Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CLXXXIIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IIFo.CLXXXIIII

perit audiā vos: iuſſitqꝫ centurioni cuſtodiri pauiū ⁊ habere requiem. Poſt aliqͦt aūt dies veniēsfelix cum druſilla vxore ſua q̄ erat iudea vocauitpaulū ⁊ audiuit fidem ih̓u ab eo. diſputante autēPaulo de iuſticia ⁊ caſtitate ⁊ de iudicio futuro:tremefactus felix rn̄dit. Qd̓ nūc attinet vade: tēpore opportuno audiā te ſimul: ⁊ ſperans qꝛ ⁊ pecunia ei daret̉ a paulo: ꝓpter qd̓ ⁊ frequenter accerſiens eum loquebat̉ cum eo. Biennio autē expleto accepit ſucceſſorem felix portiū feſtum. Felix autem volens gratiam parare iudeis reliquitPaulum vīctum. Feſtus autē cum veniſſet inprouinciam aſcendit de ceſarea irl̓m. Adierūtqꝫprincipes ſacerdotū aduerſus Paulum rogātesgratiam vt iuberet paulum ꝑduci irl̓m. inſidiastendentes in via vt occiderent eum. Feſtus autērn̄dit. Ꝙ ex qͦ ſeruabat̉ in ceſarea qͦ ipſe cito eratacceſſurus: illuc irent qui de aliquo accuſare vellent eum. Et poſt dies octo feſtus deſcendens ceſaream ꝓ tribunali ſedens iuſſit paulum adduci.Cunqꝫ iudei multas ⁊ graues cauſas obijcerentquas ꝓbare nō poterant. paulo aūt ratōnem reddente qm̄ neqꝫ ꝯtra legem iudeoꝝ neqꝫ ꝯtra templum neqꝫ in ceſarē quicqͣꝫ peccaui. Feſtus gr̄amvolens parare iudeis interrogauit: ſi vellet iudicari de his ab eo hieroſolimā. Rn̄dit Paulus adtribunal ceſaris ſto: vbi oportet me iudicari. Iudeis nō nocui ſicut tu melius noſti. Si nocui velaliquid morte dignū feci: nō recuſo mori. Si vero nihil eoꝝ in quibus iſti me accuſant feci: nemopōt me illis dānare. ceſarem appello. Tunc feſtuscum ꝯſilio locutus ait. Ceſarem appellaſti: ad ceſarem ibis. Trāſactis aūt aliquibꝰ diebꝰ agrippa rex ⁊ bernice deſcenderūt ceſaream ad feſtumſalutandū. Cunqꝫ ꝑ dies ibi morarent̉: dixit Feſtus regi de paulo quō iudei cum aſcendiſſet hieruſalem poſtulant eius damnatōeꝫ. Quibus reſponderat quia nō eſſet conſuetudo romanis aliqueꝫ hominē damnare priuſqͣꝫ his qui accuſaturp̄ſentes habeat accuſatores: locunqꝫ defendendiaccipiat ad abluenda crimina. Cum aūt huc veniſſem ſedente me ꝓ tribunali. iudei adu̓ſus paulum accuſantes nullam cām deferebant mali: ſedqōnes quaſdā de ſua ſuꝑſtitōne habebāt aduerſus eum: ⁊ de quodā ih̓u defuncto quē paulꝰ affirmabat viuere. Heſitans gͦ de huiꝰ queſtōne dicebam paulo ſi vellet ire hieruſalem ⁊ ibi iudicari.Appellauit ad ceſarem. Und̓ iuſſi eum ſeruari donec mittam ad ceſarē. Agrippa aūt dixit Feſto ꝙvellet paulū audire. Die ergo ſequenti cū intraſſent auditoriū rex agrippa ⁊ bernice cū multa ambitōne iuſſit adduci paulum. referens quid actuꝫerat cum eo: ⁊ quō appellauerat. ꝓpter qd̓ intendebat mittere eum ad ceſarem: ſed non habebatquid certum de eo ſcriberet. Et ꝓpterea ip̄m eumintetrogaret: vt exinde rex informaret feſtum qͥdſcriberet. Neqꝫ em̄ videbat̉ ratōnabile vinctummittere ⁊ cauſam nō ſignificare. Agrippa veroad paulū ait. ꝑmittit̉ tibi loqui ꝓ temetipſo. Tūcpaulus extenta manu cepit ratōnem reddere dicens. De omnibus quibus accuſor a iudeis rex

