¶ Capitulū .IIII.Fo. LXVII.

Symonis ſummi ſacerdotis diues valde. vt faceret ſe dominū regionis illius cogitauit occidere ſimonē ⁊ filios eius. Cum ergo ſimon diſcurreret per ciuitates iudee cum duobus filijs .ſ. iuda⁊ mathathia. ſollicitudinem gerens gētis ſue deſcendit in hiericho. ⁊ ptolomeꝰ recepit eos in quādā munitiūculā doloſe. Nā facto eis magno cōuiuio. in ip̄o fecit ſimonem occidi cum filijs ſuis.ſubitoqꝫ miſit ad regem vt deſtinaret ſibi copias⁊ ei traderet regione ⁊ ciuitates eius. Miſit quoqꝫ in gazara qui occiderent etiam Iohannem filium ſimonis. Sed cum p̄nūciatum ſibi fuiſſet qd̓geſtum erat. occidit eos qui venerant ad eum interficiendū. ⁊ remanſit Iohannes ipſe princepsiudeorum ⁊ ſummus ſacerdos ſimul āno. clxxvj.regni grecorū. ¶ Hic ergo finis libri machabeorum. ex quorū geſtis ſcientiā haurias quanta aduerſa ferenda ſint ꝓ defenſione ⁊ obſeruatione legis euangelice. quādo tot ⁊ tanta perpeſſi ſunt ꝓobſeruantia legis moſaice q̄ huius figura erat acetiā exfreq̄nti mutatione regū ⁊ principū ⁊ earnꝫnece aduertendū. quia oīs potentatus vita breuis ⁊ ideo cōtemnēdus.Mortuo igitur §. xix.Symone vltimo ex machabeis. de his q̄ ſequūt̉nil ampliꝰ habet̉ in ſacris ſcripturis vſqꝫ ad xp̄mde quo euangelia narrant. Sed q̄ ſequūtur ex hiſtorijs ſcolaſticis excerpta ſunt: quarū auctor dicitur. Petrus cōmeſtor. Succeſſit ergo in iudeain ducatu ⁊ pontificio iohannes dictus hircanusab hircanis deuictis. Hūc cōmendat ioſephus intribus. quia .ſ. in religione ſacerdotij diligens. inducatu ſtrennuus: ⁊ prophetia dotatus. Hic igit̉ſumpto principatu inſecutꝰ ē ptolomeū qui doleocciderat patrem. ⁊ matrē cū duobus ꝑuulis tenebat in vinculis. ⁊ cū confugiſſet ptolomeus adoppidū quod eſt vltra hiericho qd̓ agon vocabatur. Iohannes obſidens caſtruꝫ. acrius inſtabatad ip̄m capienduꝫ. Sed ptolomeus vt deſiſteretab oppugnatione. faciebat ſuꝑ muros cedere matrem ⁊ paruulos vſqꝫ ad ſanguinem. Fractuſqꝫpietate Iohannes ſe tēperabat. clamante tamenmatre e muro ad Iohanneꝫ. ne propter ſe ſcelusptolomei dimitteret inultuꝫ. mortē enim ſuam ſiiudicaret immortalitate meliorem. Ob hoc diutius tracta obſidione ſeptimus aduenit annus iudeis feriatus receſſitqꝫ ab obſidiōe ptolomei. quiocciſa matre ⁊ fratribus iohannis confugit ad zenomen tyrannum philadelphie. ¶ Poſt hec antiochus rex ſirie obſedit hieroſolimam. qͣꝫobremaperuit iohannes hircanus duos de loculis octocircūſtantibus ſepulcrum dauid. ⁊ pluſqͣꝫ tria milia talentorū ſuſtulit ex eis deditqꝫ trecenta talenta antiocho vt ab obſidione recederet. Ut āt placaret murmur populi de apertione ſepulcri. de reliqua pecunia inſtituit xenodochiā in hieruſalempro pauperibus. Samariam autem cepit ⁊ ſolocoequauit: quā poſtea Herodes inſtaurans ſebbaſtem vocauit. Mortuus eſt autem iohannes.xxxiij. annis rebus optime adminiſtratis. Reliqͥt

autem poſt ſe quinqꝫ filios. Ariſtobolum primogenitum. ⁊ antigonum: cum tribus alijs minoribus. Cunqꝫ nullus eorum ad regendum populūſufficeret. vxorem ſuam diſſertiſſimam iohannesip̄e iudee perfecit ⁊ filijs. ¶ Ariſtobolus autē impatiens dominij materni. matrem cuꝫ tribus fratribus minoribus vinculauit in carcerem. Antigonum autem poſt ſe natuꝫ quem diligebat ſecūdū conſtituit. Impoſuitqꝫ ſibi dyadema ⁊ reſtitutū eſt regnū iudee. Fluxerant em̄ a ſedechia regeiuda ſub quo regnum fuerat interruptum anni.cccclxxv. ⁊ menſes tres vel a redituⁱ captiuitatisbabilonice. Unde ſepe legitur intermiſſum fuiſſeregnū vſqꝫ ad ariſtobolum ⁊ hircanuꝫ. id eſt vſqꝫ ad ariſtobolum filiū hircani. Non tn̄ regnauitariſtobolus niſi per annū. eo ꝙ fame matrem peremerat in vinculis. Cūqꝫ egrotaret ariſtobolusin turri que poſtea dicta ē antonia. redijt antigonus de galilea vbi multa p̄clara fecerat: indutusnouis armis ⁊ decentibus. Cūqꝫ ingrederet̉ hieruſalem in feſto ſcenophegie ad honorem fratris⁊ vt oſtentaret armoꝝ decorē populo armatꝰ intrauit. Qd̓ videntes emuli eius. ⁊ maxime vxorfratris q̄ in eū oculos iniecerat: ſed ip̄e aſſenſuꝫ einon prebebat accuſabāt eum dicentes ariſtobolofrater tuus audiēs te egrotantem in manu forti ⁊armata intrauit. vt perimat te ⁊ regnet. Qd̓ itaprobare potes. Iube eū venire ad te. Si veneritarmatꝰ ſuꝑ his qͥ dicimus certus eſto. Poſuit ergo ariſtobolus ad ſuggeſtionē vxoris armatos īſubterraneo qd̓ dicit̉ pirgho ſtratonis. ꝑ quē antigonus tranſitū facturus erat. qui ſi veniret armatus eum interficerēt. Aduocās igit̉ fratrem ſuum ariſtobolus. p̄cepit nūcio vt diceret ei ne veniret armatus ad eum. Sed regina corrupit nunciū muneribus vt diceret ei vt veniret armatꝰ. qꝛaffectabat rex eū videre in decore armoꝝ. Cū ergo hircanus trāſiret armatus ꝑ pirghū ſtratōnisinterfectus eſt ab armatis. Audiens aūt rex mortem fratris adeo moribus īualuit vt ſanguinē laceratis viſceribus euomeret: Quē vnus de ẜuulis hoc officio deputatus. foras efferens vbi antigonus fuerat occiſus: caſu effudit ſuꝑ adhuc ſtātes cruoris maculas. Qd̓ videns populus exclamauit aſſerens nutu dei in vltionem occiſi fratrisſanguinē libatū .i. effuſum occiſoris. Cūqꝫ cauſaꝫrex ſciſcitaret rumoris. nulluſqꝫ ei auderet dicere. tandē mināti ꝓ taciturnitate ſuppliciū. veruꝫquod erat ei indicauerūt. Et ingemiſcens ait. fasnon erat vt dei lumen ſcelera mea laterent. Uſqꝫquo hoc corpus improbū. matri fratriqꝫ animamdamnatam detinebit. Utinam ſanguinem meuꝫnō paulatim eis libem .i. effundā: ſed potū ſimulaccipiāt. Et his dictis expirauit. ¶ Eo aūt mortuo qꝛ eius vxor ex eo ꝓleꝫ nō ſuſceꝑat. fr̄es viriſoluit a vinculis. maiorē natu alexandrū regē cōſtituens qͥ cognominabat̉ iamneus. qͥ etiā modeſtia ceteros preſtare videbat̉ qui ſecūdū interfecit. qꝛ regno aſpirare videbat̉. ⁊ terciū ſecū viuere coegit pͥuatim. duxitqꝫ vxorē ſalomā q̄ ⁊ alexādra vocabatur. Fuit autem iſte Iamneus adeo