QuerulꝰSoeciūAlextād̓hobiaˢThonsIuuenal̓Thobia-

liberSoluere/ nature lege tenetur homoInſtabiles ſumus et frāgilee/ multiſqꝫ ruinisAtterimur ſic iam trahimur ſub tempore finisVita breuis velud vmbrei leuis ſic annichilaturSic vadit ſubitoqꝫ cadit/ dum ſtare putaturProſperitas reruꝫ ſeries longinqua dierumTranſiet abſqꝫ mora cum mortis venerit horalex ea nature ſolui ſociata neteſſe eſtCōſtatēterna poſitūqꝫ lege eſt vbi ꝯſtet genitū nichil¶ De hijs qui diu optant viuere. ¶ Capitulū. xlij.Egeneres omini pectuſqꝫ ignobile/ ſūmumEſſe bonum credunt diuturna viuere vitaHeū quātis uicijs ꝙͣta grauitate moderniExilij petimus perpetuare moramNaſceris/ ergo cinis eris/ incipis eſſe/ tenerisPoſt non eſſe/ datur vita/ tenere moriNos trahit in mortem natura coactio mortisEſt hec vita breuis/ lubrica pena laborOmnes terra ſumus/ hec vita fugit quaſi fumusIlle humero/ hic lumbis/ hic coxa debilis/ ambosPerdidit ille oculos et luſcis inuidet huiusPallida labra cibū accipiunt digitis alienisIlle ad conſpectū cene/ diducere rictumSuetus/ hiat tantuꝫ ceu pullus hirūdinis/ ad quemOre volat pleno mater ieiuna/ ſed omniHembrorum morbo miaior demencia/ que necNomina ſeruorum/ nec vultum agnoſcitamiciHec data pena duu viuentibus vt renouataSemper clade domus multis in luctibus/ inqꝫPerpetuo merore et nigra veſte ſeneſcatSolue libens mortem. ne deſperacio vite