Fideiuſſor

lib. et po. Sed mihi videtur ꝙ nullo mododebeat fideiuſſor eſſe ꝓ laicis. vt in. xi. q. i. c. tequidem. in tex. ⁊ in glo. niſi in caſu neceſſitatꝭin quo ſicut obligat̉ ſubueīre indigēti. vt. xvi.q. i. videntes. ſic ⁊ fideiubere. Et hͦ tenet glo.in. d. c. te quidē. ⁊ glo. in. c. pe. eo. ti. Sed ꝓ eccleſia vl̓ ꝓ alio clerico bene p̄t fideiubere. vt inc. ij. eo. ti. ⁊ in. d. glo. d. c. te quidē.¶ Sed nūqͥd obligat̉ ſi fideiuſſerit? ℟. ſic. vtin. c. ꝑuenit. ⁊ in. c. ꝯſtitutꝰ. eo. ti.¶ Limitat tamen Hoſti. ꝙ ſolū tenetur de patrimonio ſuo vel de redditibꝰ beneficij quosfacit ſuos: non autē in preiudiciū eccleſie. Archi. in. c. ſtatutum. de reſcript. lib̓. vi. tenet ꝙnec etiam de fructibus beneficij. Sed cōmunis opinio eſt in contrarium ⁊ cum opi. Hoſti. ⁊ ſic tene.¶ Utrū religioſus poſſit fideiubere? ℟. ꝙ nō.vt in. c. pe. eo. ti. nec etiā ſi eſſet abbas niſi hͦ fiat de maioris ꝑtis ꝯuentꝰ capituli ⁊ abbatꝭ licentia. vt ibidem.¶ Utruꝫ heres fideiuſſoris obliget̉ ſicut fideiuſſor? ℟. ꝙ ſic. l. p̄t accipi. ff. de fideiuſ.¶ Utrū fideiuſſor qͥ ꝓmiſerat aliquē p̄ſentareliberetur: ſi talis ꝓ quo fideiuſſit poſt fideiuſſionē commiſit capitale crimen: ꝓpter qd̓ fuitꝯdemnatus ad morteꝫ vel bannitus ⁊ fugit?℟. ꝙ ſic. vt eſt caſus in. l. ſed ⁊ ſi qͥs rei. ff. ſi qͥſcau. in prin. ⁊ no. in. l. ſi deceſſerit. ff. qui ſatiſda. cog. Et ibi dicit̉ ꝙ d. Albri. cū fideiuſſiſſꝫꝓ quodā ſcholari Bononie accuſato de qͦdaꝫmaleficio de eo p̄ſentādo ſub pena mille librarū. poſt quā fideiuſſionē accuſatꝰ fuit p̄fatusſcholaris ab alio de alio maleficio: qui fugit ⁊non cōparens citatꝰ: fuit bannitꝰ ⁊ diffidatꝰẜm ꝯſuetudinē Bononie ⁊ ꝯdemnatꝰ ad morteꝫ: pꝰ quā ꝯdēnationē obtinuit ꝙ nō erat obligatꝰ ſue fideiuſſioni. Et hͦ verū niſi fideiuſſor eſſet in dolo vel lata culpa reſpectu maleficij poſtea ꝑpetrati: qꝛ in ꝯſcientia teneret̉ ad reſtitutione damni ꝓximi. al̓s no.¶ Utrum fideiuſſor rei decapitandi cui dictꝰreus fuerat aſſignatus ⁊ fugit ſit ip̄e decapitādus? ℟. Cy. in. l. ad cōmentarienſem. C. d̓ cuſto. reo. ⁊ Barto. in. l. ſi qͥs reum. ff. de cu. reo.ꝙ nō. ſed pecunialiter puniet̉. Ratio. qꝛ nemopoteſt ſe obligare ex ꝯtractu ad penā capitalē.quia nemo eſt dominꝰ membroruꝫ ſuorum.xxiij. q. v. ſi non licet. et in. l. liber homo. ff. ad.l. aquil̓. Si tamen fuerit in dolo puniet̉ pena arbitraria. vt no. in dictis locis. ⁊ in glo. c.cū homo. xxiij. q. v. Nec ob. d. l. ad cōmentarienſem. qꝛ loquit̉ de illo qͥ hꝫ ex officio cuſto-

