Quintus

ſola cōſiſtit ꝑ̄ceptōe remotꝰ dūmōʰnō in contēptum eccleſiaſtice diſcipline: videlꝫ cōtra ꝓhibitionē ſuꝑioris cōmunioni excōicatoꝝ ꝑtinaciterˡ ſe ingeſſerit in quo caſu eſt anathemate feriendus.nō ordinato miniſtrāte¶ Ormiſda papar¶ Clericus miniſtrans in pertinētibus ad ordinem queꝫ nō habet deponedus eſt/ et ampliusnon ordinandusI qͥs baptizaueritᵏ aut aliquod diuinū officiū exercuerit nō ordinatꝰ: ꝓpter temeritatemabijciat̉ d̓ eccleſia: ⁊ nunꝙͣ ordinet̉.Urbanus. iij. legionen̄. ep̄o.¶ Diaconus miſſam celebrans ad ſacerdotitnō ꝓmouetur et a diaconatū ſuſpēditur ad tepus ſꝫ ī bn̄ficio poterit ad tp̄s diſpenſari.litteris. t .ſ. innotuit nobisꝙ .i. diaconꝰ cū nō impoſuiſſes ei manum miſſaꝝ celebrationeꝫvſurpare p̄ſumpſitᵐ. ⁊ infra. Con.t. r. ꝙ ad ſacerdotis officiū n̄ poteritꝓmoueriⁿ a diaconatu quoqꝫ biennio vel triennio ꝓ tua maneat ꝓuiſione ſuſpēſus De bn̄ficioº aūt miſericorditer agat̉ cū eo ne ſuſtētatōne priuatꝰ ad ſeculi negociaᵖ reuertat̉. Ut aūt ſecurius ei poſſis hancmīamq facere de agenda pnīa diligenter circa eū cura nō deſinaſ exhibere ſalubriꝰʳ aūt ſibi abſqꝫ dubioprouidebit: ſi ad regularꝭſt

ſe duxerit tranſferendum:De clerico per ſaltū ꝓmotoI Inno. iij. bonon̄. ep̄o.Qui ignorāter ꝑ ſaltū de ſubdiaconatu fit p̄ſbyter/ poſt pnīaꝫ ī diaconū ordinatur et poſteapoteſt ſecum in ſacerdotio diſpenſari.Ue littere cōtinebāt: ꝙ ſicut ex relatione quorūdaꝫreceperas ꝙ. p. p̄ſbyter diaco. ordīe p̄termiſſo ſe fecit ad ſacerdotij ordinē ꝓmoueri. Ipſe tibi qͦqꝫ ſecreto cōfeſſus eſt ſe ꝓ certo neſcireª. ſi res taliter ſe haberet. Sedex quo boni viri hoc aſſerebāt: īterquos fuerat cōuerſatꝰ: credebat aſſertioni eoꝝ eo ꝙ tꝑe quo ordinesinferiores ſuſceperat infra annosdiſcretionisᵇ fuerat cōſtitutus: ⁊ infra. ¶ Mādamus quatenꝰ condignam pnīam ꝓ hmōi negligentia īiungas eidē: qua peracta: qꝛ nō ītelligitur iteratumᶜ qd̓ factū eſſe neſciſcit̉: ipſuꝫ in diaconū ordinare procures: ⁊ ſic de mīa eundem miniſtrareᵈ ꝑmittas in ordine ſacerdotis.De eo qui ſurtiue ordinē ſuſce¶ Alex iij. lincon̄. ep̄o.¶ Qui furtiue recipit ordinē ſi contra hoc faciēes lata erat excōicatio ſine diſpenſatione papn ſic ſuſcepto miniſtrare vel ad ſuperiorendere nō pōt ſed ſi excōicatio lata nō erat ep̄uset abbas poterunt diſpenſare. h. d. cum duobusſequentibus

