: qn̄ ī nuptijsſuis cōuerſa aqͣ in vinū dimittēs ſponſaꝫ intact.ſecutus eſt xp̄m. et ideo p̄rogatiua caſtitatis ampliori dilectōe eū fecerat dignū. Tercio ꝓpt̓ etatis teneritatē. familiariꝰ em̄ diligunt̉ a parentibꝰiuuenculi. In minori aūt etate iohānes ad diſcipulatū aſcitus eſt. in qͦ etiā innuit̉ ꝙ qui a puericia ſe deo tradūt deuote familiariꝰ cū deo cōuerſantur. Ex his videt̉ inferri ꝙ ioh̓es ex qͦ plusdilectꝰ a xp̄o plus ⁊ ipſe ceteris xp̄m dilexerit: qꝛſap̄. ait ꝓu. viij. Ego diligētes me diligo. ⁊ qͣꝫtūdiligit̉ tantū diligit. Sed in ꝯtrariū videt̉ ꝙ ip̄eieſus ait petro. ſymon iohannis diligis me plushis. Cuius ſignū videt̉ qꝛ ei cōmiſit eccleſiā. Circa hoc igit̉ ſciendū ẜm Tho. vbi ſupra. ꝙ meritahoꝝ pōderare eſt ſoliꝰ dei. vn̄ in ꝓuer. Spiritunponderator eſt dn̄s. Nō pōt ergo dici tute ꝙ petrus plus dilexerit xp̄m: quia tūc fuiſſet maiorismeriti et premij. Nec ꝙ iohannes ſimpliciter ſitmelior petro. nā xp̄s nō aſſerēdo ſed interrogando ait ſi plus diligeret: oſtendēs ex hoc quadamcōgruitate preſidentē in dilectōe ſubditos debere p̄cellere: ſed nō ex neceſſitate. Nec petrus preſumpſit hoc aſſerere ſꝫ tm̄ ꝙ diligebat. dicūt igit̉aliqui ꝙ chriſtꝰ plus diligebat petrū qͣꝫtū hoc vtei ꝯferret intellectū magis ꝑſpicacē. Sed cū charitas ſuꝑemineat ſcīe dei ẜm apl̓m. ex hoc videt̉ꝙ maior in ꝑfectōne ſit petrus. niſi forte qͥs dicatpetrū magis dilectorē qͣꝫtū ad feruorē exteriorēcharitatis. Alij dicūt et melius. ꝙ petrus dilexitxp̄m magis in mēbris: ⁊ ſic etiā a xp̄o fuit magisdilectus .ſ. in mēbris. vn̄ et ei cōmiſit curā eccīe.Iohānes aūt plus dilexit eū in ſeipſo: et ſic magis fuit dilectꝰ ab eo. vn̄ ei matrē cōmendauit dequa ſubſtantiā carnis acceperat. Uel dicendumꝙ petrus magis dilexit qͣꝫtum ad ꝓmptitudinēet feruorē. Iohānes aūt magis dilectus qͣꝫtū adquedā familiaritatis indicia: q̄ xp̄s ſibi magis a-

lijs oſtendit ꝓpter puritatē. vn̄ et ei ſoli ꝓditorēmanifeſtauit. et ſuꝑ pectus in cena vltima recubuit in ſignū qꝛ de fonte diuine ſapiētie maximāverbi ꝓfunditatē debebat haurire. Uel qͣꝫtū admyſteriū. qꝛ in his duobꝰ figuratur duplex vitaactiua et cōtemplatiua. Actiua ſignata ꝑ petruꝫplus diligit deū: qꝛ magis ſentit pn̄tis vite anguſtias ⁊ eſtuantius ab eis liberari deſiderat et addeū ire. Cōtemplatiua vero figurata in io. plusdiligit̉ a deo: quia deus magis eā ꝯſeruat. Nonem̄ deficit hinc migrās ſed perficitur.Beda Iohannes §. I.que de hereticis et ſciſmaticis deuitandis edocuit. dicēs in epl̓a. Si qͥs venit ad vos. et hanc doctrinā .ſ. qua p̄dicamꝰ nō affert: nolite eū reciꝑein domo neqꝫ aue ei dixeritꝭ: hoc factis exhibuitNarrat em̄ de illo auditor eiꝰ ſanctiſſimus ⁊ martyr policarpus ep̄s. qꝛ quodā tꝑe cū apud epheſum balneas lauandi gr̄a fuiſſet ingreſſus. et vidiſſet ibi cherinthū hereticū: exijt ꝯtinuo ⁊ diſceſſit nō lotus: dicēs. fugiamꝰ hinc ac balnee ip̄e corrūaūt in qͥbus cherinthus lauat̉ inimicus veritatis. xxiiij. q. j. Oīs qui. Cū quedā auicula queꝑdix dicit̉. beato ioh̓i viua fuiſſet oblata. ⁊ ille cōtrectando eā demulceret ⁊ ſepe tangeret: quidaꝫadoleſcēs vidēs deſpexit eū ſocijs dicēs. videtequō ille ſenex vt puer cū auicula ludit. Qd̓ iohānes ꝑpendēs eū vocans. iuſſit vt arcū quē tenebat in manu tenderet. Qd̓ cū feciſſet nil ei dicēteapl̓o: arcū remiſit. Cui apl̓s. Quare nō tenſumdiu tenuiſti ſꝫ dimiſiſti. Rn̄dit qꝛ ſi diu tenſus teneret̉: ad iacenda iacula poſtea infirmior redderetur. Cui io. Sic ⁊ humanꝰ animus ad cōtemplandū minꝰ validus fieret: ſi ſꝑ ī ſuo rigore ſpeculatōis ꝑſiſteret: et hūane fragilitatꝭ nō qn̄qꝫ cōdeſcenderet recreationi. Nā et aqͥla q̄ altius cēteris volatilibꝰ ſcādit ⁊ ſolē intuet̉: neceſſitate ducta ad ima deſcēdit. Refert qͦꝫ clemēs vt habetur in hiſtoria eccleſiaſtica. ꝙ cū ioh̓es quendā iuuenē pulcrū ferocē ꝯuertiſſet ad fidē epheſi. inderecedēs ad p̄dicandū in alijs ciuitatibꝰ: illū iuuenem ep̄o loci ſub depoſito ꝯmēdauit. Sꝫ ep̄s nimis cōfidēs de eius bonitate parū ꝯuerſatōi eiattēdit. Ille ex mala ſocietate allectꝰ facinoribusſe tradidit ⁊ ad peiorā rediēs. ꝓgreſſus demū relicta ciuitate factus eſt ī quodā nemore princepslatronū. Poſt aliquādiu ioh̓es epheſuꝫ remeāset ep̄m illū viſitās. reqͥſiuit ab eo depoſitū ſibi traditu. Qd̓ cū ille nō intelligeret cogitās de depoſito pecuniali. Io. ait. illū dico iuuenē quē tibi cōmēdaui attētius. At ille cū lachrymis inqͥt. Mortuus eſt in aīa pater. et ī tali loco cū multis latrocinat̉. Ioh̓es aūt p̄ dolore de ꝑditōe iuuenis veſtem ſcidit. pugnis ſe cedebat dicēs. Bonū cuſtodem te reliqͥ aīe fratris. moxqꝫ parari ſibi equuꝫiubet ⁊ locū edoceri vbi ille morabat̉. Illucqꝫ equeſter acceſſit. appropinquāſqꝫ ad locū inuenitcōplices latrones quoꝝ iuuenis erat pͥnceps antecedētes eū. Cūqꝫ ioh̓es diceret eis: ſe querere ⁊alloqui dn̄m eoꝝ: duxerunt ad eum. At iuuenis

Bb 2