agrippa eſtimo me beatum apud te. cū ſim defenſurus me hodie: maxime te ſciente omnia q̄ apd̓iudeos ſunt ꝯſuetudines ⁊ queſtiones. ꝓpter qd̓obſecro me patienter audias. Et quidē vitā meaa iuuentute nouerūt om̄s iudei qm̄ ẜm certiſſimaſectam veſtre religionis vixi phariſeus reſurrectionem mortuoꝝ credens. de qua ſpe accuſor a iudeis o rex. Et ego exiſtimauerā me aduerſum nomen ih̓u multa aduerſa facere qd̓ et feci hieruſalē⁊ multos ſanctoꝝ incarcerans ⁊ inſaniēs ꝑſequebar vſqꝫ in exteras ciuitates. et adiecit viſionem⁊ locutōnem ſibi factā a ih̓u cum appropinquaretdamaſco ad capiendū ꝯuerſos ad fidem ih̓u concludens. Unde rex agrippa nō fui incredulus viſioni ſed iudeis ⁊ gentilibꝰ nunciabam vt penitētiam agerent ⁊ ꝯuerterent̉ ad deum. Hac ex cauſa iudei cum eſſem in templo ꝯprehenſum tēptabant me occidere. Hec paulo dicente: feſtus magna voce dixit inſanis paule. multe litere te ad inſaniam ꝯuertunt. Cui paulus. Non inſanio optime feſte: ſed ſobrietatis ⁊ veritatis verba loquorCredis rex agrippa ꝓphetis. Scio quia credis.Agrippa aūt ad paulū. In modico ſuades me ficri xp̄ianum. Et paulus opto apud deum ⁊ in modico ⁊ in magno: nō tm̄ te ſed ⁊ om̄s qui audiuntfieri tales qualis ego ſumt exceptis his vinculis.Et ſurgens rex agrippa ⁊ preſes ⁊ bernice dicebātadinuicem nil morte dignum fecit iſte. Et agrippa ait Feſto: dimitti poterat homo iſte ſi ceſaremnō appellaſſet.Ut aūt iudicaᵐ. §. XV.tum eſt eū ire in ytaliā ⁊ tradi paulū cuꝫ reliquiscuſtodijs centurioni noīe Iulio. aſcendētes nauēin loca aſie ſuſtulimꝰ. Exinde applicuimꝰ ſydoneꝫvbi centurio ꝯceſſit paulo ad amicos ⁊ curam ſuagere. Deinde applicuerūt liſtra q̄ eſt ꝑs cicilie: etibi centurio tranſpoſuit paulū in aliā nauim alexandrinam nauigantē in ytaliam. Nauiganteſqꝫapplicuerūt ad quēdam locum qui dicebat̉ boniportus. Et cū iam nō eſſet tuta nauigatio Paulꝰhortabat̉ ad ꝑmanendū ꝓpter pericula imminētia maris. Centurio aūt magis credēs nauclero:⁊ gub̓natori nauis qͣꝫ Pau. voluit inde nauigaread remanendū in loco ꝯmodiori. Ualida autemtempeſtate iactatis ſequēti die iactū fecerūt: ⁊ tercia die ſuis manibꝰ armamēta nauis ꝓiecerūt. neqꝫ ſole aūt neqꝫ luna apparentibꝰ ꝑ plures dies ettempeſtate non exigua in mente iam erat ablataſpes om̄is nr̄e ſalutis. Et cum multa ieiunatō fuiſſet: ſtans Paulus in medio dixit. Oportebat oviri audito me nō tollere a creta lucriqꝫ face̓ hāciacturam. Et nūc ſuadeo vobis bono animo eſſe.amiſſio em̄ nulliꝰ aīe erit ex vob̓: ſꝫ tm̄ nauis. Aſtitit em̄ hac nocte mihi angelus dei cui deſeruio dicens. Ne timeas paule ceſari te oꝫ aſiſte̓. ⁊ donauit tibi deꝰ om̄s qͥ tecū nauigant: ꝓpter qd̓ bonoaīo eſtote viri. Quartadecīa nocte ſuꝑuenient.appropinqͣntes ad quēdā inſulā media nocte tīebat ī aſꝑa loca deueīre ⁊ nauī frāgi. Nautꝭ āt q̄rētibꝰ fuge̓ de naui. cū miſiſſent ſcapha ſb̓ obtentu

Aa 2