ScientiaCCCXIIII
§. ꝓ graui qͦꝫ. ꝙ in p̄ceptis iurꝭ natural̓ ⁊ euāgelici ē verum hoc. ſed veritas iuris poſitiuiex cā ē tꝑanda relaxāda. ⁊ cōtrariū ſtatuēdūꝓpter ſcandalū: vt no. de ꝯceſſ. p̄bē. c. ꝓpoſuitde voto. c. i. Scd̓a etiā oꝑa nō ſunt omittenda ꝓpter ſcādalū ꝓximi ꝓueniēs ex malicia.qꝛ ꝑ hoc volētibus malicioſe impedire bonaoꝑa daret̉ materia ⁊ occaſio malignādi. Siꝟo ſcandalū ꝓuenit ex infirmitate ꝓximi velignorātia. ſic ſunt ad tp̄s intermittēda qͦuſqꝫſcꝫ adhibeat̉ ſufficiēs diligētia ad hͦ vt ignoras inſtruat̉. et infirmꝰ aliqͦ mō ꝯfortet̉: vt nōde bono oꝑe ſcandalū ſibi ſumat. nec tal̓ retardatio merito p̄iudicat. qꝛ non minuit de ꝑfectōe charitatꝭ. ſed magꝭ diſponit ad augmētū. nō tn̄ oīno ſūt talia p̄termittēda ꝓpt̓ ſcādalū ꝓximi. Tercia etiā oꝑa .ſ. indrntia. qͦrūomiſſio alteri nō p̄iudicat niſi ipſi omittēti. ⁊etiā ī tꝑalibꝰ tm̄. ſic ſunt omittēda de p̄ceptoqn̄ ꝓbabil̓r ꝓximꝰ ſcādalizabit̉ ex īfirmitateſcādalo mortalis pctī. Sed ſi venialis erit d̓ꝯſilio. Si aūt ſcādalizat̉ ex malicia. vtputaqꝛ on̄ſum ē ſibi ꝙ nō dꝫ ſcādalizari. ⁊ mō debito ſuaſum vt nō ſcandalizet̉. ⁊ tn̄ vult ſcandalizari. qꝛ ſic ꝓuenit ex malicia. et tūc nullūopꝰ eſt p̄termittendū ꝓpter ſcandalū ex malicia ꝓueniēs. Ale. ꝟo ī. iij. ꝑte ſumme. c. d̓ p̄ceptis pnīe tenet ꝙ ſi ſim infirmꝰ ⁊ timeo caſuꝫmeū ex nō repetitōe reꝝ meaꝝ: potiꝰ teneor vitare ſcādalū meū qͣꝫ ꝓximi. Sil̓r ſi ſum perfectꝰ. et repetā debito mō licꝫ ſic p̄pōderat bonūcōe bono ſpāli. ſic p̄pōderat ſcādalū cōitatꝭ. ⁊pluriū .ſ. diſſipatio pacis et vtilitatis cōis etincētiuū delinquēdi: q̄ oīa acciderēt ſi nō liceret ſua repetere ꝓpter ſcandalū ꝓximi ſui ſingulare. Aduerte tn̄ hic ꝙ lꝫ de iure ciuili nonſit curādū de ſcādalo qd̓ pōt ꝯtingere circa ꝑſonā detētoris īiuſte re meā. immo liceat talēoccidere qn̄ al̓r nō p̄t recuꝑari. vt no. Bar. inl. furē. ff. d̓ ſiccarijs. tn̄ d̓ iure canōico ⁊ ī conſcia. ẜm Pa. ī. c. nihil. de p̄ſcpͥ. nō ꝯſulerē bonoviro ꝓ repetitōne reꝝ tꝑaliū aliquid facere qͦveriſil̓r valde ſeua ⁊ horribilia deberēt euenire. facit. c. ſuſcepimꝰ. de homi. ⁊. c. ij. d̓ no. ope.nū. ⁊. c. ſi ꝟo. el. i. de ſen. ex. ⁊ qd̓ ibi no. Inno.Si tn̄ faceret non credo mortal̓r peccaret qn̄ſcandalū ꝓuenit ex malicia.Sꝫ nūqͥd qd̓libet bonū ſit faciēdū ne ꝓximꝰ ſcādalizet̉? ℟. vt colligo ex doctrina Ale.l. ij. ij. tractatu de ſcādalo. aut bonum qd̓ expedit ꝓximus rōnabil̓r petit: puta qꝛ pauꝑ petit veſtimentū ⁊ hmōi. ⁊ tūc ſi ad hͦ teneor depcepto caſus ē clarus. ſi nō teneor al̓s de p̄ce-
