Druckschrift 
Summa angelica de casibus conscientiae : Mit Beigabe von Hieronymus Tornieli
Einzelbild herunterladen
 

Religio ſusCCXCVIII

vt in autē. de ſan. ep̄i. §. ſꝫ hͦ p̄ſenti. de proba.in pn̄tia. in fi. ⁊ lex dicit ꝙ heredes licꝫ extranei tenent̉ p̄ſtare alimēta. ar. l. ſi qͥs a liberiſ. §.itē reſcriptū. ff. de lib. agno. ergo ⁊c̄. Aut pr̄ etmater nō erāt in tali neceſſitate ꝙ filiꝰ teneret̉ei ſubuenire. ſꝫ poſt ingreſſuꝫ in talē neceſſitatē deuenit. ⁊ ſic dico ꝙ nō poterit ei ſubuenireꝯtradicēte imꝑio p̄lati. qꝛ iā eſt ei obligatuſꝑvotū: ⁊ ſic deo. ⁊ ſic maiori vinculo ligat̉ p̄latoqͣꝫ pr̄i: qꝛ p̄ceptū de obſeruatiōe voti eſt de prima tabula. de honore ꝑentū eſt de. ij. Itē pͥmūeſt negatiuū. ſcd̓m affirmatiuuꝫ. ergo magisſtringit. p̄terea ſemel deo dicata non pn̄t ꝯtravolūtate ip̄iꝰ vſurpari. facit regl̓a ſemel. de re.iur. li. vi. Nā religioſus abdicauit a ſe neduꝫtꝑalia ſꝫ ⁊ ꝓpriū velle. xix. q. vl. ſtatuimꝰ. xij.q. ij. nō dicatꝭ. ff. de re. iu. l. velle nō credit̉. ergo nō aſtringit̉ niſi ei in cuiꝰ manu ſuuꝫ vellepoſuit. qꝛ inanis eſt actio quā excludit īopiadebitoris. l. nā is. ff. de dolo. ⁊ impoſſibiliumnulla obligatio. ff. de re. iu. Nec̄ ob. ꝙ p̄ceptūdiuinū erat an ingreſſum. qꝛ licꝫ eēt nō tn̄ obligatio. qꝛ cū ſit affirmatiuū nō obligat niſi ꝓloco ⁊ tꝑe. ⁊ iō cū nō eſſet tūc obligatꝰ nō poterit tenere poſtea. regl̓a factū legitime. de re. iu.li. vi. ſicut ſi diſpenſaſſet bona ſua pauꝑibꝰ patre nō indigēte nō poſſꝫ repetere: licet veniretpoſtea ad neceſſitatē. Ad ea tn̄ que p̄t exhibere .ſ. q̄ ꝑmittunt̉ a p̄latis bene teneret̉ inqͣntuꝫpōt ſine regl̓aris obſeruātie detrimento: ſicutorare: ꝯſolari ⁊ hmōi. vt dicit Alex.Quid de ingrediēte religionē alicuiꝰ monaſterij in qͦ nō ſeruat̉ regula. puta cōmedunturcarnes in monaſterio .s. Bn̄dicti: vl̓ tangunt̉⁊ recipiunt̉ pecunie in monaſterio. s. Franciſci: ⁊ hmōi. ⁊ ſic ꝓfitet̉ ẜm ꝯſuetudinē quā inuenit? ℟. Alex. ꝙ nō excuſat̉. qꝛ qͥ ꝓfitet̉ regulā ꝓfitet̉ n̄ ꝯſuetudīeꝫ Et iō n̄ excuſat̉ ſi regula nō obſeruat. xx. q. iij. ꝯſtituit. ꝙ metꝰ ca. cūdilectus. ⁊. c. fi. ⁊ ſi dicas ꝙ nemo obligat̉ niſiad id ad qd̓ ſe obligare intēdit? ℟. ꝙ hͦ veꝝ eſtexplicite: ſꝫ implicite non. qꝛ qͥ vult pͥncipale.puta eſſe frater minor vult ⁊ acceſſoriū .ſ. obligationē ad p̄cepta regule minoꝝ licꝫ hͦ nō intendat. ⁊ de hͦ eſt caſus rotūdus. in. c. ex ꝑte: deregula. Nā exqͦ habitū religiōis detulerunt qͥꝓfeſſis dat̉. ⁊ alia fecerūt q̄ ꝓfeſſis ꝯueniūt. ꝓfeſſionē tacitā ad minꝰ fecerūt. ⁊ ſic ſi nō illi religioni ſaltē alteri in genere ſunt obligati ⁊ obſeruatiōi ꝯtentoꝝ in ea. ⁊ hͦ tene. licꝫ Pa. in. c.ſuꝑ eo. de regula. aliter teneat. Sed ꝓ primaopi. eſt Inno. ⁊ Ho. in. d. c. ſuꝑ eo. ⁊ Pa. poſſet intelligi qn̄ talis erat ſimplex: nec ſciuit nec

