Uſura. i.
¶ Utꝝ liceat petere munꝰ a lingua vel ab obſequio ꝓpter mutuuꝫ? ℟. ẜm Tho. vbi. sͣ. ꝙno. qꝛ extimat̉ pecunia. vt pꝫ ī illis qͥ locantad hoc oꝑas ſuas. Nec ob. ꝙ obligat̉ ad antidota: vt dictū ē. qꝛ vt dicit glo. ī. d. c. ſi feneraueris. nō pōt deduci ī pactum. Rō ẜm Archi. ibidē. qꝛ antidotū ē debitū ſimplex. ſꝫ cūdeducit̉ ī pactū naſcit̉ obligatio ciuil̓ quod ēplus. Et ideo plꝰ exigit̉ qd̓ pōt extimari pecunia. ⁊ ꝓpterea eēt vſura. Addit tn̄ glo. predicta ꝙ ſi eguerit tal̓ mutuans ꝙ poterit ꝑ modū gratitudīs petere talia ẜuitia nō ex ncc̄itate vl̓ ex lege. ſed ex gratitudīe ſine vſura. Egotn̄ credo ꝙ qn̄ naturalis obligatio deduciturtali mō in pactū ꝙ nō magis tenet̉ qͣꝫ ex ipſanaturali obligatōe: vtputa dicēdo. Ego mutuo tibi vt tu mutuēs poſtea mihi ſi īdiguero. ⁊ ī hͦ ꝯmode facere potueris ꝙ nō ſit vſura. Qd̓ etiā tenet Ho. ī ſum. qꝛ iſtud nō ē exigere plus qͣꝫ velit natura ꝯͣctus. Facit ad hocc. ſignificaſti. de elec. Secus eēt qn̄ ſimpl̓r deduceretur ī pactum vt ſibi remutuaret. qꝛ ſiceēt vſura. Et ſic intellige ⁊ limita predicta. ⁊Tho. vbi. sͣ. qui cū Archi. ꝯcor.¶ Utꝝ dn̄i qui mutuāt ruſticis vt eoꝝ poſſeſſiones colāt ſint vſurarij? ℟. ẜm / Greg. de arimino. ī. q. de mōte. ꝙ nō. ſi iſtud ꝯcurrat .ſ. ꝙal̓s ſatiſfaciet ipſi ruſtico de oꝑbꝰ poſitis adcolendā poſſeſſionē ẜm ꝙ iuſtū ē. Secus eētſi ſb̓traheret aliquid ꝓpter mutuuꝫ. qꝛ vſuraeēt. Idē dicendū ē de eo qui ꝯcedit terminūvt trahat emptores ad ſua apothecā vel adſuū molēdinū vel ad ſcholas ⁊ hmōi. ſi nullū damnū incurrūt. ⁊ ita bn̄ facil̓r eis ſatiſſitab ipſis mutuātibꝰ ſicut fieret ab alijs ꝑ eandē rōem. Et Io. cal. ī. d. c. fi. ⁊ Io. an. in mercu. ſuꝑ regula pctm̄. ⁊ Lau. d̓ redolfis florentinus. ī. ij. ꝑte ꝯͣctuū ſuoꝝ. q. xxxviij. et Rod.⁊ multi alij qui tenēt ꝙ ſit vſura. debēt intelligi qn̄ ꝓpter hͦ magis grauātur. vel nō ita bn̄ſatiſfit eis ab ipſis mutuātibꝰ ſicut fieret abalijs. vel qn̄ hoc deducit ī pactū ſimpl̓r. Secus ſi mutuat vſqꝫ qͦ vadat ad ſcholas. Necob. ꝙ efficit̉ maioris cōcurſus ⁊ fame. qꝛ talequid ſꝑare nō facit vſurā cū nō emat̉ pecuniaSil̓r nō ob. ꝙ aufert̉ eis libertas indirecte exquo reuocat mutuū. qꝛ nō ē veꝝ. Nā cū mutuās poſſit tp̄s ſui mutui limitare. l. vinū. ff.ſi cer. pe. nō aufert eis libertatē ſi mutuat donec vadāt ad eius ſcholas vel molēdina: ſedp̄figit terminū mutui ſui. Et ſic tene ſic̄ tenetetiā .s. Bernardinꝰ ī ſuis ꝯͣctibꝰ. al̓r oīs multitudo eēt vſuraria cū nō poſſint hodie fun-