uatus eſt nō pōt eligi ad ea etiā ſi pnīam egiſſet de peccato (nus abſoluat̉ ab illa ſuſpēſione q̄ inflicta ē ꝑ canones. xi. q. iij. excōicatos. ⁊. c. cū excōicato (ō eſt de alijs criminoſis: qͥ ꝑ pnīam reſtituti ſunt ad ꝑceptionem ſacramētoꝝ a quoꝝ perceptione pͥuatierant propter peccatum. Bernardusc ¶ Iuriſditionis.(Onor gͦ excōicatio nō repellit a iunec ab agerdicdolſꝫ ab illis tm̄ ꝓbibet que ꝑtinentad officiū Idē dico in ſuſpenſo abhoīe niſi ſit ſuſperſus tam ab officioꝙͣ a iuriſditione:tunc pͥuatꝰ ē ſpūali ⁊ tꝑali iuriſditōne. ſi. sͣ. d̓ elec. trāſmiſſam. vbiet ꝯfirmatꝰ pōt fcere ea que ſunt iuriſdit.IIeial̓.d ¶ Sciēter. SSedqͥd ſi electores eligant aliquē excōicatū minori excōitōne quē ip̄i ignorant excōicaqͥd valꝫ electōeſt ꝙ ſicꝙ d̓cit ſciēter ſſed n̄ crenorantiado: qeoꝝ nō facit eū habilē. sͣ. de elec. īnotuit ( cā ꝓhibitinis hic ſnatahilominꝰ reman(vn̄ ſuppꝰpotius qd̓ dicit ſcienter referas adip̄m excōicatū minori excōicatione:(puta qꝛ ſciēter ꝑticipauit excōicatis.d nūqͥd pͥuati ſunt iure eligēdi qͥ talē ſciēter eligūt: ar. ꝙ ſic. sͣ. de ec. cū in cūctis. ⁊. c. ſcriptūin fi. e ¶ Pr̄ibxi. q. iij. excōicatos. ⁊. c. cuꝫ excōicato. iij. q. iiij.engeltrudē. f ¶ Priuatꝰ hec ē cā ꝓhibitionis/ qꝛ cuꝫ ſit pͥuatꝰſacramētis ad ea eligi nō pōt ⁊ eſt ſimile illi qͥ nō eſt capax: nō pōtex teſtamēto aliqͥd ꝑcipere. ar. ff. de ꝓba. qͥ teſtamentuꝫ. ⁊. ff. de iurefiſci. nō intelligit̉. §. ſi qͥs palam. ⁊. l. ita fidei hoc eīm eſſet circūuenireē: vt ibiſt ar. ꝙ ſi aliqͥs ꝓhibet̉ vna via. nō ē admitſa via .sͣ. de ꝓcu. tue. cum ſuis concordantijs.bn̄ dicitꝭ qꝛ ſacramēta a quocūqꝫ lꝫ a criminoſo reAabe.lēt. xvi. q. vl. c. vlldū tn̄ toleret̉. xxviij. di. cōſulēdūa. cle. et mu. c. veſtra qꝛ licꝫ ſuſuſpēſus a ꝑceptione ſacracicaͣ liuo ad collationē: vt hīc dicit. qꝛ lꝫ ſit ſuſpēſus quoio ad alios. ar. sͣ. de coha. cle. ⁊ mulj. c. fi/ qꝛ excōicatetiāde or ab ep̄o qͥ renū. ep̄i. c. ij. lꝫ nō cōferēt exees ꝯferunt executionē ⁊ iō dicit ꝟtutis nōcarēent executionē eam ꝯferre pn̄t Et ſic ētranſit in tertiam