virtutem. Quicinqꝫ vero ex lapſu lingue flm̄iurat. ſi quidem aduertat ſe iurare ⁊ falſū eſſeqd̓ iurat: non excuſatur a peccato mortali. Siaūt hoc non aduertat: nō videtur habere intētionē iurandi: ideo a crimine ꝑiurij excuſat̉¶ De exigentibus vero iuramentum ſcienduꝫꝙ ſi aliqͥs exigit iuramentū tanꝙͣꝑſona publica ẜm ꝙ exigit ordo iuris ad peticōem alterius non videt̉ eſſe in culpa: ſiue ipſe iuramertum exigat. ſiue ſciat eū falſe iua̓re ſiue verūqꝛ nō videt̉ ille exige̓: ſed iſte ad cꝰ inſtantiaꝫexigit. Qui autē exigit iua̓mentū ꝓ ſeipō ꝓpriaſponte ⁊ tanꝙͣ priuata ꝑſona: ⁊ neſcit aliū iuratuꝝ falſū. ⁊ ideo d̓t ſibi. Iua̓ mihi vt fides eiſit: non ē pctm̄ Sic etiā qn̄ ꝑ ſe aliqͣs exigit iuramentū: ⁊ tn̄ non ſꝑ ſcit alium iua̓re veꝝ vefalſū: ſed qn̄qꝫ dubitat de facto ⁊ credit euꝫ verum iuratuꝝ. ⁊ tunc ad maiorē certitudine iuramentum exigit: non ē pctm̄. Si autē qͦs ſciteū feciſſe .ſ. ꝯtrarium eius qd̓ iua̓t: ⁊ cogit euꝫiurare hoīcida eſt. Poſtremo ꝑuerſū iuramētum ē qn̄ aliquis veꝝ iurat ꝑ falſos deos. dep̄fata etiā materia exactionis iua̓menti ponitcancel. tres regulas. Prima. exige̓ iua̓mentaab hijs de qͥbꝰ vehemētior ē preſūptio ꝙͣ de oppoſito apd̓ exigētes ꝙ ꝑiurabūt. ⁊ ad hoc exdeliberacōe induce̓: vix a̓ nunꝙͣ caret morli de
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten