Contumelia

materia occurreret p̄ctice nō ſpeculatiue .ſ. cūꝯſiderat̉ deus vt diligēdus: vel nō diligēdꝰ.tenet̉ hō iudicare vt diligēdus et diligere. ſic⁊ pctm̄ mortale ꝯmiſſum ſi mēti occurrit practice: vel vt materia delectatōis vel deteſtatōnis. tenet̉ homo iudicare deteſtādum ⁊ deteſtari: ẜm Pe. de palu. in. iiij. vel dic vt. jͣ. Uolūtas. §. vi.¶ Quis ē effectus ꝯtritōis? ℟. ꝙ eſt remiſſioculpe ⁊ pene. de pe. di. iij.ē q̄damOAtu a Cla volāraria inobediētia q̄ qͥs monitōemiudicis implere ꝯtenit. ita elicit̉ex. c. ij. de do. ⁊ ꝯtu. iucta glo. ī ꝟ. ꝯtumaciter.⁊ ibi no. quō fit multis modis. ⁊ ꝯſiſtit ꝯtumacia ꝓprie ī nō faciēdo volūtarie qd̓ facereſcit ſe debere. vt pꝫ in. d. glo.¶ Utꝝ excōicatꝰ ꝓ ꝯtuacia abſolui debeat an̄qꝫ ſatiſfaciat de expēſis. ⁊ caueat de ſiſtēdo ī iudicio? ℟. ꝙ nō. ſi vere fuit ꝯtumax. Secꝰ ſi p̄ſūptiue. puta qꝛ impeditꝰ. tn̄ nōdū ꝯſtat. ſi hͦallegat ⁊ petit: abſolui dꝫ. vt ī. c. venerabilibꝰ§. idē ē. de ſen. ex. li. vi.¶ Utꝝ lite nō ꝯteſtata teſtes pn̄t recipi ꝯͣ cōtumacē et ꝓcedere ad ſnīam diffinitiua. videc. qm̄ frequēter. vt lite nō ꝯte.ē vt colliONIElld gitur exTho. ij. ij. q. lxxij. ⁊ Ale. ij. ij. tractatu d̓ ꝯtumelia. qn̄ qͥs id qd̓ ēꝯͣ honorē alicuiꝰ deducit in noticiā eiꝰ ⁊ alioꝝſiue ꝑ ſigna. ſiue ꝑ verba. Et differt a ꝯuicio⁊ improꝑio. Nā conuiciū importat general̓rdefectū culpe ⁊ pene. Cōtumelia ꝟo ſolū culpeUn̄ ſi qͥs dicat alicui iniurioſe eū eē cecū autclaudū cū ſit: ꝯuiciū dicit ſꝫ n̄ ꝯtumeliā. Siaūt iniurioſe dicat eū furē: nō ſolū cōuiciū. ſꝫetiā contumeliā infert. ⁊ hoc ẜm theologos.Sed ẜm legiſtas ꝯuiciū d̓r a collectōe vocūcū in vnū plures voces ꝯferunt̉. ꝯuiciū appellat̉ qͣſi ꝯuociū. ita dicit tex. in. l. itē apd̓ labeonē. §. conuiciū. ff. de iniur. ⁊ poteſt fieri etiamabſenti. vt cū quis ad domū tuam venerit teabſente. nec tm̄ qui dicit. ſed ⁊ qui concitauitalios ad vocifcratōem: ꝯuīcium fecit. vt ī. d.l. itē apud. Et oportꝫ ſit aduerſus bonos mores vociferatio .ſ. ad infamiā vel iniuriā vl̓ inuidia alicuius. al̓s nō eſt conuiciū. ⁊ ꝙ in cetu dictū ſit. vt in. d. l. itē apud labeone. Improperiū ꝟo ꝓprie ē qn̄ aliqͥs iniurioſe alteriad memoria reducit auxiliū qd̓ ꝯtulit ei ncc̄i

