poſſet tn̄ ipſe ius dice̓. qꝛ defcūs ꝓbacōis noneſt ex culpa ſua. Sicut debitorē fugientē licetacciꝑe Similiter ſi quiſ furatus ē mihi C. flo-licet nō poſſit ꝓbari. nō ſolū poſſuꝫ tenēti ſuaretinere: ſꝫ ec̄ occulte reciꝑe Quando em̄ cōpiaiudicis haberi non p̄t. aut ꝓpter defectū iudic̄aut aduerſarij a̓ alias ſine culpa hmōi. iſtepoteſt ſibi ius dicere: alias oīa bella eſſent iniuſta Nam vindicatio eſt eē virtus ſubditi: nōſolum iudicis Quo ad ꝓbacōnem aūt adultērij ſufficit violenta preſumptio. ⁊ p̄t detinereeē ſacerdotē cuꝫ vxore deprehenſū ſine excōicacōe vt vocet teſtes ꝑ quos ꝓbari poſſit. ¶ Secunda ꝯcluſio de ſpūali fornicacōne idem ē ſic̄de carnali. vt ſi incidit ī hereſim vel ī iudaiſmūvel gentilitatē. qꝛ tunc ē ꝯtra bonū prolis ⁊ cōtra bonū ſacͣmenti. ⁊ ꝯiūctionem aīorum. Differunt tn̄ qꝛ ꝓpter carnalem fornicacōeꝫ ſemelꝯmiſſam dimittere poteſt: ſed ꝓpter ſpūalemnon ſi ſe velit corrigere nocens ¶ Tercia ꝯcluſio idem ē de fornicacōe mnaturali ſicut de carnali naturali. puta in pccō zodomitico vel etiāpollucōe extraordinaria ꝓcurata cū alio l̓ cuꝫalia ꝯmiſſa. Idem de oī pccō ꝯtra naturā ꝯiiſſo qꝛ mechia ē ⁊ plus ꝙͣ adulteriū ꝓprie dictūVide infra. c. xvij. §. vij ¶ Quarta concluſio p̄fata omnia ſe extendunt etiā ad fornicacōmˢ