Medicus
ꝙ ſic: ſi eſt pauꝑ: infirmꝰ. ẜm glo. lxxxiij. di. §.i. Si vero diues eſt nō tenet̉ cuꝫ nemo cogat̉de ſuo facere beneficiū. x. q. ij. p̄carie. ⁊ licite recipit mercedē ſuā. xiiij. q. v. c. nō ſane¶ Sed qͥd ſi infirmꝰ ſit diues: tn̄ ex auaricianō vult ſoluere medico: dꝫ ne medicꝰ cū mori ꝑmittere? ℟. ꝙ nō. ſed dꝫ eī medicinas ⁊ alia neceſſaria facere ſuis expenſis qͦs poſtea repetere poterit cuꝫ ſanꝰ effectꝰ fuerit. qꝛ vtilitergeſſit negociū eiꝰ. ff. de neg. geſt. l. pomponiꝰ. ⁊ſi moriat̉ repetet ab heredibꝰ. qꝛ ſufficit ſi vtiliter cepit gerere. licet euentꝰ nō ſit ſecutꝰ. l. ſedan vltro. ff. de neg. geſt. nec pōt ei obijci ꝙ cauſapietatꝭ hͦ fecerit: niſi ſit ei ꝓpinquus. vt. l. alimenta. C. de neg. geſt. qꝛ tūc oꝑtet ꝓteſtet̄ ꝙgratꝭ nō intēdit hͦ facere. al̓s nō repeterꝫ. d. l.alimēta. no. hͦ glo. in. d. §. i.¶ Utrū peccet mortaliter medicꝰ ꝯſulēdo aliꝗͥd cōtra anīam ꝓ ſalute corꝑali? ℟. ꝙ ſic. ⁊ nehoc faciat ꝓhibet̉ ei ſub pena excōicatiōis. inc. cū infirmitas. de pe. ⁊ re.¶ Utrū ſil̓r peccet mortaliter ſi non admonetinfirmū vt ꝯfiteat̉? ℟. ꝙ ſic. qꝛ facit ꝯtra preceptū. vt in. d. c. cū infirmitas. nec p̄t dici abrogatū ꝑ ꝯtrariā ꝯſuetudine. qꝛ nō ꝯſuetndo ſꝫcorruptela eſt ⁊ ꝯtra bonos mores. ⁊ iō nō valet ẜm Hoſti. in. d. c. cū infirmitas. Excuſaretur tn̄ medicꝰ in caſu repentino qͥ indiget celeri remedio qͥ nō ante ip̄m infirmuꝫ induceretad ꝯfeſſionē. Et adu̓te qꝛ nō ſufficit admonere: ſꝫ dꝫ inducere cū effectu. vt in. d. c. no. nihilominꝰ ſi infirmꝰ nollet ꝯfiteri n̄ credo ꝓpterhͦ medicꝰ debeat deſiſtere a medicamīe. qꝛ ītelligendū eſt moneas et inducas effectualiterqͣntū ex ꝑte medici. ſic̄ ⁊ in. c. fi. de eo qͥ cog. cōſang. vx. ſue. Facit. l. ſtipulatio iſta. ff. de ver.obli. nō ex ꝑte infirmi. qꝛ ſi dimitteret eū forte moreret̉ deſperatꝰ. qͥ ſanatꝰ poſtea poterit cōuerti. ⁊ ſic p̄ceptū eccl̓ie videret̉ ꝯtra p̄ceptumdei de charitate ꝓximi. qd̓ nullo mō credēduꝫeſt. Facit tex. cū glo. ꝓ hͦ. lxxxiij. di. in pͥn.Sed nunqͥd ad hͦ tenet̉ medicꝰ in oī infirmitate? ℟. ꝙ nō. ſaluo meliori iudicio: ſꝫ ſolūin īfirmitate ꝑiculoſa ẜm ſe. Rō. qꝛ ſic̄ īfirmꝰnō tenet̉ ꝯfiteri de ncc̄itate precepti in oī infirmitate: ſed ſolū qn̄ eſt ꝑiculoſa. ſic nec medicꝰtenet̉ eū inducere. licꝫ ſit optimū ꝙ medici inducant in oī infirmitate Et dico ꝑiculoſaꝫ .i.qꝛ poſſet ꝓbabiliter inducere ꝑiculū mortꝭ. ſecus qn̄ eſt clarū ꝙ nō eſt ꝑiculoſa.¶ Utꝝ infirmꝰ teneat̉ obedire medico? ℟. InIono. ⁊ Ho. in. d. c. tua. ꝙ nō de p̄cepto. ſi tn̄ infirmꝰ accipit aliqͥd: vel facit ex certa ſcīa vel ex
