Capitulū .VI.Fo. CXLIX.
Uilla em̄ latine: pagos grece dicit̉. Unde dictiſunt pagani ſcꝫ a pagos. Symon interpretaturobediēs. qꝛ obedit diuinis p̄ceptis. Sequebat̉aūt eū multitudo magna mulierū populi que exdeuotōe ei cōpatientes plangebāt et lamentabātur illū. ieſus aūt cōuerſus ad eas vt refert ſoluslucas cōſolatus eſt eas dicēs. Filie hieruſalē nolite flere ſuꝑ me moriturū. qꝛ ſcꝫ mortē cito reſurrectio glorioſa diſſoluet et ip̄a mea mors. moriip̄am et mortis auctorē diaboluꝫ deſtructura eſtinqͥt beda. ſed ſuꝑ voſip̄as flete. et ſuꝑ filios veſtros ſcꝫ ꝓpter mala q̄ ventura ſūt vobis. Quoniam ecce veniēt dies in qͥbus dicent. beate ſterles et ventres q̄ nō genuerūt et vbera q̄ nō lactauerūt. Qd̓ dicit ꝓpter obſidionē futurā a romanis. ī qua ad tantā calamitatē famis deuenerūt:vt matres alique comederēt filios ꝓprios. Tūcincipiēt dicere montibꝰ: videntes ſe in tantis arguſtijs. Cadite ſuꝑ nos: et collibꝰ cooperite nosBeda refert em̄ ioſephus romanis inſiſtentibusiudeos cateruatim petiſſe montiuꝫ et collium cauernas ad euadendum. Quia ſi in viridi lignehoc faciunt. in arido qͥd fiet .i. ẜm theophilū. Siin me qui ſum lignū viride ꝑ virtutē faciens fructum romani hoc faciūt: quid faciēt ī populo iudeorū arido et infructuoſo. Uel ẜm Bedam. Siego qͥ ſum ſine peccato lignū vite appellatus ſineigne paſſionis de hoc mūdo nō exeo: qͥd eis putas eminere tormenti qui ſunt fructibus bonorūoperū vacui. ¶ Et poſtqͣꝫ venerūt ī locū qui caluarie dicit̉. ibi crucifixerūt eum. Quidaꝫ voluerunt dicere vt hebrei. ideo dictū locū caluarie qꝛibi erat caluaria .i. caput adā primi hoīs ſepulti.Sed Hieronymꝰ reprobat hoc. qꝛ in ebron diciſepulchrū ade eſſe. ſed Beda dicit ꝙ foris portāerant loca vbi truncabant̉ capita damnatoꝝ. iōcaluarie locuꝫ illū appellatū. Et ſic ꝓ oīm ſaluteinnoxius quaſi noxius inter noxios crucifigiturvt vbi abundauit delictū: ſuꝑabundet et gratia.Crucifixerūt eum. prius aūt qͣꝫ in cruce figerendederūt ei vinū mirratū .i. mirra amariſſima mixtum. vel vt dicit matheus vinū felle mixtumMos erat iudeis qui adhuc ſeruat̉ apud xp̄ianos in multꝭ locis. vt debilitati rei cū ducunt̉ admortē: ex horrore huius ꝯfortarent̉ cōfectionibet optimo vino. loco cuiꝰ ad augmentū pene xp̄odederūt vinū mirratū. Exeuntes aūt eū oībusveſtibus vulnera renouauerūt. Nā cum ꝑ flagela duriſſima totū corpus eiꝰ eſſet dilaceratū ſeudecorticatū. veſtimenta reſumpta fortiter inheſerant carni. a qua nunc ſeparātes nō ſine magnodolore ⁊ vulneratōe fieri potuit vt accidit in vuneribus faſcijs reſolutis. Hodū autē crucifixionis nullus euangeliſtarū explicat. vn̄ potuit fieri ẜm aliquos vt cruce in terrā extenſa ſuꝑ eā affigerent corpus ieſu manibus ⁊ pedibꝰ. et poſteaerigerēt ip̄am. vel etiā ꝙ prius erigētes crucē etin terrā truncū figentes et firmātes. poſtea in eacorpus cōfixerūt: aliquo corpus ſuſtentante dūcōfigerent̉ manus eius. deinde pedes clauis ferreis ſatis groſſis vt oſtendit̉. Et qꝛ ex cōfixione