perſonam. Ber.terminatio dūmodo reſpicit qd̓ dicit nō vr̄ amtus a collatione ⁊c. qͣſi diceret ſi ex cōtemptu ⁊ ꝯͣ ꝓhibitione ſuperioris ingerit ſe cōioni excōicatoꝝ hoc ip̄o intelligit̉ remotꝰ a collatione ſacramētoꝝ ꝓpter ſuā ꝑtinaciam ⁊ ꝯtemptū. ar. sͣ. eo. c. ij Eita ex ꝓpria culpa incipit eſſe ſuſpēſus. ſicut qͥ non eſt excōicatꝰ exꝯtemptu eſt excōicatꝰ. xi. q. iij. §. cū ergo. in fi. ⁊. xxiiij. q iij. notāduꝫin fi. ⁊. jͣ. de ſen. ex. per tuas Et eſt ar. bo. ad hͦ. jͣ. de exceſ. p̄la. c. vlti.de illo epiſcopo qͥ violauit interdictū hͦ ipſo ſuſpēſus fuit: ⁊ iō alios excōicare vel ſuſpēdere nō potuit: vt ibi d̓r n̄ tanꝙͣ ſuſpenſusꝯferendo eccleſiaſtica bn̄ficia nō cōfert effectū ꝟtutis ſacramētolis que eſt effectꝰ ordinis lꝫ cōferat caracterum .ſ. executionē ordir8

De eo qͥ fur or. re.rem ſi in forma eccleſie ꝯferat̉ p̄terꝙͣ in baptiſmol qꝛ a quocūqꝫ det̉ ī forma eccl̓e ꝓficit ad ſalutē quo ad oēꝫ ſuū effectū sͣ. de ſum. tri. c. i. ad fi. qͥaillud ē ſacramētū neceſſitatis: qd̓ nōingit in alijs ſacrīs. sͣ. d̓ ꝯſue. quato (⁊ ita ꝓpt̓ ꝯtemptū ſuꝑiorisexcōicari: vt hic d̓r. QQuidā hͦ ītelligūtcū ſuꝑior in p̄cepto facto ꝑticipātibꝰ excōicato hͦ interdicit/ ſuſpendēcerint: ſꝫ de hͦeos ſi ꝯͣnemo dubitat UUel poſſet dici ꝙ tūc pͥmo remotus ē a collatōe cū fueritexcōicatꝰ ꝓpter cōtēptum ⁊ ſic planū eſt.i ¶ Pertinaciter. qͣſi excōtemptu ⁊ ſtudioſe ꝑticipat. vn̄ ꝓpter hͦ ē anathemate puniēdus. ſic. jde ſen. ex. qd̓ in dubijs.I qͥs baptizauerit (ītellige ac ſieſſet ordinatus/ ⁊ ei liceret ex officio: tūc ponitur ꝓut hic d̓r (ſecus ſi īneceſſitate: qꝛ tūc licituꝫeſt cuilibꝫ. xxx. q. i. ad limīa. ⁊. xciij. di. diacōes(etiā ab heretico p̄t recipi baptiſmus tꝑe neceſſitatis. de conſe. diſ. iiij.a quodā (dūmodo ī forma eccleſie. xxiiij. q. i. ſiquē forte. ⁊ sͣ. de ſū. tric. i. §. ſacramētum.lr̄is. mmanū d̓ quaIhabes. sͣ de ſac. nōitera. c. p̄ſbyter. vbi d̓ hͦ⁊. xxiij. diſ. p̄ſbyter cūqꝫſi omiſſa fuerit nō eſt ordo reiterandꝰ. ſꝫ ſtatutotꝑe etiam ſupplendū. vtd̓r in decre. p̄dicta p̄ſbyt(ſed hic nec ordinem necmanꝰ impoſitioneꝫ recepit: ꝓut ſeqͥtur. vbi dicitad ſacerdotis officiū. ⁊c.m ¶ Preſumpſit. bn̄. d.vſurpare: qꝛ nō ꝯfec̄ cum ꝟtutem illā