Iuramentum. iiii.CCIIII

ꝙ ī foro aīe interp̄tabitur ẜm intentōem iurātis niſi fuerit doloſa.¶ Utꝝ iuramentū preſtitū ī materia iuris reſtringat̉ ad limites iurꝭ? ℟. Pa. ī. c. tua nos.de eccle. edi. ꝙ ſic. ita ꝙ recipit omnes limitatōes ⁊ reſtrictōes quas recipit ius illud. Facit tex. ī. l. fi. C. de condi. inde. ⁊ in. l. fi. ff. qͥ ſatiſda. co. ⁊ no. ꝑ Innoc. ⁊ glo. in. c. dilecti. dearbi. vbi dicit ꝙ cū quis iurat ſtare ſnīe arbitri ſub pena ꝙ nō obligat̉ niſi vel parere ſnīevel ſoluere pena. ⁊ ideo ſi ſoluit pena ſufficit.Sil̓r ſi iurauit non ſub pena qꝛ tenetur velſeruare ſnīam vel ad intereſſe. ff. de arbi. l. diem. §. fi. qꝛ intelligit̉ iſta clauſula. Ego parebo ſnīe vel ſolua penā. qꝛ iſte intellectus eſt ſibi datus a iure. Pa. i. c. quītauallis. de iureiur. dicit verum ī ſnīa arbitri. ſecus in ſnīa arbitratoris. qꝛ in tali ſnīa non eſt talis datusintellectus. Item ꝓ hoc facit glo. in. d. c. tuanos. ⁊ Inno. in. c. cū omnes. de conſti. qui dicunt ꝙ platus qui iurauit nō alienare bonaeccleſie ꝙ poteſt nihilominus alienare ī cauſa neceſſaria. vt in. c. fi. de eccle. edi. ⁊ etiā vtili cū ī hoc caſu neceſſitas ⁊ vtilitas equiparētura iure. xij. q. ij. ſine exceptione. et ſic iuramētum intelligit̉ de alienatione illicita ſolū.Facit. c. petitio. de iureiur. vbi iurās non eſſecontra aliquē intelligit̉ illicite. ſecus legitimeetiā ꝓ ꝓpria vtilitate. Facit etiā. c. ex ꝑte tuade cle. nō reſi. vbi iuras reſidere ī eccleſia pōtiuramēto nō obſtante ſe abſentare ꝓ neceſſitate vel vtilitate eccleſie. Itē facit quod not.ī. c. ꝓut nobis. de dolo. vbi ille qͥ iurauit parere mādatꝭ eccleſie vel iudicis ſi ſe grauat̉ pōtappellare. qꝛ iuramentū nō ſe extedit ad hocqn̄ ē generaliter latū. ⁊ quod no. ī. c. ex tenorede ſen. excō. vbi tenet ide Pa. ꝙ etiā ex cā noua ſuꝑueniēte. vel ſi erat pͥus erat occulta. poterit ille qui iurauit rn̄dere cora aliquo iudice nō obſtāte iuramēto generali illu recuſare. nec obſtat p̄dictis ꝙ iuramentū habꝫ clauſulā ſeu vim clauſule. Si nō valet qd̓ ago vtago valet quantū pōt. vt in. c. quanto. ⁊. c. adnoſtrā. de iureiur. no. in. l. cū pater. §. filiꝰ matrē. de lega. ij. ⁊ ꝑ Bar. in. l. ſi quis ꝓ eo. ff. defideiuſſ. ⁊ in. l. ſcienduꝫ. ff. de verbo. oblig. Etideo debet aliquid oꝑari quod nō faceret ſip̄dicta eſſent vera. qꝛ aliqͥd oꝑatur. tn̄ qꝛ adijcit vinculū ⁊ ligat ſtrictius ip̄m iurāte. ⁊ qn̄qꝫ accumulat foꝝ foro. vt ī. c. fi. d̓ fo. ꝯpe. lib̓.vi. In caſu aūt vbi nihil oꝑaret̉ vel paꝝ. tūcbn̄ veꝝ eſt ꝙ hꝫ vim illius clauſule. ſed hͦ nōē ī caſibꝰ p̄dictis. qꝛ ſtrictiꝰ ſtringit. ⁊ iō ſuffi-

