Iudicare

condemnatio. Item in. c. ſummoꝑe. ibidemd̓r ꝙ ẜm ꝙ in lege diuina ⁊ humana conſtitutum ē debet iudicare. ⁊ poſt nō ex corde noſtro ſed p̄cepto diuino ꝯdemnatōnis ſnīamꝓferamus. ⁊ ī. c. cum eterni. de ſen. ⁊ re iud. li.vi. ibi d̓r. In ferēdis ſentētijs poculis habeat ſolū deum illius imitātes exemplū qͥ querelas ppl̓i tabernaculū ingreſſus ad dn̄m referebat. vt ẜm eius imꝑiuꝫ iudicaret. hec ibiErgo nō ẜm falſas allegatōes. Itē tex. e clarus ī. d. c. cū eterni. ſi quis inquit Inno. iiij.aut iudex eccl̓iaſticus ordinarius aut delegatus fame ſue ꝓdigus. ⁊ ꝓprij ꝑſecutor honoris ꝯtra ꝯſcīam ⁊ ꝯͣ iuſticiā ī grauame alterius ꝑtis ī iudicio quicqͣꝫ fecerit ꝑ gr̄am vl̓ perſordes ab executiōe officij ꝑ annū nouerit ſeſuſpēſum ad extimatōem litis ꝑti quā leſeritnihilominꝰ ꝯdēnādꝰ. hec ibi. Ecce ꝙ non dicit ꝯͣ allegata. ſed ꝯͣ ꝯſcīam ⁊ ꝑ ſordes falſoꝝ.Itē ⁊ alia rōne credo ꝙ nō excuſet̉ a mortali.qꝛ officium ius dicetis latiſſimuꝫ ē. dicit. l. i.ff. de iur. om. iudi. Un̄ iudex pōt vt in pluribus iudicare ꝓut ſue conſcientie rationali videtur. vt patet in. l. appellari. ff. quis ⁊ a quoappellat̉. ibi. ⁊ quod optimuꝫ ē ſtatuere. facitff. de arbi. l. qualē. vbi d̓r. omni mō dicat qd̓ſibi videt̉. Itē ī. c. ad noſtrā. d̓ conſue. d̓r. poſtqͣꝫ tibi de meritis ꝯſtiterit ſnīam ꝓferre valeas. ſicut ordo poſtulat rōis auctoritate pn̄tium nō obſtāte ꝯſuetudine concedimꝰ facultatē. facit. l. rē nō nouaꝫ. C. de iudi. ꝙ iudicesiurēt om̄i mō ſeſe cū veritate ⁊ legū obſeruatione iudiciuꝫ diſpoſituros. Ite. C. de iudi. l.placuit. ī omnibꝰ rebꝰ p̄cipua eē iuſticie equitatē qͣꝫ ſtricti turis rōem. hec ibi. Facit ad idēc. fi. de tranſac. Et ideo ſepe qn̄ volūt ſciūt inuenire colores ꝓ in iuſticia defenſanda. ita iniſto caſu tenetur vt ꝯtra veritatē nō iudicentdiligētiſſime facere ꝙ falſitas detegat̉. vt. ij. q.i. deus omnipotes. ⁊ ſi nullo mō detegere p̄n̄ttunc potius debent officium reſignare qꝫ contra iuſticiaꝫ ſnīare. Facit ꝓ hoc quod no. glo.in. c. paſtoralis. de offi. deleg. vbi dicit. Merus executor ſi ſcit ſnīam latā auctoritate litteraꝝ falſarum vel ꝑ falſa inſtrumenta vel ꝑdolū aduerſarij ꝙ nō debet exequi eā. Sed remittere ad ſuꝑiorē: vt in. c. de cetero. d̓ re iud.⁊. c. ſi qn̄. de offi. dele. C. ſi ex falſis inſtr̄is. l. iudicati. ff. de iudic. l. ſi ptor. §. marcellus. ⁊ adtex. ibidē. qui dicit. ⁊ ſi ſciat illam ſnīam iniuſtā ꝙ tenetur exequi ſi nō pōt aliter abſolui a mādato? ℟. d. glo. ꝙ ītelligit de īiuſticiaſolēnitatis iuris. ⁊ ita exponit iniuſticia .i. cō