nō haberet: qꝛ ſolus ille ꝯficit qͥ rite fuerit ordinatꝰ. sͣ. de ſum. tri. c. i. §. vna. ar. ad hͦ. lxviij. di. p̄ſbyteri. ⁊ .i. qvij. daibertū. ⁊ sͣ. de iurepa. ꝙ aūt. in fi. ⁊ de cōſecra. di. i. c. i. in filſecꝰ ī depoſito: vt. sͣ. u ꝓxi. ⁊. c. ſi qͥs dictū eſt. n ¶ Promoueri ſine diſpēſatōne ⁊ ſic punit̉ ī eo in quo deliqͥt. vt. sͣ. de īmu. ec. c. vl. cū ſuis ꝯcor. ⁊. ff. īfur. l. qͥ vas. §. qͥ furē. B. o ¶ De bn̄ficio. ſic. l. di. ſtudeat. xxviij. di. p̄ſbylp ¶ Negocia? qꝛ hͦ redūdaret ī ꝯpprobriū clericoꝝ. cū ip̄e clericalit̓ viuereteneat̉ ſic̄ deꝯſitꝰ. lxxxi. di. dictū. ⁊. ar. xciij. di. diaconi. ibi mēdicat infelix⁊c̄. ⁊ ne cogat̉ ī cleri opprobriū mēdicare. sͣ. de renū. ad ſupplicatōeꝫ ⁊.q ¶ Mīaꝫ. vt ip̄e poſſit ad diacōatū r̄dire pꝰ tp̄s ſtatutū ⁊ ad bn̄ficiuꝫ ſidigne pēituerit Sꝫ nūqͥd ep̄s poſſꝫ diſpēſar̄ cū eo vt ſaltē ad ſacerdotiūꝓmoueret̉ pꝰ pnīaꝫ in̄ credo. qꝛ papa hͦ ei ꝓhibere vr̄ hic ſꝫ dic ꝙ ꝑipapa hͦ exp̄ſſe nō ꝓhibet. r ¶ Salubriꝰ. vt. sͣ. d̓ ſymo. matheꝰ ī fi.¶ Ue. neſcireꝝ ſic craſſa ⁊ ſupīa fuit ignorātia: ⁊ ip̄ꝫ n̄ excuſat. sͣ. de orōīs. īfra ānos diſcretōab ep̄o qͥ renū. c. i. sͣ. d̓ cle. exc. mi. c. pe. b ¶ Diſnis bn̄ r̄oſ ordīes lꝫ ꝯferri n̄ debeāt ⁊ qͥ ordīauerit puniri dꝫēda ē executio vſqꝫ ad etatē legitīaꝫ. sͣ. d̓ tēpo. or vel n̄Etort ī mr̄imonio carnali: uibi malicia ſuppleb ętate. sͣ. d̓ē ꝯposdeſpō. īpu.īcn̄ ē ſꝑ ſl̓itudonale mr̄imoniū ⁊ ſpūalenēt̉ ꝯtinere cū venerit ad legitimā etatē. ar.¶ Sꝫ nūqͥd īꝙ nōſotinētia res ē voti ⁊ n̄ p̄ceptixxxij. q. i. ītegritas nō credo ꝙ poſſit ꝯͣbnaxīe ſi dicat̉ ꝙ ordo hēat votū ꝯtinētie annexū. ſic gͦ ꝯpellit̉ꝯtinere ⁊ ita facit ordo qd̓ votū facere nō poſſet qꝛ in tali etate nō tenetvotum. sͣ. de reg. ad noſtrā. ⁊. c. ſignificatū. cū ſuis ſimilibꝰ. ſſꝫ eqͥus vr̄ ꝙꝯͣhere poſſet: ſi ꝯͣdicat ante. xiiij. an ſꝫ qd̓ pͥus dixi veꝝ eſt: qꝛ ſtatim an̄qͣordīaret̉ debuit ꝯͣdicere ⁊ nullo moͣ ꝯſentire. ⁊ ſi ſimplicit̓ coactꝰ ordīatus fuiſſet nō recepiſſet caracterē. sͣ. de bap. maiores. §. vl. ꝟſus finem.¶ Iteratum. de cōſe. di. i. eccle̓ſie. ⁊. c. ſolēnitates. ⁊ de cōſe. di. iiij. placuit¶ Miniſtrare. In caſu iſto ep̄us ſuo iure diſpenſare poteſt: vt ſatis col