Capitulū VIIFo. CLVIII

tate ſapientie vel prudentie. in agilitate obedientie vel iuſticie. in impaſſibilitate ꝯſtantie vel patientie. in ſubtilitate temperātie. Itē qꝛ nō ꝯtinueconuerſabat̉ cū diſcipulis ſed ſe ſubtrahebat. docens non ſꝑ morari in turbis vel cū ſocijs ſꝫ ſolitarios aliquando eſſe vt recolligamus meliꝰ noſipſos ⁊ nobis vacemus. Et cū diſcipulis apparebat ſuſpendebat ſuam claritatē vt inſtrueret occultare nō ex vanitate oſtentare clara opera noſtra. Itē aliquando eos ꝯſolatus eſt. aliquandoreprehēdit vt de incredulitate ⁊ ſtulticia ⁊ ſic ⁊c̄Omniū hoꝝ declarationē abbreuiatā omitto. qꝛnō ꝑtinet ad tractatū iſtum: ſꝫ diffuſe habes ī tercia parte beati thome. ¶ Similiter et de aſcēſione chriſti quō fuit cū magna iocūditate. psͣ. Aſcēdit deus in iubilo .ſ. angeloꝝ ⁊ aīarū cū maximavirtuoſitate. psͣ. Aſcendiſti in altū cepiſti captiuitatem. patres qͦs acceperat a dyabolo: de limboeducens ⁊ ſecum in celum adducens. Cū ꝓfectuſnoſtri multiplici vtilitate. Ad eph. qͥ deſcēdit ip̄oeſt et qui aſcendit ſuꝑ omnes celos: vt adimple̓toīa .ſ. hominis intellectum fide: volūtatē charitate. mentem ſpe. omnes ruinas angeloꝝ ſupplēdo ꝑ animas hoīm. Euſebius in hiſto. eccleſiaſticali .j. refert Ioſephum hiſtoriographum iudeorum ⁊ in iudaiſmo defunctū teſtimoniū de chriſto ferre. qui vt ipſe ioſephus de ſe teſtat̉ fuit filiꝰmathatie ex hieroſolymis ſacerdos. hic nō ſoluꝫapud ꝓprios ciues ſuos iudeos: ſed etiam apudromanos habitus fuit nobiliſſimus: ita vt literarum merito in vrbe roma ſtatua donaret̉ et librieius bibliothece traderent̉. Conſcripſit nāqꝫ antiquitatū hiſtoriā. xx. libris. Belli qͦꝫ iudaici cuꝫromanis habiti. vij. voluminibus cōprehendit.⁊ de iudeoꝝ vetuſtate duo volumina. Et in eo libro que volumina apud hebreos in aucͣte habentur ẜm traditionē maioꝝ edocet ꝑ hec verba. necinnumera apud nos habent̉ volumina inter īuicem diſcordantia: ſed duo tm̄ et viginti ſunt libriqui oīm tempoꝝ ſeriem ꝯtinent. qͥ ⁊ iuſte creduntur diuinitus cōſcripti. Ex quibus. v. ſunt moyſicōtinentes leges vite ⁊ ꝯditionis humane ſucceſſionis ꝓ ſapientia vſqꝫ ad ipſius moyſi terminūtendentē qͥ paulominus ad tria milia annoꝝ cōtinentiā gerūt. A morte ꝟo moyſi vſqꝫ ad tarſenſem qui poſt xerſem regnauit apud ꝑſas que geſta ſunt. ꝓphete qui que ꝑ ea tꝑa tredecim voluminibus ꝯſcripſerunt. Reliqui ꝟo quatuor librihymnos in deū vitās inſtituta ac monita mortaibus tradunt. Ab artarxerſe ꝟo vſqꝫ ad tp̄s noſtrum ſcripta quidē ſunt oīa fide tn̄: nō eadē queprius habent̉ digna dicūt̉. ꝓ eo ꝙ non ita extīterit ꝓph̓aꝝ iugis ⁊ explorata ſucceſſio. rebꝰ auteꝫipſis conſtat qͣꝫ venerabiliter nos vtamur ſcriptiris noſtris. Nam cū tot ſecula interceſſerint neqꝫaddere qͥs vnqͣꝫ aut auferre aūt ꝑmutare qͥd auius eſt: ſꝫ in oībus gentis noſtre hominibus inſita hec quodammodo ⁊ ingenita fides eſt credere. hec dei eſſe ꝯſulta ⁊ his iugiter inherere: ac ꝓipſis ſi ip̄a res popoſcerit libenter ⁊ aīam ponereIoſephus. Et imꝑator titus vt idē Ioſephus

