Lec .39.Lec. 10
ExpoſitioEt d̓r notanter ſi loco illoꝝ ponantur verba ſinonoma: qm̄ ſi ponerent̉ alia ꝯuertibilia: generaliora vel ſpecialiora: ſuꝑiora vel infe-rio: a: aut diſꝑata non fieret ꝯſecratio. Ut ſi dicerem hͦ eſt caro meavel hoc eſt ſubſtantia mea: ſiue hoc eſt ſeptupedale meū: aut hoc eſtcorpus xp̄i: ⁊ ſic de alijs multis. Dicit̉ etiam ẜm vſus accōmoda-tionem: qm̄ ſi quis et ignorātia: aut lingue lapſu diceret: hoc eſt corpus meus: vel hoc eſt corpum meum: licet verba hec ẜm inſtitutionem nō habent eundem ſenſum: eo ꝙ corpum nihil ſignificet: tamēaccōmodato vſu loquendi: audiens idem ꝯciꝑet ꝑ illas: hoc eſt cor-pus meum: ⁊ hoc eſt corpus meus. Et qd̓ dictum eſt: veritatemhabet di modo hmōi variatio nō fit cauſa introducēde hereſis auterroris. qm̄ quecūqꝫ variatio fieret etiā per terminos ſynonomoshac de cauſa: non fieret ꝯſecratio: qꝛ ſic ſꝑ variatur debita ꝯſecrātisintentio. Et de hoc latius Lec. 38. ꝓpe finem. ☞ Solet etiā h̓queri de efficatia forme: hoc eſt: qͥd fiat per prolatōem ſiue ꝯſecrationem huius forme rite prolate. Ad hoc breuiter reſpondetur: ꝙ hisverbis rite prolatis .i. a miniſtro idoneo. debita intentione: ⁊ ſuperꝯueniente materia tranſſubſtantiatur panis ſub̓a. ſiue ꝯuertitur inverum corpus xp̄i: ſumptum de virgine/ tale quale eſt in ſua naturali ꝯſiſtentia. Hec reſponſio eſt articulus fidei. a xp̄o reuelatꝰ: ab euāgeliſtis deſcriptus: ab apl̓is creditus: a paulo predicatꝰ: ab vniuer-ſali eccleſia approbatꝰ. Dicit̉ rite. qꝛ ſi deficeret aliqͥd alioꝝ de neceſſitate ad ꝯſecratōem requiſitoꝝ tunc nihil fieret. ☞ Dr̄ tranſ-ſubſtantiat̉ vel ꝯuertit̉: qꝛ his ꝟbis ꝓlatis in pͥmo nō eſſe ꝟboꝝ: de-ſinit eē panis ẜm ſe ⁊ totū ſui .i. ẜm materiā ⁊ formam: manētibꝰ tn̄accidētibꝰ: colore ſapore: ⁊ qͣlitatibꝰ pͥmis: ⁊ ſub eiſdē accidētibꝰ inci-pit eſſe veꝝ corpꝰ xp̄i. Et qꝛ mutatio illa eſt ſub̓alis: qꝛ ſub̓aꝝ quaꝝvna deſinit ſimpl̓r: puta pāis. Alia ſcꝫ corpꝰ xp̄i nō incipit eē ſimpl̓r.qꝛ prius fuit: licet inciyet eſſe de nouo ſi prius nō fuiſſet: ſed incipiteſſe ibi. vb̓i prius non fuit: ſcꝫ ſub accidentibus ſub qͥbus fuit panisEt ſic eſt ibi tranſitus ſubſtantiaꝝ: ideo d̓r tranſſubſtantiatio: qua-ſi vniꝰ ſub̓e in aliā verſio que verſio nihil aliud dicit niſi: vnius deſitionē ſcꝫ panis ⁊ alterius inceptōem quantū ad eſſe in loco ſiue ſubſpeciebus: in qͦ ⁊ ſub̓ quibꝰ fuit ſubſtantia panis. Non ergo in hacconuerſione ſubſtantia panis fit corpus xp̄i: nihil em̄ nouum addit̉corꝑi xp̄i: nec corpus xp̄i ſubſtātialiter mutatur: licet ſubſtantialiterſuccedat: ⁊ per hoc: vnū ꝯuerti in aliud nō eſt vnū fieri aliud ſed (vtdictum eſt) eſt vnum ſuccedere alteri ad intellectū premiſſum Dehoc latius Lec. 40. Dicit̉ in veꝝ corpꝰ xp̄i: qꝛ nō in anīam nec inſanguinem: neqꝫ in deitatē: qͣꝫuis ibi vere ſit deitas ſanguis ⁊ anīaIlla cm̄ ſūt ibi nō ꝑ ꝯuerſic̄eꝫ: ſed ꝑ modū ꝯcomitātie vt ſtatī dicet̉.