Thabi cſSpe. m̄.AlanusAlanusEAhord

liberI inteꝝ niſi vas. qd̓cūqꝫ infundis aceſcitInſere virtutes reſciſie ſentibus. ortoPurgato/ poterunt fructificare roſeNenti ſincerr poſſunt hec verba placere¶ Explicit pre hemiū.Incipit liber primus qui tractat de ſuꝑbia Deſcriptio ſuperbie.Capitulū pͥmū.Faſtus. vitūda lucs. fugienda caribdisCulpa gͣuis. morbꝰ coīs. publica peſtisIanua peccati viciorum māter. origoNequicie. ſemen odij. venatio pūgneQue cadit āſcendens. elata perit. perituraErigitur. promota ruit. ruitura tumeſcitQue ſe ferre nequit. ſupra ſe lata. ruinamInſra ſe patitur. nec ſeſe ſuſtinet. ȳmoNole ſua prenitur. proprio ſub pontere lapſaDe effectu eiuſdem. ¶ Cap̄. ij.Xtra ſe cegit hominē ſe querere dum ſeExit homo. factuſqꝫ ſibi contrarius a ſeDiſcrepat. oblituſqꝫ ſui. ſe neſcit. et vltraTranſgrediens. euadit adhuc. plus eſſe laboransQm̄ ſit. nec propria contentus origine. ſeſeEſſe cupit maior. et ſe ſuꝑare laboratQuod petit amittens perdēs qd̓ poſtulat. optansQd̓ ſibi mentitur falſum venatur honoremHec peſtis rectum viciat. deturpat honeſtumffermentat inores. iuſtum fugat. vtile perditNon paucos inflat ventoſa ſuperbia. peſtisLuciferi. celo primiciata lues.¶ De fragilitate humane cōdicōnis. ¶ Con̄. ij