et maximo dolore nerui erant retracti ⁊ membradecurtata. qn̄ ſecundā manū affixerunt et pedesetiā fune ꝑ violentiā: brachiū aliud ⁊ pedes ꝓtraxerūt intantū. ꝙ oīa oſſa corꝑis dinumerari poſſent. impleto qd̓ p̄dixerat psͣ. in ꝑſona xp̄i. Foderunt manus meas ⁊ pedes meos: dinumerauerunt oīa oſſa mea. Nulla hiſtoria docet hoc ī dauid impletū vel alio de ppl̓o illo: ſed in dn̄o nr̄o.ieſu xp̄o. Erat aūt titulus cōtinens cauſam mortis in quadā tabula ꝑua ſcriptꝰ litteris grecis latinis ⁊ hebreicis. vt ex oī natione qͥ cōuenerāt indie feſto legere poſſent q̄ tabula affixa erat paxillo poſito in ꝑte ſuperiori crucis in medio. verſusquā caput ieſu pendebat. Nam crux ꝑ ſe erat admodū thau. nec habebat aliqͥd ſuꝑ lignū qd̓ eratꝑ tranſuerſum: ſed appoſitꝰ fuit paxillus cū tabula vt dictū eſt. Scriptura aūt tituli hęc erat. Ieſus nazarenus rex iudeoꝝ. Sed vt refert ſolusIoh̓. qꝛ locus vbi crucifixus erat ꝓpe ciuitatemextra tn̄ hierl̓m: pene oēs de ciuitate ibāt ad videndū. qd̓ fuit ad maximā penā ꝯfuſionis ip̄i ieſu. ẜm illud psͣ. Tota die verecūdia mea ꝯtra meeſt: et cōfuſio faciei mee operuit me ⁊cͣ. Pontifices gͦ cū legiſſent ſcripturā reputātes hoc eſſe adiniuriā ſuā ſcꝫ ꝙ rex ſuus crucifixꝰ eſſet: dixeruntpylato. Noli dicere rex iudeoꝝ .ſ. ꝙ ſit: ſed qꝛ dixit rex ſum iudeoꝝ. vt ſcꝫ appareat ꝙ ꝓpter iſtāarrogantiā et ambitionē qͣ ſe voluit facere regēſit crucifixꝰ. Quibꝰ pylatꝰ. Qd̓ ſcripſi ſcripſi .i.ſcripturā illā volo ſic ꝑmanere firma. hoc diſponente deo: qꝛ vere eſt rex iudeoꝝ. ad literā et iudeorū et oīm nationū. moraliter rex iudeoꝝ .i. cōfitentiū. interpretat̉ em̄ iudas cōfeſſio vel ꝯfitēsEſt em̄ ſpeciali mō rex .i. regnans ꝑ gratiā et poſtea ꝑ gloriā: eoꝝ qͥ cōfitent̉ .ſ. fidei articulos credendo. defectos ꝓprios ſacerdoti pandendo: etdiuinas laudes gratias agendo. Milites auteꝫgentiles qui eū cruci affixerūt lictores pylati diuiſerūt ſibi adinuicē veſtimēta ſua ꝑ ſorte ſtatuētes qͥs quid acciperet. qd̓ narrāt oēs euangeliſteſed Ioh̓. plenius. dicit em̄ ꝙ milites qͥ crucifixerant quatuor fecerūt ꝑtes de veſtibꝰ vnicuiqꝫ ſuam dantes. Tunicā aūt ſuā que erat incōſutiliset deſuꝑ cōtexta ꝑ totū .i. facta ad acum: nō diuiſerunt dicētes. Nō ſcindamus eā: ſed ſortiamurde ea cuius ſit. Qd̓ factū inducit Ioh̓. pſalmiſtāhoc p̄nunciaſſe cum ait in ꝑſona xp̄i. partiti ſuntſeu diuiſerūt ſibi veſtimēta meā ſcꝫ qui me crucifixerūt: et ſuꝑ veſtē meam miſerūt ſortē id eſt ſuꝑtunicā incōſutilē. Auguſtinꝰ. Matheus aūtdicendo. diuiſerunt veſtimenta eius ſortem mittētes. ad totam veſtimentorū diniſionē voluit intelligi etiam illam tunicā ꝑtinere de qua ſortemmiſerunt. Tale eſt etiā quod ait lucas. diuidentes veſtimenta eius miſerūt ſortem. Diuidentesenim venerūt ad tunicam de qua facta eſt ſortitio. dicendo autem ſortes pluraliter pro ſingulari poſuit. Marcus autem ſolus videtur intuliſſealiquā queſtionē. dicendo enim mittentes ſortēſuper eis quis quid tolleret tanqͣꝫ ſuper omnibus veſtimētis: non ſuper ſola tunica ſors miſſe