ExpoſitioReſtat ergo difficultas qd̓ tempus importat (eſt) Ad qd̓ bre-uiter dicendū. ꝙ (eſt) nō importat tantū tp̄s coexiſtens ſue ꝓlatiōiſed maius tp̄s. Nam (eſt) importat tp̄s preſens. ⁊ omne tp̄s includens preſens nunc: dr̄ pn̄s: ſicut pn̄s hora: pn̄s dies: preſens annusUnde (eſt) in hac or̄one: importat totū tꝑ̄s ꝓlationis ꝑfecte or̄oishuius. Hoc eſt corpus meū. qd̓ includit primū inſtans nō eſſe or̄o-nis: qꝛ ante hoc inſtans nō eſt perfecta or̄onis ꝓlatio: ⁊ ꝓ illo inſtanti eſt ibi corpus xp̄i. Unde eſt ſenſus. Hoc qd̓ eſt ſub ſpeciebꝰ panispoſt cōpletā ꝓlatōeꝫ huius or̄onis: eſt corpus xp̄i. Et ſic oratio eſtvera: qm̄ illud qd̓ ibi eſt in pͥmo nō eſſe verboꝝ: nō ſolū tunc in illoinſtanti: ſed etiā nunc in inſtanti ꝓlatōis verbi (eſt) vel ꝓnōis (hͦ)immo ante ꝓlatōem: eſt corpus xp̄i. Et hec ſufficiāt ꝓ intellectu horum verboꝝ. de quo latius Lec. 48. Et ſi dicis vtiqꝫ ſacerdos abilla parte. Qui pridie. loquit̉ in ꝑſona ſua: recitans facta xp̄i vſqꝫ (dicens) ⁊ ibi recitat verba xp̄i: expͥmit em̄ xp̄m dixiſſe: quero qͥd et idqd̓ reipondebis eū dixiſſe: recitat̉ vt verbum xp̄i ⁊ per ꝯſequēs ſta-bit materialiter. Solutio ẜm hanc opinionē. Sacerdos in perſonaſua recitat facta xp̄i: cum d̓t. Qui pͥdie qͣꝫ pateret̉: ideo loquit̉ de xp̄oin tertia perſona. Sil̓r cum ſubdit. dicens. recitat verba xp̄i. illa ſcꝫAccipite ⁊ māducate ex hͦ oēs. Et tunc quantū ad ſequētia ꝟba in-duit ꝑſonā xp̄i tāqͣꝫ eius ꝓcurator ⁊ vicarius ad hͦ officiū ꝑ eū inſti-tutꝰ: ⁊ hec ſeq̄ntia verba tanqͣꝫ ex ꝑſona xp̄i ſignificatiue ꝓfert: ea ſignificatione qͣ xp̄s ea in cena ꝓtulit: Ideo poſt illa verba Accipite etmanducate ex hoc oēs. q̄ ſacerdos ꝓtulit recitatiue in ꝑſona ſua: pū-ctum faciat ſiue pauſam ⁊ mutans ꝑſonam ſuā aſſumat ꝑſonā xp̄iin qͣ dicat Hoc eſt cor. me. ⁊ tunc fcatiue loqͣtur: ita vt hͦ ⁊ meū de-monſtrent corpus eius in cuiꝰ ꝑſona loqͥtur ſcꝫ xp̄i. Et poſtqͣꝫ cōpleuit orōem illā: hoc eſt corpus meū: iteꝝ mutat perſonā. Et in ſuaꝑſona recitat factū xp̄i. cum d̓t. Sil̓i mō poſtqͣꝫ cenatū eſt ⁊ v̓ba cetera ꝓſequit̉ vſqꝫ: dedit diſcipulis ſuis dicens: Accipite ⁊ bibite ex eooēs. Et tunc iteꝝ mutat perſonā ſuā: aſſumens perſonā xp̄i in hisverbis. Hic eſt em̄ calix ſanguinis mei ⁊c̄. vſqꝫ ad (Un̄ ⁊ memoresdn̄e: ⁊ tūc reaſſumit perſonā ſuā ⁊ eccleſie vt infra dicet̉: ⁊ tantū deillo. ☞ Sed nunc pauca ſubiungant̉ de cōuenienti expreſſiōehuius ꝯuerſiōis. de qͣ latiꝰ tractat̉ Lec. 49. Ubi breuiter repetendūꝙ ꝯſecratōe rite facta: in pͥmo inſtanti nō eſſe verboꝝ ꝯſecratōis de-ſinit eſſe panis ẜm ſe ⁊ quodlibet ſui: ita ꝙ nihil quod eſt de ſubſtā-tia panis manet: nec materia nec forma: nec partes integrales: ſꝫ totum deſinit eſſe: ſolis accidentibꝰ panis manentibꝰ: ⁊ ſuccedit corpꝰchriſti ſub eiſdem accidentibꝰ: id eſt ibi incipit eſſe veꝝ corpꝰ chriſtivbi prius fuit ſubſtātia panis. Sic de vino reſpectu ſanguis chriſti