diā: qui punit̉ eadē pena qͣ erat puniēdus incarceratus: ſi eſt in dolo fuge vl̓ in negligētiavt ibi notat̉.¶ Utrū poſſit qͥs interponere fideiuſſorē ī cauſa criminali? ℟. Pa. in Rubrica de fideiuſ. ꝙſi non venit imponēda corꝑalis pena pōt. alias nō. Et ſic intellige. c. ſi clericuſ. de ſentē. ex.li. vi. facit. d. l. ſi qͥs ſeruū. iuncta. l. diuus piꝰ..ff. de cuſto. re. ⁊ eſt bonꝰ tex. in. d. c. cum hō. ⁊etiā ibi glo. Fallit in ml̓iere: de qͦ dic vt in auten. vt nulli iudi. §. neceſſariū.¶ Utrum cū plures inſolidum ſunt fideiuſſores debeat diuidi debitum inter eos? ℟. Panor. in. c. ꝑuenit. eo. ti. ꝙ ſic. ſi ſunt om̄es p̄ſentes ⁊ ſoluendo. ⁊ hoc poſtulent ante litem cōteſtatā. ff. de fideiuſ. l. ſi dubitet. §. i. Et iſtudeſt beneficiū diui adriani poſitum. C. de conſti. pe. l. diui adriani. ⁊ habes in effectu. inſti.eo. ti. §. ſi plures. ⁊ hoc verum niſi huic beneficio renunciaſſent.¶ Utrū p̄ſente debitore pͥncipali ⁊ indiſcuſſopoſſit ꝯueniri fideiuſſor? ℟. ꝙ nō. vt in autē.pſente. C. eo. ti. etiā ẜm Pa. in. d. c. ꝑuenit. ſiꝯſtituerit ſe pͥncipalem debitoreꝫ. vt fit cōiterhodie. Et hoc verū eſt niſi renūciauerit huicbeneficio. vt. C. de duo. re. ſti. auten. hͦ ita. ⁊ niſi debitor notorie ſit nō ſoluēdo.¶ Utrū creditor teneat̉ cedere actiōes ſuas fi lideiuſſori? ℟. ꝙ ſic Intellige qͣs habet ꝯtra euꝫꝓ quo fideiuſſit. aliter poteſt ei denegare ſolutionē debiti. vt. l. modeſtinus. ff. de ſolū. ⁊. l. fideiuſſoribꝰ. ff. eo.¶ Utrum debitor teneatur ſatiſfacere fideiuſ­ 16ſori de omni damno? ℟. ꝙ ſic. Intellige quodei euenit ex ſua culpa propter fideiuſſionē. c.ij. ⁊. iij. eo. ti. ⁊ de fo. compe. c. fi. quia officiuꝫſuum nulli debet eſſe damnoſum. ff. de fur. l. ſiſeruus cōmunis. §. qd̓ vero. ff. ad velleia. l. ij..§. i. ff. quēadmodū te. aperi. l. ſed ſi quis. ff. qͥex cau. maio. l. vide licet. iiij. q. iij. §. venturis⁊ in glo. dicto. c. ij.¶ Utruꝫ repetere poſſit vſuras quas ſoluit fi 7deiuſſor ꝓ creditore? ℟. Io. an. in regl̓a damnum. lib̓. vi. in mercū. ⁊ ſequit̉ Panor. in. d. c.ij. ꝙ aūt ſimpliciter erat ſolum obligatus addebitum ſoluendū. ⁊ ſic nō repetet: ſed ſibi imputet ſi ſoluit. quia non erat obligatus. facitl. centum. ff. de eo qd̓ cer. lo. niſi ſoluiſſet vſuras vt intereſſe. Et hoc verum quando fideiuſſor obligaſſet ſe non ſolū ſimpliciter. ſꝫ etiāin omnē caſum venientem ex debito principali: quia teneret̉ de augmento debiti. vt. d. l. centum. ⁊. l. quero. §. i. ff. loca. ⁊. l. mora. ff. de ver-