canonis miſſedixit hanc orationem: Hoc eſt corpus meum. Et ẜm hoc nihil de-monſtratur per (hoc) et (mēum) et nihil ſignificatur per (eſt) ⁊(corpus) Et ex conſequenti (hoc eſt corpus meum) nō eſt orationec propoſitio: nec vera nec falſa: ſed ſimplex terminus materialitertentus: licet vſu loquendi dicatur oratio. Et nihilominus eſt conſe-cratiua: id eſt ad talem prolationem fit conſecratio ⁊ conuerſio pa-nis in corpus chriſti. Nec eſt conſecratiua vt vera vel falſa: ſed vt inſtituta a chriſto vt ſit forma conſecrationis. Poteſt enim chriſtusvirtute diuina quodcunqꝫ ſignum inſtituere: ⁊ ſe determinare ꝙ adexhibitionem huius ſigni velit conuertere panem in ſuum corpus⁊ vinum in ſanguinem. Nam hoc ipſum facere poſſet nullo ſigno ad hoc impoſito. Et hic modus faciliter euadit omnes difficultates que moueri ſolent de veritate huius orationis: et de eo quiddemonſtret (hoc) Et quod tempus importet (eſt☞ Quod etiam difficilius eſt ſaluare in forma ſanguinis: vbi ponitur verbum preſentis temporis (eſt) et futuri temporis (effun-detur) Quod ſi importat ẜm ſuam ſignificationem tempus fu-turum eſt manifeſte falſa: cum ſanguis non effundetur ſed effuſuseſt. Illam opinionem etiam tenet Gloſa in capitulo. qui ſcelerate.de conſecra. diſtin. 2. Et videtur multum probabilis: ⁊ vt dictū eſtfacilis. licet Alexand̓ de ales: ⁊ b. Tho. ⁊ alij cōiter eā nō ſequant̉.Eſt ergo alia. opinio: ꝙ oratio de qua ſermo. accipitur ſignifi-catiue: ⁊ tunc difficultas eſt: quid demōſtret (hoc) Et qd̓ tempuaimportet (eſt) De alijs duobꝰ terminis ſcꝫ corpus ineum. dubiūnon eſt: quin importent corpus chriſti. De primo dicendū eſt. ꝙ hͦdemonſtrat illud quod per idem pronomen demōſtrauit chriſtusin cena vltima ꝓferēs hanc or̄oem Accipite ⁊ māducate: Hoc ē corpus meū. Un̄ ſine ambiguitate dicendū ꝙ (hͦ) demnōſtrat nō panēnec ſpēs eius ſed veꝝ corpꝰ xp̄i qd̓ eſt ſub ſpēbꝰ in fine or̄ois: qꝛ cumhec or̄o: hoc eſt corpꝰ meū. ſit ꝓpoſitio affirmatiua: neceſſe eſt ꝙ ex-trema ſupponāt ꝓ eodē vt ſit vera. Predicatum aūt ſuppōit ꝓ verocorꝑe xp̄i: ſcꝫ corpꝰ meū. Loquit̉ em̄ ſacerdos hāc orōem nō in ꝑſo-na ſua ſed in ꝑſona xp̄i Ergo ⁊ ſubiectū ſcꝫ hͦ. ſuppōit ꝓ eodē demō-ſtrat ergo corpꝰ xp̄i. Et ſi dicꝭ corpꝰ xp̄i nondū eſt ibi qn̄ ꝓfert̉ (hͦ) etpꝯſeq̄ns nō demōſtrat̉ ꝑ (hͦ) qꝛ (hͦ) demōſtrat illud qd̓ ibi eſt tꝑe ſueꝓlatōis: ⁊ tūc adhuc eſt ibi panis qm̄ durāte or̄oe illa: nō eſt ibi cor-pus xp̄i ſed tantū in pͥmo inſtāti nō eſſe or̄ois ſcꝫ ꝯpleta vltīa ſillabaor̄ois: eſt ibi corpꝰ xp̄i. Nā primū nō eſſe ꝟboꝝ eſt primū eē corꝑisxp̄i ſub illis ſpēbꝰ. Ad qd̓ dicendū ꝙ (hͦ) demōſtrat corpus xp̄i in ordine ad copulam (eſt) ⁊ ergo ſufficit ꝙ corpus chriſti eſt ibi pro aliqua parte temporis importati per (eſt)