Ouidiꝰ.

LiberArdet et aſſuetas certe decurrit ad arcesNon illi tamen eſt attenuatus amorErgo quiſquis opem noſtra tibi queris ab arteDeme beneficijs/ corminibuſqꝫ fidem¶ De querendis occaſionibus contra amicū. ca. vij.Itē cauſa potens domine retinebit in vrbeAccipe conſilium quod ſit in vrbe meumOptimus ille fuit vindex ledencia pectusDincula/ qui rupit dedoluitqꝫ ſemelSed cui tantum animi eſt illum mirabor/ et ipſeEt dicam/ monitis non eget ille meisSepe refer tecum ſcelerate facta puelleEt pone ante oculos omnia dompna tuosIllud ⁊ illud habet/ nec ea contenta rapina eſtSub titulo noſtros miſit quara laresSic michi iurauit/ ſic me iurata fefellitAnte ſuas quociens paſſa iacere foresDiligit ipſa alios/ a me faſtidit amariInſtitor heu noctes quas michi non dat / hobetHec tibi per totos marceſcant omnia ſenſueHec refer / hinc odij ſemina querere tuiAtqꝫ vtinam poſſes eciam facundus in iſtisEſſe/ dole tm̄ ſponte diſertus erisSeſerat in quadam nuper mea cura puellaEt fateor medicus turpiter eger eramProfuit aſſidue vicijs inſiſtere cmiceIdqꝫ michi factum ſepe ſalubre fuitEt mala ſunt vicina bonis/ errore ſub ipſoPro vicio virtus crimina ſepe tulitQua potes in peius dotes deflecte puelleIudiciumqꝫ breui limite falle tuum