potuit ſcire obligationē regule. ſoluꝫ crediditꝙ ad illa obligaret ẜm q̄ viuebant. qꝛ credo ꝙtalis poſſꝫ aliā religionē licꝫ latiore intrare. ſꝫſi ibi vult manere tenet̉ ẜm regulā viuere: niſiex aliqua rōnabili cā poſſet p̄ſumi ꝙ aliqd̓ p̄ceptorū nō ſeruat̉. qꝛ ſic etiā excuſaret̉ vt s. dixiMonachus. §. ij. Utrū religioſus aſſumptꝰ ad aliquā digni 34gnitatē. puta epatū: vl̓ ec inferiorē teneat̉ ad regule obſeruātia? ℟. ꝙ ſic. ad om̄ia q̄ facere poteſt ſine p̄iudicio p̄latiōis vel officij ſibi impoſiti. vt nō. Tho. ij. ij. q. clxxxv. ⁊ vides. Monachus. §. vij. Utꝝ religioſus poſſit trāſire ad aliā religio 35nē? ℟. colligēdo dicta docto. ꝙ aut ē latior adquā trāſire vult: ⁊ ſi in ſua religione nō ſeruat̉regula. tūc poterit ad latiorē trāſire ẜm Inno.⁊ Pa. in. c. ſane. de regula. Qd̓ ego limito ẜmIo. an. ⁊ bn̄ veruꝫ qn̄ nō eſt in ꝓuincia aliudmonaſteriū eiuſdē religiōis ad qd̓ non poſſittrāſire: l̓ in qͦ poſſit ītrare: nec ē ſpes reformationis monaſterij ſui. Si ꝟo ī ſuo monaſterioſeruat̉ regula: tūc nō p̄t ad latiorē tranſire ſinelicentia pape ſine cā legitima. ſed cū eiꝰ licētiaſic: ſi etiā nō ſubeſt cā legitima ẜm glo. in. c. cūſingula. de p̄ben. li. vi. quā glo. credo veram qͦad eccl̓iam militantē. ſꝫ nō qͦ ad deū. ar. eoꝝ q̄no. in. c. nō ē voti. de voto. ꝙ ſi cā ſubeſt. ſic tenet Inno. ⁊ ſequit̉ Pa. in. c. nō eſt dubiū. d̓ regula. ꝙ ep̄s pōt diſpēſare. ar. c. nō mediocriterdeꝯſe. di. v. do. An. in. d. c. nō eſt dubiū. tenetꝙ ſi cā eſt vrgens pōt ep̄s: ſꝫ ſi cā non indigettali celeritate recurrēdū ē ad papā Sꝫ ego dico ꝙ ꝯſiderandū eſt an religioſus tal̓ ſit exemptus vt cōiter ſunt. ⁊ ſic ep̄s nō poterit diſpenſare: cū nullā auctoritatē habeat ſuꝑ ip̄m ſꝫ diſpenſabit prelatꝰ ſuus qͥ loco ep̄i p̄eſt illi religioni. ẜm glo. in. d. c. nō dubiū. Aut ſi taleꝫ nohabet recurret ad papā. Si ꝟo nō ſit exemptꝰſic credo verā opi. Inno. Et do. Ant. loquit̉de ꝯſilio. facit ꝓ hoc. c. nō cogant̉. xli. di. Et d̓cauſa legitima erit debilitas corꝑis aut delicata cōplexio ⁊ hmōiſ aut religio ad quaꝫ vulttranſire eſt equalis ſue. ⁊ ſic ſine cā p̄t de licentia pape ſolūmodo etiā qͦ ad deū. Si aūt cauſa ſubeſt. ſic poterit ep̄s aut ꝓprius p̄latꝰ cumꝯſenſu capituli diſpēſare ẜm glo. in. d. c. nō ēnobis dubiū. facit. d. c. ſtatuimꝰ. xij. q. ij. ſineexceptione aut religio ad quaꝫ tranſire vult ēſtrictior. tūc requirit̉ Primo ꝙ nō tranſeat extemeritate: aut leuitate: vel odio prioris prelati. ſed ex zelo meliorꝭ vite: ⁊ ſi eſt ꝯtrarietas inter prelatū ⁊ ſubditū in hoc ſic iudiciū ſuꝑiorꝭU 4