Ieiunium
14 ¶ Utꝝ ſemꝑ peccent mortaliter p̄fati qn̄ ſoluunt ieiunia eccleſie q̄ ſunt de p̄cepto? ℟. glo.in. §. alias aūt ea demū. xxv. diſt. ⁊ cōmuniterdocto. tenent ꝙ ſic. ſi ſine rōnabili cauſa qͥs eaſoluat. Dn̄s Car. in. c. ij. de obſer. ieiu. tenet ꝙnō. niſi ex ꝯtemptu vel inobediētia hoc faciatvtputa quia nō vult ſe ſubijcere p̄cepto ſuperioris. Et dicit hoc tenere Archi. in. d. §. aliasSꝫ Archi. ibidē recitat Io. de fan. hoc tenenteꝫ. Sꝫ ego diſtinguo ẜm ꝙ infra dicā inobedientia. in princi.¶ Que ſunt rōnabiles cauſe excuſantes a ieiunio? ℟. vt colligo ex Rich̓. vbi sͣ. ar. iij. q. iiij.cū qͦ ꝯcurrūt cōmuniter docto. ꝙ ſunt quinqꝫPrima etas vt ſunt pueri qͥ ẜm aliqͦs vſqꝫ adpubertatē excuſant̉ a ieiunio. ar. c. ex lr̄is. d̓ deſpon. impu. vl̓ ẜm alios vſqꝫ ad plenā pubertatē q̄ eſt in .xvij. in muliere. ⁊ in xviij. anno īmaſculo Aut ẜm alios vſqꝫ ad. xxv. annū. ar.l. ſi qͥs aliqͥ. C. de his qͥ ve. eta. impe. Hoſti. inc. iij. de obſer. ieiu. ⁊ cōmuniter theologi tenētꝙ vſqꝫ ad vigeſimū alij vigeſimuprimū annūexcuſant̉. ar. c. cū viceſimū. de of. dele. Intellige ꝙ nō tenent̉ ad om̄ia ieiunia ſꝫ bene ad aliqua eis cōmenſurāda ẜm augmentū ⁊ ꝓpinquitatē ad dictū vigeſimūprimū annum ẜmTho. in. iiij. diſt. xv. Propterea dico hoc remittendū arbitrio boni viri vt penſata qͣlitateetatis ita iudicet̉. ar. c. de cauſis. de offi. deleḡ.Et idē dico de ſenibꝰ. licet quidā dicāt eos nōteneri poſt annos. lv. ar. l. ij. §. fi. ff. de decurio.in tex. ⁊ ī glo. ibideꝫ. vbi excuſant̉ a muneribꝰꝑſonalibꝰ poſt. lv. annū. excepto a tutela. ⁊ cura. a quibꝰ ſolū excuſant̉ poſt. lxx. annū. C. qͥeta. l. vnica. Secūda cauſa eſt infirmitas. qꝛ īeis natura debilis eſt ⁊ cibū neceſſariū in vnavice ſi ſumerēt noceret. Et idē dico de debilibꝰeadē rōne. Tercia laborioſitas. ſicut in illis qͥlaborādo victū acquirūt: ſeu rōne itineris velalio modo nō poſſunt ſimul cū labore ſufferreieiuniū. Aduerte tn̄ ꝙ intētio maioris lucri n̄excuſat ẜm Aſtē. Sil̓r nō excuſant̉ qͥ noluntꝯducere oꝑarios niſi ieiuniū ſoluāt niſi cauſaſit ncc̄aria ẜm Aſtē. q̄ feſtinātiā reqͥrit. Quarta mendicitas qn̄ cibū neceſſariū in vna vicehabere nō poſſunt. Quinta qualitas mulierꝭpregnātis aut nutriētis ex appetitu extraneo:aut nutrimēto fetꝰ nō poſſunt ieiunare ſine ꝑtculo vl̓ eaꝝ vel fetꝰ ſeu pueri: nō ſolū excuſant̉īmo tenent̉ ſoluere ieiuniuꝫ ẜm Ro. vn̄ dicitſan. Tho. in. iiij. diſt. xv. ꝙ ſubtractio cibi ꝑieiuniū ſi impediret ea q̄ neceſſarie ſunt agēdacū quibꝰ ꝯuiuit ex ſocietate vl̓ officio tenet̉: nō