pto ſic debeo ei illud manifeſtare quō non teneor. ⁊ quō rōnabil̓r illud nō facio. ⁊ tūc ſufficit. ⁊ ſi ſcādalizat̉ ſibi imputet. qꝛ ſcādalū ēpharizeoꝝ qui ſcādalizabant̉ qꝛ diſcipl̓i nōlauabāt manus. ⁊ tn̄ cū dn̄s ſatiſfeciſſet ſcandalū accipiētibꝰ dixit. Sinite illos ⁊c̄. mat.xv. Si vero nō rōnabiliter tale opus omittoſic ne ꝓximus ſcandalizet̉ de mortali teneorillud facere. facit. c. ij. de no. ope. nun. Aut qd̓petit irrōnabil̓r expetit. ⁊ ſic nō teneor. ſed ſufficit ſatiſfacere ꝓ poſſe ne ſcādalizet̉ ex ignorātia vel infirmitate. ⁊ ſi nō acceptat iā ſcandalum ē pharizeoꝝ. ⁊ ſic ẜm Aug. exponit̉ illudOmni petenti te tribue .ſ. vel qͣꝫtum ad verbum rōnabiliter te excuſando. vel qͣꝫtū ad factū qn̄ rōnabiliter teneris. ⁊ ſic pꝫ quō debetintelligi illud. facilius ſcandalū naſci permittit̉ qͣꝫ veritas deſerat̉ .ſ. veritas vite q̄ ꝯphendit oīa p̄cepta ⁊ conſilia. veritas doctrine adp̄dicandū. ⁊ veritas iuſticie ad puniendū. qꝛloquit̉ eo mō quo. sͣ. dixi. Et adde ꝙ ea q̄ ſūtde iure poſitiuo p̄cepta ſunt p̄termittēda. qn̄quis ſcādalizat̉ ex infirmitate vel ignorātia.nō tn̄ ſimpl̓r ſed ad tp̄s: vt dixi de ꝯſilijs ſuꝑerogatōis. Idē dic d̓ punitōe maloꝝ. Quidde fama vtꝝ ſit defenſanda ne alij ſcādalizet̉.dic vt. sͣ. Fama. §. i.aliqn̄ hr̄ ꝑ cām.lLL U⁊ hͦ ꝓpe ē lcire. etde hac loquit̉ ph̓s ī li poſterioꝝ.⁊. .vi. eth̓. facit. l. ſcire. ff. de legi. ⁊c. intelligētia. de ver. ſig. aliqn̄ ſcīa hr̄ ꝑ aliquēſenſum corporeū. vtputa ſcio ꝙ habes caputiū ī capite. qꝛ video. ſcio ꝙ dixiſti tale verbūqꝛ audiui. ſcio ꝙ tale qͥd ē dulce. qꝛ guſtaui. ēduꝝ vel molle. qꝛ palpaui. ⁊ talis ſcīa requirit̉ ī teſte. ff. d̓ te. l. teſtiu fides. ⁊. iij. q. ix. teſtesCredulitas tenet mediū inter ſcīam ⁊ neſcīaꝫqꝛ nec ī totali ignorātia cadit credulitas necī ſcīa. vt no. ff. de iu. ⁊ fac. ig. ſuꝑ ℟ica. ⁊ Bar.ī. l. admonēdi. ff. de iureiur. ⁊ qd̓ no. glo. in. c.ij. de teſti. li. vi.¶ Cui ſcīe ē īſiſtēdū? ℟. ꝙ cl̓ici ⁊ eccl̓iaſtice ꝑſone debēt inſiſtere illi ſcie q̄ ē ncc̄ia circa ſuūofficiū. Religioſi ꝟo q̄ ſibi ē p̄cepta vl̓ ꝓhibita. vel de iure. aut ꝑ regulā. Cura aīaꝝ hn̄tesaut ꝯfeſſores circa caſus ꝯſcīe debēt īſiſtere. ⁊ſic de ceteris. Clerici tn̄ ⁊ religioſi pn̄t intēdere ſciētijs triuialibꝰ. q̄ iō triuiales dicūt̉. quaſi triuiū. qꝛ triplex ē via ad idē .ſ. eloquētiam.q̄ ſūt grāmatica. dialetica. ⁊ rethorica. Et ſicintellige. c. pͥmū. et. c. qꝛ nōnulli. de magiſtrꝭ.