tatē patiēti. Un̄ Ecc̄i. xx. Exigua dabit ⁊ ml̓ta improꝑabit. Accipit̉ tn̄ vnū qn̄qꝫ ꝓ alio.Un̄ Ale. vbi. sͣ. ita diffinit. Contumelia eſtpctm̄ ex improꝑio ſermonis manifeſto tendens ad nocumentū ꝓximi.¶ Utꝝ cōtumelia ſit pctm̄ mortale? ℟. ẜm. s.Tho. ⁊ Alex. vbi. sͣ. ꝙ in pctīs verboꝝ maxime attendendū ē quo affectu verba ꝓferaturSi gͦ intētio ꝓferetis ad hoc ferat̉: vt per verba que ꝓfert auferat honorē alterius. hoc ꝓprie per ſe eſt dicere conuiciū vel contumeliā⁊ hoc eſt pctm̄ mortale nō minus qͣꝫ furtumSi autē verba ꝯuīcij vel ꝯtumelie alteri diceret nō animo dehonorādi. ſed ꝓpter correctōem vel hmoi. nō conuiciū dicit vel contumeliā ꝓprie ⁊ formaliter. ſed ꝑ accidēs ⁊ material̓r inqͣꝫtum .ſ. d̓r id quod pōt eſſe ꝯuiciūvl̓ ꝯtumelia. vn̄ hoc pōt eē qn̄qꝫ veīale pctm̄ſic̄ qn̄ ꝯuīciū nō multū eſt dehoneſtās. ⁊ profert̉ ex aliqua animi leuitate vl̓ leui ira. abſqꝫfirmo ꝓpoſito dehoneſtādi. vtputa qꝛ intendit ꝯtriſtare leuiter ſolū alique. qn̄qꝫ nulluꝫvt ī dubio ſequēti. vn̄ hn̄da ē magna diſcretio. vt moderate hō talibꝰ verb̓ vtat̉. qꝛ poſſꝫeſſe ita graue conuiciū ꝙ auferret honoreꝫ ꝯͣquē ꝓfert̉. ⁊ poſſet hō peccare mortal̓r. etiamſi nō intenderet dehonoratōeꝫ alterius. ſicutgrauiter ꝑcutiens in ludo non caret culpa. ⁊tenet̉ cōuiciator vltra pctm̄ ẜm Nico. d̓ lyra.ꝑ ſe. vel ꝑ interpoſitā ꝑſonam dicere ſua culpā ꝯtumeliato. vel ſaltē ſigna equipollētia eioſtēdere. niſi dep̄hendat ꝙ ꝯtumeliatus ei remiſit iniuriā. puta qꝛ ridet cū eo. ⁊ hmōi. Excipit̉ p̄latus ⁊ pr̄fa. qui corrigendo licet excedat: nō tenet̉ petere veniā ẜm Aug. ī regula.dūmo nō fecerit a ꝓpoſito. ⁊ potiꝰ liuore vindicte. qꝛ ſic tenerent̉ ſil̓r petere veniā. De quodic̄ vt. jͣ. Correctio. i. §. ij.¶ Utrum liceat cauſa correctōis dicere cōuicium vel ꝯtumeliā? ℟. ẜm Tho. vbi. sͣ. ꝙ ſic̄licet verberare vl̓ in rebus damnificare cā diſcipline. ita ⁊ ꝯuiciū dicere. ſic̄ dn̄s diſcipl̓osſtultos. ⁊ Paulꝰ corīthioſ inſenſatos. Dicittamē Aug. in lib̓. de ſermone dn̄i ī mōte. Raro ⁊ ex magna neceſſitate obiurgatōnes ſuntadhibende. in quibꝰ nō vt nobis. ſed vt dn̄oſeruiat̉ inſtemus.¶ Utꝝ homo teneat̉ illatas contumelias ſuſtinere? ℟. ẜm. s. Tho. vbi. sͣ. ꝙ ſic. qͣꝫtum adp̄paratiōem animi .ſ. qn̄ opus eſſet. ſic̄ ⁊ aliadamna. ſed qͣꝫtū ad actū nō ſꝑ. aliqn̄ .n. tenemur non ſuſtinere. Primo qn̄ cederet ī bonūeiꝰ qui dicit. vtputa ad repͥmēdā eiꝰ audacia