refert intantū ex iſtis debere libris ad oēs hoīesrerum geſtarum notitiā ꝑuenire: vt manu ſua ſb̓ſcriberet ꝓprie publice ab omnibus eos legi debere .ſ. libros ioſephi. Tꝑe .n. tyti īꝑatoris qͥ hie/roſolymā exterminauit fuit ioſephus. ¶ De xp̄oigit̉ talia ſcribit in libro antiqͥtatū Fuit his tꝑibꝰieſus ſapiens vir. ſi tn̄ eū noīare virū fas eſt. eratem̄ mirabiliū operū effector. doctorqꝫ hoīm eorūqͥ libenter q̄ vera ſunt audiunt. et multos qͥdē iudeoꝝ multos etiā ex gentibus ſibi adiunxit. xp̄shic erat. hunc accuſatione primoꝝ noſtre gentisviroꝝ cum pylatus in crucem eum agendum eēdecreuiſſet: non deſeruerunt qͥ ab initio eū dilexerant. Apparuit em̄ eis tercia die iterum viuus ẜmꝙ diuinitus inſpirati ꝓphete vel hec vel alia deeo innumerabilia miracula futura eſſe p̄dixerantSed et in hodiernū diem chriſtianoꝝ qui ab ip̄onuncupati ſunt ⁊ nomen ꝑſeuerat ⁊ genꝰ. hec ioſephus. Qui etiam refert ⁊ iohanne baptiſtā iuſtiſſimū ſuꝑ omnes. ⁊ doctrinā eius ſalutiferam ⁊baptiſmum. demū ab herode decapitatū. tū quiaarguebat eū de inceſtu: tū qꝛ timebat ne populuſeius doctrine adherens a regno ſuo ⁊ dn̄io diſcederet. Et ſubdit euſebius. ꝙ vltra effugiū. q̄ excuſatio impudentibus ⁊ ꝑfidis remanebit quo minus de falſitate geſtoꝝ que poſtmodū ꝯfinxerūtſcꝫ iudei aꝑtiſſime ꝯuincant̉.cIdem Euſebiꝰ .§. VI.libro. ij. ait. Interea cum ꝑ omnē iam locū de reſurrectione ⁊ mirabilibꝰ dn̄i noſtri ieſu chriſti ⁊ d̓aſcenſione eius ad celum felix fama loqueret̉. acꝑ oīm aures beati huius rumoris volueret̉ opinio: et quoniam antiqui moris erat apud romanos vt ꝓuinciarum iudices ſi quid forte noui inhis quas regebant ꝓuincijs accidiſſet: vel principi vel ſenatui nunciarent. vti ne ex his que gerebant̉ ignorare aliquid viderent̉. de reſurrectōnea mortuis dn̄i ⁊ ſaluatoris noſtri ieſu chriſti queiam in omnē locum fuerat ꝓmulgata pylatus tꝫberio principi refert. Sed ⁊ de ceteris mirabilibꝰeius ⁊ vt poſt mortē eū reſurrexiſſe a qͣꝫplurimisiam deū eſſe crederet̉. Tyberius que cōꝑerat retulit ad ſenatum. ſenatꝰ aūt ſpreuiſſe dicit̉. pro eoꝙ ſibi prius huius rei indiciū delatum fuerit: ſedaucͣtem ſuam p̄uenerit vulgi ſentētia. Lex enimerat antiquitus deſignata. ne quis apud romanos deus haberet̉ niſi ſenatus decreto ⁊ a ſenatucōfirmatus eſſet. porro aūt pro vero hoc erat qd̓agebat̉: ne diuīa virtus hūanis putaret̉ aſſerto/ribus indigere. Cūqꝫ ea q̄ ſupra diximꝰ rennuiſſet ſenatꝰ. Tyberiꝰ tn̄ tenuit ſnīam ſuā ne qͥs aduerſus doctrinā xp̄i ꝯͣria moliret̉. Hec tertulianvir et legū ⁊ inſtitutionū romanoꝝ ꝑitiſſimus: etinter noſtros ſcriptores admodū clarus. in apologetico ſuo quem aduerſus gentē ꝓ noſtra fideſcripſit retulit dicens. Tyberiꝰ cuiꝰ tꝑe nomē chriſtianū in ſeculum intrauit. annūciata ſibi q̄ ex ſyria paleſtina illic ꝟitate iſtiꝰ diuinitatꝭ .ſ. xp̄i reuelauerāt detulit ad ſenatū. Et cū prerogatiua ſuffragij ſui ſenatꝰ qꝛ nō ipſe ꝓmouerat reſpuit ceſar