di ſine mutuo locari colonis.¶ Utꝝ mutuas centum Iohāni cū pacto ꝙdet ſibi. l. ī numeratꝭ. ⁊ alia. l. ī debitoribꝰ vl̓ īrebꝰ. puta ī panno ⁊ hmoi. ⁊ ipſe ꝓmittit ſibiſoluere centū ī numeratis quos debitores etres ſteriles nō accepiſſet Ioh̓es: niſi ꝓpt̓ mutuū d̓. l. ſit vſurariꝰ? ℟. ẜm Lau. d̓ redolfis. īſuis ꝯͣctibꝰ ꝙ fit ī fraudē. Et ideo cū gͣuet Iohannē noīe mutui erit vſura. Et ꝯcor. Gaſ.⁊ Bar. ī. l. cū allegas. C. d̓ vſuris. Idē dic cūrōne mutui aliqͥd vendit debitori plꝰ debitop̄cio. xiiij. q. iij. ſi feneraueris. Idē dic qn̄ emitur minus iuſto p̄cio ꝓpter anticipatōꝫ ſolutionis ẜm Tho. vbi. s. Qd̓ bn̄ no. qꝛ multūp̄cticat̉ iſte ꝯͣctus.¶ Utꝝ gerētes negocia ſtipēdiarioꝝ .ſ. recipiendo pagas eoꝝ ⁊ faciēdo alia obſeqͥa ⁊ mutuādo eis ī ncc̄itatibꝰ eoꝝ recipiēdo certū ſalariū ſint vſurarij? ℟. Laur. in ſuis ꝯͣctibꝰ ꝙnō qͣꝫtum ad id qd̓ ꝑcipiūt rōne laboꝝ. ſꝫ qͣꝫtum ad id qd̓ ꝑcipiūt rōne mutui ſunt vſurarij. Idē dic de collectoribꝰ dn̄oꝝ qui a cōitatibꝰ aliquid accipiūt vt mitius cū eis agātexpectādo. ꝙ licite accipiūt ſi rōne laboꝝ ⁊ expenſaꝝ accipiūt. ſed ſi rōne expectatiōis. ſic ēvſura. ꝯcor. Tho. vbi. sͣ.¶ Utꝝ ciuis qui mutuat cōitati vt euiter collectas ſit vſurariꝰ? ℟. Spec. ti. d̓ vſu. tenet ꝙnō. qꝛ aliud ē d̓ ſuo nō tribuere. ⁊ aliud n capere. l. ꝓculꝰ. ff. d̓ dā. īfec. Et aliud nō acquirere. aliud nō amittere. l. i. §. ſi his qͥ bona. ff.d̓ colla. bo. Et aliud lucꝝ. aliud ſumptꝰ quoserat facturus. l. cū filiꝰ. ff. d̓ legi. Et aliud penā euadere. aliud aliquid lucratiue ꝑciꝑe. ff.de vſu. l. imꝑator. Ie. an. ⁊ do. Anto. ī. c. ꝯſuluit. d̓ vſu. limitāt dictū Spe. qn̄ collecta eētincerta. ⁊ ſic onꝰ ectraordinariū. Sed ſi eſſetcerta ⁊ ordīaria eet vſura. Rō. qꝛ idē ē remittere qd̓ dare c. veniēs. el. i. d̓ teſti. viij. q. iij. talia. l. quis etiā. ff. de calū. Et hoc tene.¶ Utrū ille qui mutuat. x. illi qͥ ſibi debebatalia. x. q̄ ſibi denegabat cuꝫ tali pacto ꝙ ſatiſ95det ſibi opportune d̓. xx. ſit vſurariꝰ. R. ꝙ nōẜm Ho. ī ſum. eo. ti. Et ideo illud verbū qd̓cūqꝫ poſitū ī diffinitōe intelligit̉ qd̓cūqꝫ .ſ. adlucꝝ vel ſuꝑabundantiā. vel qd̓cūqꝫ extimabile pecunia quod ſit plus. d. c. conſuluit. etxiiij. q. iij. ꝑ totum.¶ In quibꝰ caſibus accipit̉ vltra ſortem ſinevſura? ℟. ẜm glo. ⁊ doc. ī. c. ꝯqueſtus. de vſu.inuenio. xij. caſus.¶ Primꝰ qn̄ eccl̓ia vel laicꝰ recipit a ſuo vaſal̓lo feudū ī pignꝰ. De qͦ. sͣ. Feudu. §. xxx.