eſſet licita ſꝫ diceret̉ rapina.¶ Sꝫ nunqͥd ſeruiētes mēſis nobiliū aūt legētes ad mēſam religioſoꝝ qͥ aliqͥd p̄libant ne dficiāt in legēdo vl̓ ſeruiēdo ſoluūt ieiuniū? ℟.Ro. ꝙ nō. ſi hͦ faciūt poſitis mēſis vl̓ paꝝ an̄.ita ꝙ ꝓpter ꝯtinuationē tꝑis dici debeat totuꝫvna mēſa. Idē dicendū de illis qui iā inceptopradio portāt enceniū ad vicinū. vel aliquidaliud faciūt. ⁊ poſtea redeūt ad comeſtioneꝫperficiendā.¶ Utꝝ vxores ꝓpter ꝓhibitionē viroꝝ excuFº. O.ſent. ℟. ẜm Inno. in rubrica de obſer. ieiu. ꝙ n̄a ieiunijs indictis ab eccl̓ia. ſꝫ a volūtarijs ſicxxxiij. q. vlti. manifeſtuꝫ. Credo tn̄ ꝙ p̄ſbiterꝓpriꝰ ꝓpter ſcandalū viri cui aliqͦ modo nonp̄t obuiari poſſet diſpēſare cū eis. ar. c. vt ꝯſtitueret̉. in fi. l. di. qꝛ p̄ceptū iurꝭ poſitiui nō obligat quē cū ſcādalo. ar. c. ij. de no. ope. nū. ⁊. c.nihil. de p̄ſcrip. cū ſimilibꝰ.¶ Utꝝ ꝑegrinātes ex deuotōe excuſent̉? ℟. ꝙſic. ſi talis ꝑegrinatio nō p̄t deferri ⁊ ſiml̓ cuꝫea ieiunare n̄ poſſunt. Nec ob. ꝙ p̄ceptū debetpponi ꝯſilio. qꝛ ẜm Aſtē. intētio datis hmōip̄cepta non eſt excludere alias pias cauſas etmagis neceſſarias. Secꝰ eſt de p̄ceptis legisnature q̄ ꝓhibent hoc qd̓ ẜm ſe eſt malū. Idēſan. Tho. vbi. sͣ. Et addit ꝙ debet fieri cū diſpenſatōe ſuꝑioris. Idē dic de qͣcūqꝫ alia oꝑatione bona. puta obediētia p̄lati p̄dicatōe auditione cōfeſſionū ⁊ hmōi. ar. c. nō mediocriter. de ꝯſe. diſt. v.¶ Querit̉ ſi alie cauſe p̄dictis poſſint aſſignari q̄ excuſent a ieiunio indicto ab eccl̓ia? ℟. ꝙſic multe. Et ideo tā in p̄fatis cauſis qͣꝫ in alij.eſt notandū. ꝙ ſi cauſa ſit euidēs exqͦ nō p̄t extoto ieiunare. licite hō ꝑ ſeip̄m p̄t fragere ieiuniū: p̄ſertim ꝯſuetudine interueniēte. vl̓ qn̄ recurſus de facili nō p̄t haberi ad ſuperiorē. ar. p̄fati. c. ꝯſiliū. Si vero ſit dubia vl̓ nō ex tototollit facultatē ieiunādi. ſꝫ ſolū in ꝑte: vtputadebilitas vl̓ peregrinatio aut labor ⁊ hmōi debet ad ſuperiorē recurri qͥ poteſtatē habet ī talibus diſpēſandi ẜm Aſte.¶ Quis eſt ſuꝑior qui poſſit in hoc diſpenſare? ℟. Hoſtien̄. in. c. ꝯſiliū. de obſer. ieiu. ꝙ eſtep̄s. nec ſufficit licentia ſimplicis p̄ſbiteri etiāex iuſta cauſa niſi ſumma neceſſitas īmineat:ita ꝙ ad ep̄m nō poſſit haberi recurſus ſine periculo. Ro. aūt dicit arbitrio boni viri limitadū ꝓ quāta neceſſitate ſit frangendū potiꝰ qͣꝫꝑ doctrinā generalē. ⁊ ſic cū ꝓpriꝰ ſacerdos ſitordinariꝰ iudex ꝯſcientie. videt̉ ꝙ ipſe poſſit.Ego vero credo ꝙ ſi loqͥmur de diſpenſatione