tra ius litigātis. Secus ſi eēt iniqua. ⁊ d̓r iniqua qn̄ ē ꝯtra veritatē. qꝛ ſic nō tenet̉ obedirevt ibidē all̓. Sed ſi nō habet ſuꝑiorē cuꝫ nulli ſubſit niſi deo. multo minus debet ꝯtra certam ſcīam condenare innocentē ꝓ quocūqꝫteſtimonio. ꝓpterea dicit. l. pn̄tē. ff. de pe. ſanctius ē nocentē impunitū relinquere qͣꝫ innocente damnare. ⁊ ſic ꝯcludo ꝙ ꝯdemnare aliquē nullo mō licet iudici ꝯtra veritatē. de qͣipſe certus ē. abſoluere aūt bn̄ pōt ſi ꝓbationes nō ſunt legitime. qͣꝫuis iudex ſciat ꝓ certo eū culpabile. qꝛ iura illud volunt exp̄ſſe vtnemo publicet pctm̄ alterius qd̓ nō pōt probare: vt ī. c. ſi ſacerdos. de offi. iudi. l. illicitas.§. neqꝫ licitas. ff. de offi. p̄ſi. ⁊. ff. de fur. iunctaglo. l. eadē orōne. ī fi. et. c. ſi tm̄ ep̄s. vi. q. ij. etc. ſapiēs. iij. q. vij. et ī. c. mennā. ij. q. iij. abſoluit̉ infamatus exqͦ defecerūt accuſatores ī ꝓbādo. Et hāc opi. videt̉ tenere Nico. d̓ ly. ſuper Exo. xxiij. Nec ob. c. iudicet. iij. q. vij. qꝛnō dicit ẜm allegata: ſed dicit. iuxta leges etiura ꝓnūciet. qd̓ ē dicere. iuxta qd̓ ſtatuerūtleges ⁊ iura ꝓcedat ī ꝓcedēdo ⁊ diſcutiēdo. ⁊det ſnīam. que quidē volunt vt vnicuiqꝫ reddat̉ qd̓ debet̉. l. i. ff. de in. et iure. nec etiā ob. c.eoꝝ qui. et. c. ſe. xi. q. iij. qꝛ loquunt̉ quō ī examinatōe teſtiū debet ꝑs citari. ⁊ ordo iurꝭ ſeruari ī eoꝝ diſcuſſione. nō em̄ dicit ꝙ det̉ ſnīaẜm eoꝝ dictū. Immo innuit ꝯtrariū ſi bn̄ attēdat̉. nec etiā ob. c. nos ī queqꝫ. ij. q. i. cum. c.deus om̄ipotēs. ibidē. et aliquibꝰ alijs. qꝛ licꝫdicāt neminē ꝯdemnandū niſi ꝯuictū. nontn̄ ſequit̉ ꝙ oīs ꝯuictus ſit ꝯdemnādus. exqiudex ē certus de falſitate. inmo. c. iudicātē.xxx. q. vl. demonſtrat oppoſitum. vbi d̓r. tamdiu actio ventilet̉ quouſqꝫ ad rei veritatēueniatur. frequenter etiam interrogare oportet ne aliquid forte p̄termiſſum remaneat qd̓annecti ꝯueniat. hec ibi. Et ideo dicā cuꝫ debona fide agit̉ nō ē de apicibus iuris diſputādum. ff. man. l. fideiuſſor. §. quidē actio. necſil̓r ob. d. l. illicitas. qꝛ ibi dr̄. p̄ſes ꝓuincie idſequat̉ non ſimpl̓r: ſed addit ꝙ eū ꝯuenit ſeqͥex fide eoꝝ que ꝓbabunt̉ ⁊ breuiter nūqꝫ inueniēt ius qd̓ dicat ꝙ iudex teneat̉ iudicareẜm allegata ⁊ ꝓbata. ſed bn̄ ẜm ordinē iuris⁊ ſic intellige ordinē .ſ. ī ꝓcedēdo ⁊ examinādo ⁊ etiā ſnīando. Sed ius nō vult ꝙ in ſentētiādo aliqͥs puniat̉ qui ē innocēs et ꝯtra veritate. vt. sͣ. pꝫ. ergo nō debet iudicare ꝯͣ veritate quā ꝓ certo ſcit. Ad id quod dicunt deſcandalo iā patet ꝑ. c. qui ſcandalizauerit ibivtilius ſcandalū ⁊c̄. vt. sͣ. Sil̓r nō ob. ꝙ in-