PrimusIrati poſſit numinis ira ſibiNon miſere miſer eſt/ cui nil conceſſit habenduꝫCaſus/ curſurdo ſupplicet ille IouiNil felicis habet qui felix eſſe putaturNon eſt quem miſerum credimus eſſe miſerſte ſtat et lapſum metuit/ iacet vtqꝫ reſurgatExpectans/ alter non habet vnde rucitreſſus in aduerſis/ iam nil timet/ ȳmo recurſuˢIam cece expectat tutior ille roteHunc quē fata fouent comes indiuiſa ſecundiſCura vigil macerat ſollitatqꝫ timorProſperitas igitur eſt proſperitate carereNam venit ex ſola proſperitate dolor.Ꝙ non ſit cōfidendū vel gloriādū īꝓſꝑis. c. xxiij.Emper vt ex aliqua felices parte querenturleges humane conditionis habentOminibus ne crede tuis/ ſi tempoe̓ paruoIlluxere tibi/ mox ſunt clauſura ſerenumſtubila fata diem/ ducentqꝫ crepuſcula noctemInſidias ponit ſemper ſors aſpera blandeAnticipatqꝫ fugam melior fortuna repenteCriſtis ab incauto furit aure ſub gere letoNubilus exſudat uer ſub ſole ſerenoNon nimis exultes/ plauſum ſub fine modeſtoStringas/ et fines eius non ampnius equoExtendas/ ſed mens caſus incauta futuriEmula ſit Iani/ retro ſpeculeris et anteIlbene ſucceſſit/ ne prima ſed vitima ſpectesAtulude ſcribe diem non ſolis ab ortuDeſine grande loqui frangitdeus omne ſuperbumNagna cadunt/ inflata creꝑant/ tumefacta premūt̉Iſce ſupercilium deponere/ diſce timere

Sti. ſil.OpiſcipꝰꝰPrudēciꝰ