affectata: vl̓ improbabili ignorātia. ꝓpter qd̓notabile malū incurrit peccat mortal̓r. ar. c. ſinō licet. xxiij. q. v. Idē dic̄ de ẜuiētibꝰ qͥ ei aliqͥd adminiſtrat tale. Secꝰ ſi nō eſſet notabiliter leſiuū: qͣꝫuis aliqͣliter modicū. tn̄ qꝛ aliqn̄ſitis magis cruciat qͣꝫ febris: ⁊ inter duo mala minꝰ eligenduꝫ eſt. xiij. di. duo. Et ſi ex taliadminiſtratiōe mors ſeq̄ret̉ vel mutilatio mēbri eēt ſeruiētes irregulares. ſecꝰ ſi ex leui ignorantia vel culpa hͦ fecerūt.¶ Utrū ars medicine ſit ꝓhibita clericꝭ ⁊ religioſis? ℟. clericis in ſacris: religioſis ⁊ clericiſin mīoribꝰ beneficiatis: nō licꝫ vti niſi gratis.⁊ vbi ꝑiculū nō imminet. ne cle. vel mo. c. ml̓ta. Cirurgiā ꝟo q̄ indiget inciſione vl̓ aduſtione cū ſanguīs effuſione ẜm Ber. in. c. ad audientiā. de falſa. oīno exercere n̄ pn̄t. qꝛ ſimpliciter eſt eis interdicta. c. ſnīam. c. ſuꝑ ſpecula.ne cle. vel mo. de homi. tua nos. de poſtu. c. i.¶ Utrū medicꝰ teneat̉ nūciare mortē infirmorq̄.quā p̄noſcit cito ventura. ℟. Io. de neapoli inquol̓. xi. diſtinguit ꝙ aut ꝓbabiliter credit ꝙtalis p̄nūciatio erit multū vtilis anīe infirmi.vtputa qꝛ ꝯfitebit̉ cū ſit in pctō mortali ⁊ ordinabit teſtm̄. ex qͦ euitabunt̉ multe lites. ⁊ ſictenet̉ ꝑ ſe vel ꝑ aliū ei maīfeſtare: aliter peccatmortaliter. qꝛ dānificat ꝓximū indirecte: cū n̄impedit dānū eiꝰ cū pōt. Idē dic ſi ē ī dubioan ſit vtilis vel nō. Qd̓ ſi ꝓbabiliter credit ꝙtalis annūciatio nō erit vtil̓ infirmo. puta qꝛiā ordinauit facta ſua: ſꝫ forte erit potiꝰ dānoſa corꝑi: tūc nō tenet̉ ei dicere de neceſſitate p̄cepti. licet ſit meliꝰ dicere. qꝛ meliꝰ ſe diſponet⁊ bonū aīe ſemꝑ eſt p̄ponēdū bono corꝑis.¶ Utrū medicꝰ poſſit ꝓmoueri? ℟. ſi perituserat ⁊ nihil omiſit de ꝯtingētibꝰ ẜm ꝓbabilitatē ſue ꝯſcīe pōt ꝓmoueri: alias nō. de eta. etqua. c. ad aures. ff. de vari. ⁊ extraor. cogni. l. ⁊ſi medicꝰ. ꝯcor. Inno. ⁊ Hoſti.¶ Utrū medicus qͥ ꝯuenit ꝓ. x. ducatis cum 14Ticio liberare eum de aliqua infirmitate. puta quartana ⁊ huiuſmodi ⁊ liberat eum. ſꝫ infra modicū tempus Ticius reincidit in eandē infirmitatē teneat̉ iterū ꝓ illiſ. x. eū liberare℟. videtur ꝙ ſic. qꝛ nō extinxit infirmitatem:ſed ceſſare fecit anguſtiam ip̄ius Item qꝛ nōvidet̉ curaſſe: cū vicioſe curauit. Item qꝛ verba cū effectu ſunt accipienda ꝙ iō debet intelligi cū curaret ꝑfecte. In contrariū videtur ꝙnon teneat̉. qꝛ de p̄ſenti infirmitate tm̄ videt̉cogitatū. ⁊ ideo ſoluto eo qd̓ debet̉ ſublata eſtobligatio in perpetuum. qꝛ in infinitū nō dꝫobligari. nā infirmitas euitat̉. ff. loca. l. marti