Lec. 5⁊.
ExpoſitioIntem: ⁊ ꝯformia ſunt diuine volūtati. Quibꝰ vero bn̄ vti nō poſſunus vt q̄ ſine pctō haberi nō pn̄t: oīno petere nō licet. Cōuenit aūtorare om̄i rōnali creature: hōibꝰ ſcꝫ ⁊ angelis: nō dānatis. Non deoqꝛ ſuperiorē nō habet. Nō brutis qꝛ rōne earent ⁊ intellectu. Chri-ſto aūt ⁊ ſi creatura nō eſt: habet tn̄ creaturam ſcꝫ humanitatem ſibivnitā rōne cuius ſibi ꝯuenit orare maxime ꝓ nob̓. hīc Ioh̓. Aduoca-tum habemꝰ ih̓m xp̄m ⁊ ip̄e interpellat ꝓ nobis .j. Ioh̓. 2. Damna.ti vero qꝛ obſtinati decentia appetere nō pn̄t: ideo nō eis ꝯuenit orare: licet poſſint petere ⁊ poſtulare. ☞ Pōt aūt or̄o fieri indiffe-rent̓ mental̓r tm̄: aut ſil̓ mental̓r ⁊ vocal̓r. Sed nō vocal̓r tm̄: qꝛ verba q̄ vocal̓r tantū ꝓferunt̉: ſine deſiderio ⁊ apprehēſiōe eoꝝ q̄ petuntur: nō merent̉ dici or̄o: vt dictū eſt. Or̄ones aūt publicas ⁊ ad qͣsaliqͥs ex officio tenet̉ vocalit̓ fieri oportet: nō tm̄ mentaliter: quia illeppl̓o ꝓ qͦ fiunt innoteſcere debent: vt ⁊ ip̄e mīſtris eccl̓ie ſe ꝯformet.Priuate ꝟo ⁊ ſingulares or̄ones: vtroqꝫ mōfieri pn̄t ſcꝫ corde tm̄:vel ſil̓ corde ⁊ ore. Nā ꝓpt̓ eū qͥ orat̉: deū ſcꝫ: ſufficit or̄o īterior: qm̄ip̄e intuet̉ cor. Sed vocal̓ expreſſio eoꝝ q̄ corde deſiderāt̉ vtilis eſtꝓpter orantem: vt animꝰ eius verbis vocalibꝰ in deū excitet̉: mensꝑ ꝟboꝝ ꝯtextū ad petēda inſtruat̉: mēoria iuuet̉: euagatio tollat̉ debitū reddat̉: dū ſcꝫ aliqͥs ad vocal̓r orandū ex voto aut iniūcta peni-tentia officio vel alias obligat̉: vt redūdātia mentis in corpꝰ nō ꝓhibeat̉. iuxta illd̓. Cor meū ⁊ caro mea exultauerūt in te deo meo. Utꝓximus inſtruat̉: ⁊ ad orandū ꝓuocet̉: vnde cum or̄o vocalis ordinetur in mentalē: ſic moderari debet: quēadmodū plus deſeruit deuotioni excitande ⁊ ꝯſeruande: vnde ſi illam ꝓmouet aſſumenda eſt: ſiimpedit relinquenda. Qd̓ veꝝ eſt: niſi quis ad vocaliter orandū velexprimendū obligaret̉: tunc em̄ mētaliter tm̄ orādo nō ſatis faceret.☞ De loco or̄onis ⁊ tꝑe d̓r ꝙ licet in om̄i loco ⁊ tꝑe ꝯgruat orareẜm illud Psͣ. In omni loco dn̄atōis eius benedic aīa mea domino⁊ illud ſaluatorꝭ. Oportet ſꝑ orare ⁊ nō deficere. Multū tn̄ ꝯgruitin eccleſijs ⁊ locis ꝯſecratis orare: ⁊ eſt qn̄qꝫ debitū: vt miniſtris adhoc ab eccleſia inſtitutis: ⁊ dum ppl̓s tenet̉ ad diuina in ecleſia con-ſecrata audienda. Eſt aūt vtile ꝓpter loci ſanctitatē: ꝓpter eccl̓ie or̄o-nes in eiꝰ ꝯſecratōe ꝓ orantibꝰ in eis factas ꝓpter pn̄tiā eucariſtie etſanctoꝝ angeloꝝ ac reliquiaꝝ ſanctoꝝ: ꝓpter concurrentiū ppl̓orumſe mutuo in or̄onibꝰ iuuantiū: ac ſuis exemplis ad deuotōem ꝓuocantium. Quāuis nō nunqͣꝫ frequentia ppl̓i ſit impedimentū deuotioni: ⁊ tunc ſatius eſt orare in cubiculo clauſo ſuꝑ ſe oſtio patrē inabſconditor Quāuis hoc etiā fieri poſſit in ppl̓i frequētia: vt qͥs oretin cubiculo ſui cordis clauſo hoſtio euagantiū ſenſuum exteriorumSic omni tꝑe licitum eſt orare: immo ab orōne nunqͣꝫ ceſſandum.