Anima Quid videbo Homo Regē celi in decoreſuo/ vn̄ beda Splendor eterne glorie et tāte pl̓chritudiniset tante ſuauitatis/ tanteqꝫ dulcedinis ꝙ eciā ipſi angeli quiſole ſunt incōꝑabiliter clariores/ eo ſaciari nō pn̄t Tūc ergoafflues delicijs/ in ſtupēda diuine claritatis cognitione/ mi-rabilis in tuiipſius delicioſa cōſideracione dilataberis inomni creaturaꝝ ꝑfecta ſpeculacione O cōtēplacio ſtupēdaet āmirabilis O cōſideracio delicioſa ⁊ delcābilis O ſpeculacio gaudioſa et ineffabilis/ o ꝙͣ dignū eſt dictum de te dn̄edeꝰ meus / melior eſt dies vna in atrijs tuis ſuꝑ milia Quiaſcd̓m auguſtinū tanta ē pulchritudo ſuꝑne gl̓e/ tāta eſt iocū-ditas lucis eterne/ vt eciā ſi nō liceret āplius in ea delectariꝙͣ vniꝰ diei hora/ ꝓpter hoc ſolū innumerabiles vite huiusdies pleni delicijs et circūfluencia bonoꝝ tꝑalium recte meritoqꝫ deſpicerent̉ Tā pulchra enī ⁊ ſuauis ē/ vt ea viſa nichil poſſit āpliꝰ deſiderari Oēm quippe vincit dulcedinē/ oēmqꝫ exuꝑat cōcupiſcenciā Anima Eſt ne aliquid aliudcuiꝰ viſio delectat vel cuiꝰ contemplacio letificetHomoItem de eodemaīa ꝙ ꝙͣ hec ſola ſufficerent/ ſi nulla alia adeſſent ſiceſt tn̄ adhuc vna/ vt de aliaꝝ oīm pene innumerabilium iocūda viſione taceā que mirabiliter oīm ce-leſtiū ſpirituū mētes letificat/ et miro quodā mō neſcio quoineſtimabili gaudio oēm btam creaturā inebriat/ videre ſcꝫilliꝰ celeſtis regine deificā claritatē/ et ſue btīſſime ꝓlis glo-rificatā huaītatē Quis o aīa cogitare ſufficiat ꝙͣ tū gaudiū generat illā mrēm miſericordie/ reginā pietatis et clemēcie videre/ iā nō recubantem cū ꝑuulo vagiente in preſepio-cui oēs chori angeloꝝ famulant̉ Nec iā lacrimante ac circūeuntem et q̄rente cū lacrimis filiū cū ꝑdiderat eū triduoˢeū nūc inſpiciente in ſempiterno gaudio/ iā nō fugientē cumeo in egiptū a facie herod̓/ qꝛ ip̄e aſcendit in celū et herodesdn̄dit in infernū. Iā non turbatā ergapl̓ima/ q̄ fecerūt filio