cit. Facit etiā ꝓ p̄dictꝭ qd̓ no. do. Anto. ī. c. exlr̄is. de ſpō. ⁊ ſequit̉ ibidē Pa. ꝙ ſicut eqͥtas p̄toria facit. vt ī ſtipulatōibꝰ p̄torijs ꝓmittendo ſimpl̓r factū alienū ī dubio interp̄tet̉ ꝓmiſiſſe ſe factuꝝ ⁊ curatuꝝ quantū ī eo ē. vt i. l. qͦtiēs. ff. de ver. obli. Ita equitas iurꝭ canonicihͦ inducit ī materia canonica. vt ptꝫ ī. d. c. exlr̄is. ⁊ ī glo. ibidē. vbi parētes qͥ ꝓ filijs iurātſpōſalia nō peccāt. licet nō ſequant̉ niſi ex eorū defectu. nō qꝛ illud iuramētū intelligit̉ qͣꝫtū ī eis ē ſe facturos. Itē facit qd̓ no. Pa. ī. c.cū clerici. de verbo. ſig. vbi dicit ꝙ iuramentūgeneraliter p̄ſtitū debet reſtringi qͣꝫtū pōt vtminꝰ obliget iurantē. qꝛ vbi tractat̉ de obligatiōe ē faciēda ſtricta interp̄tatio. all̓. c. ad noſtrā. el. iij. de iureiur. ⁊. c. pͥmū. eo. ti. lib̓. vi. ⁊. l.quicqͥd aſtringēde. ff. de ver. ob. Itē ī. c. quēadmodū. dicit idē Pa. ꝙ iuramētū ī aliquoꝯͣctu recipit om̄s ꝯditōes ⁊ limitatōes ⁊ ſubauditōes quas hꝫ ille ꝯtractus. ⁊ ſil̓r ſi apponit̉ in diſpoſitione vel obligatōe. qꝛ regulariter ab illa. facit ꝓ hoc. l. fi. C. d̓ nō nu. pe. ⁊ no.ꝑBar. in. l. ſi ſocietatē. §. arbitroꝝ. ff. ꝓ ſocio.quod bn̄ no. qꝛ faciunt ad multa in materiaiuramenti ⁊ voti. vide ad hoc qd̓. jͣ. d. §. v. ⁊vi. Item ſi iuro alicui dare cras pecuniā. intelligit̉ niſi fuero ab eo abſolutus. qꝛ pōt ⁊ ꝓrogare terminū ⁊ abſoluere. vt in. c. i. de iureiur. Itē ſi iuraui pecuniā tibi reddere ad certū tp̄s ſpe future mutuatōis intelligit̉ ſi pecunia mihi mutuaueris. C. de nō nu. pe. l. indubitati. Itē ſi iuro tibi dare doteꝫ: intelligit̉ ſinuptie ſubſecute fuerint. ff. de iu. do. l. ſtipulationē. Itē ſi iuro tibi reddere bladū vel vinū. intelligit̉ eiuſdē bonitatis. ff. ſi cer. pe. l. cūquid. Itē ſi qͥs iurauit facta pace cuꝫ aliqͦ denō eū offendēdo ſub certa pena tal̓ ꝓmiſſio refert̉ et reſtringit̉ ad offenſā rōne inimicicie p̄terite nō ad nouā ex poſtfacto inſurgentē exnoua cā ẜm Bar. in. l. aut facta. §. ca. ff. de pe.ſequitur Pa. ī. c. cū inter. de renu. Itē ſi aliqͥsrenūciauit cū iuramēto iuri qd̓ hꝫ vl̓ hr̄e ſꝑatī aliqͣ re aūt hr̄e p̄t n̄ ītelligit̉ ad ius ſuꝑueniēſex noua cā vl̓ noua ſpe. vt dic̄ pa. ī. d. c. cū int̓.¶ Sed qͥd ſi p̄latꝰ iurauit nō alienare bonaeccleſie ſine licētia pape aut ſuꝑioris? ℟. Pa.ī. d. c. tua nos. ꝙ interp̄tat̉ vt nō poſſit alienare ſine licētia. qꝛ deſignatio huiꝰ verbi licētia ēꝙ dꝫ pͥmo peti etiā ī caſu licito qͣſi p̄latꝰ reſeruet ī ſe cognitōꝫ. vtꝝ caſus ſit licitus vel nō.ꝓ hoc facit in ſimili. c. licet. de regula. Itē qͥaſi intelligeret̉ de illicita ſolū: ſic iuramentū nihil valeret. qꝛ nec cū licētia ſuꝑioris pōt fieri