canonis miſſeactū intellectꝰ: vel ecōuerſo: ⁊ ẜm hͦ ſic vel ſic diffiniri. Quia tn̄ peti-rio eſt genꝰ or̄onis q̄ d̓r expreſſionē deſiderij. Uidet̉ ꝙ or̄o magꝭ ꝓpedicat in ſubſtrato actū intellectꝰ: ſcꝫ expreſſionē: ⁊ in ꝯnotato deſideriū volūtatis. Neutrū tn̄ ſine alio eſt or̄o. Ex qͦ ptꝫ ꝙ ꝓferre v̓ba fi-ne intellectu: aut cū intellectu ⁊ apprehēſiōe eoꝝ: ſed ſine deſiderio:nō eſt orare: ſed inutilit̓ ⁊ fruſtra verboſitare. Et licet petitio fieri ſoleat tā ad deū qͣꝫ ad hoīeꝫ: tn̄ ẜm vſum ſctōꝝ illa ſolū q̄fit ad deumtanqͣꝫ ad pͥncipalē ⁊ per ſe ſufficientē preſtare petita ꝓprie d̓r or̄o. vn̄pōt ſic deſcribi. Or̄o eſt petitio q̄ ad deū dirigit̉ mediate vel īmediate. Petitio ponit̉ ꝓ gn̄e: ⁊ eſt locutio inclinatiua alteriꝰ ad preſtandū bonū deſideratū: vel remouēdū malū nolitū. Et ſic petitio includit tria ſcꝫ locutōem ſiue expreſſionē deſiderij alicuiꝰ alteri vt preſtet⁊ decedētiā eiꝰ qd̓ deſiderat̉: ⁊ ip̄m deſideriū. Et accipit̉ hic locutioſiue expreſſio gn̄al̓r: vt extēdat ſe ad locutōem mentalē: vocalē: ⁊ eāq̄ fit ꝑ ſigna ext̓iora. Eſt aūt locutio mētalis cogitatio alicuiꝰ vl̓ aliquoꝝ: vt ea alteri innoteſcāt hͦ mō dū cogitamꝰ/ vt deus cogitatio-nes nr̄as videat: loqͥmur deo ⁊ angelꝰ aliqͣ cogitās vt aliꝰ angelꝰ videat. loquitur angelo cui vult innoteſcere ſuā cogitatōem: ⁊ ꝑ conſequens deſideriū aut rem cogitatā. Et ꝑ hͦ etiā ptꝫ ꝙ qͥ petit illicitaa deo nō orat: ſꝫ blaſphemat. Et ideo alij expreſſiꝰ diffiniūt or̄oemEſt petitio decētium a deo mediate vel immediate. Dicitur a deoquia petitio facta ad alium non eſt ꝓprie oratio. Dicitur mediate velimmediate: quia petitio que fit ad ſanctos tanqͣꝫ ad interceſſores immediate: fit etiam ad deū mediate dum quod petitur non a ſanctistanqͣꝫ ab auctoribus pͥncipalibus: ſed a deo obtineri per ſanctos de-ſideratur: ⁊ per hoc oratio dici meretur. Ex illo patet ad quem fieripoſſit oratio: quia ad ſolū deum tanqͣꝫ ad principalem: ⁊ poteſtatemconcedendi petita habentē. Ad fanctos aut tanqͣꝫ ad mediatores.☞ Secundo ſequitur ꝙ oratio eſt actus rōnis ſiue intellectus:quia eſt locutio quedā que ad intellectū pertinet: nō tamē ſine actuvoluntatis qui eſt deſideriū. Tercio ſequitur ꝙ oratio pertinetad virtutē latrie. Nam orans ꝓteſtatur orando deū eſſe ſummumomniū principiū in ſua poteſtate plena habentē omnia que petit: etper hoc deū adorat: ⁊ ip̄m tanqͣꝫ deū colit quod eſt latrie adorare.Huiꝰ tot ſunt ſpēs quot animi affectꝰ ac indulgētie humane in adquirēdis bonis ⁊ malis remouēdis. Patet etiā q̄ peti pn̄t: qꝛ oīaque licite deſiderant̉. Quoꝝ aliqͣ ſunt ſimpl̓r bona: quibꝰ ſcꝫ nemomali vti pōt: formal̓r ſaltē: vt ſunt gloria ꝟtutes: gr̄a: pctōꝝ remiſ-ſio ⁊c̄. ⁊ hec ſimpl̓r peti pn̄t. Aliqͣ ſunt qͥbꝰ ⁊ bn̄ ⁊ male vti poſſumusſunt bona naturalia aīe ⁊ corꝑis: atqꝫ ext̓iora: ⁊ hec non licet petereſimpl̓r ⁊ abſolute ſed ſub ꝯditiōe ſaltē implicita: inqͣntū ꝓſunt ad ſaH iij
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten