Uſura. l.
CCCLIX
12 ¶ Secūdus qn̄ emphiteota vel vſufructuarius pignorat dn̄o vel ꝓprietario. De qͦ sͣ. Feudum. §. xxxij.¶ Tercius qn̄ quis retinet poſſeſſioneꝫ meampoſſum in pignore accipiendo fructus meosfacere ſine vſura. qꝛ recipio tm̄ meū. de vſu. c. i.⁊ de. c. conqueſtus Secus eſſet in poſſeſſionealteriꝰ in pignore accepta. qꝛ vſura eſſet faciēdo fructꝰ ſuos. qꝛ reciꝑet vltra ſortem nō ſuū.de pigno. c. illo vos.¶ Quartꝰ quādo ſine om̄i pacto ⁊ ſpe recipit̉14gratis oblatū. vnde i. q. ij. c. ſicut. Nullaꝫ inquit tex. obligatio ſuſcipienti culpe maculamingerit que nō ex abiectis petitione procedit.Intellige qn̄ dans liberaliter dat ſciens ſe nōteneri: nec credens creditorē hoc exigere: ⁊ recipiens recipit liberaliter. vt s. dictū eſt Reſtitutio .i. in verbo vſurarius.¶ Quintus qn̄ quod recipit̉ ratione intereſſerecipit̉. Et nota ẜm Pe. de ancha. ⁊ do. Ant.in. c. ſalubriter. eo. ti. ⁊ Panor. in. d. c. conqueſtus. ꝙ intereſſe ꝯſiſtit non ſolū in damno habito: ſed in lucro ceſſante. dūmodo lucrū ceſſans eſſet in actu vel quaſi in actu. hoc eſt qd̓ꝓbabiliter fuiſſet. qꝛ ſic dicit̉ peti qd̓ aliqͦ modo eſt. Secus eſſet ſi ſolū eſſe in poſſibilitate.qꝛ ſic dicit̉ potiꝰ nō eſſe. hoc ptꝫ ꝑ. l. ſi iactumrhetis. ff. de ac. emp. ⁊ ven. Ubi ptꝫ ꝙ licꝫ emptio que fit de ſola ſpe ꝓbabili quaſi in actu. ⁊idem de partu futuro. l. nec emptū. ff. de ꝯtrahen. emp. Secꝰ eſſet de eo qd̓ eſt ſolū in poſſibilitate. Ex qͦ ptꝫ qͥd dicendū de multꝭ caſibꝰ:qͦs infera ꝓ maiori declaratiōe.¶ Quid de illo qui nō ſoluit ex culpa ſua creditori ſolito mercari in termīo debito? ℟. ꝙ tenetur ei ad lucrū ceſſans iudicio bonoꝝ mercatorū. Et ideo talis creditor licite recipit vltraſortem. Idem dic de illo qͥ volebat negociarivel poſſeſſionē emere ꝙ licite recipit vltra ſortem tantū quantū lucratꝰ fuiſſet veriſil̓r: velhabuiſſet de fructibꝰ poſſeſſiōis aut alteriꝰ reidumodo. v. ꝯcurrant. Primū ꝙ cōputet pericula ⁊ expenſas. qꝛ lucrū intelligit̉ deductisexpenſis ⁊ laboribꝰ ⁊ periculis. l. i. C. de fruc. ⁊lit. expen. ⁊. l. fructꝰ. ff. ſo. ma. Scd̓m ꝙ nō ſiteiꝰ intentio lucrandi pͥncipaliter ꝑ hanc viaꝫ.ſed potiꝰ ꝑ mercantia vel emptionē. Terciuꝫꝙ nō ꝯtrahat pactū ad ſemꝑ: ſed ad aliqd̓ tꝑsqꝛ aliter quo ad iudiciū humanū videretur ꝙpotiꝰ vellet lucrari iſto modo qͣꝫ ꝑ alia viam.Quartū ꝙ ille cui mutuat non ſit in tam artaneceſſitate ⁊ creditor in tali opulentia ꝙ ei teneatur gratꝭ mutuare. qd̓ qn̄ ſit vide elemoſy
na. §. i. Quintū ꝙ id qd̓ accipit ſit vere intereſſe ſuū ꝓbabiliter ⁊ ꝓ intereſſe accipiat alitereſſet vſura. Idem dic ẜm Inno. ⁊ Ray. de illoqͥ merces volens deferre ad aliū locuꝫ ꝙ liciteplus accipit quantū extimat̉ lucrū qd̓ habuiſſet ſi p̄fata ꝯcurrant. Sed Hoſti. dicit ꝙ hecopinio Inno. ⁊ Ray. multos duxit ad infernū. Io. an. vero ꝯcordat dicendo ꝙ ſi ſtatimpreciū ſoluit̉ ceſſat rō Hoſti. ⁊ eſt vera opinioInno. Si ꝟo preciū nō ſtatim ſoluit̉. ſic nōlicet. Et Inno. intellexit qn̄ preciū ſtatim ſoluitur. ⁊ hanc diſtinctioneꝫ Io. an. ſequunturIo. cal. Pe. de ancha. ⁊ Henricꝰ boīe. in. c. inciuitate. de vſu. ⁊ Lau. de Ridol. in ſuis cōtractibus. Sed do. Anto. in. d. c. in ciuitate. dicit ꝙ etiā ſi preciū non ſtatim ſoluit̉ ꝙ licet qn̄ꝓbabiliter eſt certuꝫ ꝙ lucratus fuiſſet. Et qd̓dicit Hoſti. ⁊ Io. an. dicit ꝙ loquunt̉ p̄ſumptiue. Sed qn̄ certū eſt ꝙ nulla frauſ interuenit: licet. ⁊ p̄ſumptio cedit veritati. Ideꝫ tenetPanor. ibidē. ⁊ ſic tene in ꝯſcientia. Nec obſtat dictū Tho. vbi ſupra. qui dicit ꝙ non licet deducere in pactū id qd̓ de pecunia non lucratur: intelligit̉ em̄ qn̄ p̄dicta non ꝯcurrunt.vt ptꝫ ex ratione ſua cū dicit. qꝛ nō debet vendere qd̓ nondū habet: ⁊ pōt multipliciter impediri. qꝛ iſtis ꝯcurrentibꝰ nō pōt impediri:aliter niſi ſic intelligeret̉ ꝯtradicerꝫ ſibijp̄i ibidem. vbi tenet licere deducere in pactū recompenſationē dāni ꝑ qd̓ ſubtrahit̉ ſibi aliqd̓ qd̓debet hr̄e. ⁊ ꝯtra id qd̓ expreſſe tenet ſcd̓a ſcd̓e.q. lxij. ar. iiij. De qͦ infra. §. lxxvij.¶ Quid de illo qͥ habens ducentos tradit centum iohanni ꝓ ſuis neceſſitatibꝰ expendēdiscū pacto ꝙ tantū ſibi vltra ſortē reddet qͣntuꝫlucrabunt̉ alia centū que ponit in negociatio30 Pne. ℟. Inno. ⁊ Io. an. in. c. fi. de vſu. tenēt eſſevſurariū. qd̓ verū credo qn̄ nolebat ea ī negociationē ponere. ſed ſi omēs ducētos volebat īnegociationē ponere: ⁊ ad inſtantiā Iohānisſibi taliter dedit erit licitꝰ ꝯtractꝰ. dūmo ꝯcurrant p̄dicta. v. p̄cedentis. q.¶ Utrū ille qͥ vendit poſſeſſionē vel qͥd ſimile⁊ tradit emptori poſſit ſi emptor non ſibi ſoluit in termino poſt terminū fructꝰ poſſeſſiōisſuos facere ſine vſura? ℟. glo. in. d. c. ꝯqueſtꝰꝙ pōt in pignꝰ acciꝑe tranſacto termio: et fructus ſuos facere ẜm doc. Et in hͦ caſu hꝫ actionē ex ꝯtractu vel officio iudicis ad intereſſe.ẜm Hoſti. C. de ac. emp. ⁊ vend. l. ij. ⁊. ff. de ac.emp. l. ij. Et ꝙ liceat habes glo. iij. l. ij. C. de vſu. ⁊ in. l. curabit. C. de ac. emp. ⁊ ven. Et ideꝫdic ſi qꝛ nō vult ſoluere preciū tradendo: vultFF