Adiuratio

VI.

¶ Utꝝ accuſatꝰ poſſit ſine pctō aliqͥd dare accuſatori vt deſiſtat ab accuſatiōe? ℟. Inno. īc. crimīa. de collu. ꝙ q̄dā ē cā criminal̓. ⁊ ī hacan̄ inchoata accuſatōꝫ ꝑ gr̄am deſiſtere pōt.vt. ff. d̓ his qͥ noͣ. infa. l. furti. §. pactꝰ. ⁊. ff. adturpil̓. l. mulier. ⁊. l. queſitū. poſt nō licet niſivt habet̉. C. d̓ abo. l. ij. ⁊. iij. ⁊. v. q. i. qͥdā. ⁊ trāſigere aliqͦ dato vel retēto in crimine publiconō licet. Et ſi fiat trāſactio nulla ē: et accuſatus habet̉ ꝓ ꝯfeſſo. C. de trāſac. l. trāſigere. ff.de puari. l. in om̄ībꝰ. Ubi aūt ē tale crimē qd̓irrogat penā ſanguinis. licet vnicuiqꝫ ſanguinē ſuū redimere qualitercūqꝫ. ff. de bo. eoꝝ. l. ivel penā detruſionis ꝑpetue ẜm Panor. in. c.i. de collu. qꝛ licet tunc niſi in adulterio. d. l.trāſigere. In alijs autē vbi pena ſanguīs noirrogatur trāſigere nō licet: niſi ī crimine falſivt in. d. l. trāſigere. In crimine ꝟo pͥuato trāſigere licet. ẜm glo. in. d. l. tranſigere. Et notaꝙ ẜm canones omne crimē d̓r publicū. Et iōtrāſigere nō licet. vt de collu. ꝑ totū. qꝛ eccl̓iaꝓ nullo crimine imponit penaꝫ ſanguinis. c.ſnīam ſanguinis. ne cleri. vel mōa. Exceptovbi imponēda ē pena detruſiōis ꝑpetue: vt dictum eſt. Et que dicant̉ crimina publica deiure ciuili. habes. jͣ. crimen. §. vij.¶ Utrum accuſatus teneatur rn̄dere veritate? Dic vt. jͣ. ꝯfeſſio delicti. in prin.¶ Utꝝ liceat accuſato calūnioſe ſe defendere℟. ꝙ no. etiaꝫ ſi iniuſte accuſaret̉. qꝛ hoc eſſetgenus vindicte que ſine pctō fieri nō poteſt.Immo poſt iuramentū de calumnia receptūeſſet ꝑiurus. Qn̄ etiā iuſte accuſat̉: defendendo ſe ẜm iurꝭ ordinē: ſemꝑ debet ꝓ poſſe accuſatorē accuſare: nec peccat ſe defendēdo ẜm ordinē iurꝭ. etiā ſi accuſator remaneret infamatus ẜm Sco. in. iiij. diſt. xv. qꝛ nō tenetur ſeꝓdere. vn̄ poteſt quaſcunqꝫ exceptōes cōpetentes ꝓponere ⁊ appellare. ⁊ alia iuridica facere. nō tn̄ mendaciū dicere. qꝛ peccaret mortaliter ẜm Sco. vbi sͣ. Appellare aūt ca more afferende ne contra eum iuſta ſnīa det̉ nōlicet. quia calumnia eſt. Concordat Tho. ſecunda ſcd̓e. q. lxix. ar. ij. ⁊ Ri. in. iiij. di. xv. ar.v. q. iij.¶ Utrum accuſator teneat̉ ſe inſcribere ad pena talionis. vide. jͣ. inſcriptio. §. i.¶ Ad qͥd tēdit accuſato? ℟. Pa. ī. c. ſuꝑ his.d̓ accu. ꝙ tēdit ad depoſitōꝫ ab officio ⁊ bn̄ficio. Et ſi crimē ſit enorme ad ꝑpetuū carcerē.vt in. c. tue. de pe. Et hͦ d̓ iure canōico. ſed d̓ iure ciuili tēdit vt puniat̉ debita pena. Denūciatio ꝟo tēdit ad correctionē nō ad puniendū

pctm̄ pena cōdigna: ſed vt deſiſtat a pctō. Ethͦ ꝓcedit tā in denūciatiōe euāgelica qͣꝫ canonica: tā iudiciali qͣꝫ extraiudiciali.creaturaꝝ qͥd ēOlulalo. ⁊. Ai. i. iij. diſ.xxxvij. ar. iij. q. ij. ē ꝑ īuocatiōꝫ diuini noīs vl̓ alteriꝰ rei ſacre obſecrādo vl̓ imꝑando inclinare eas ẜm ſe. vl̓ ī ꝯꝑatione ad eas ad aliquid agendū vel patiēdū¶ Utꝝ adiuratō hoīs ſit licita? ℟. qͥ. s. ibidēꝙ aut adiurās intēdit eos inclinare ad bonūaut ad malū culpe. Prīo mō aūt adiurat obſecrādo. ⁊ ſic nō accipit nomē dei īuanū. Siceī adiurauit apl̓s ad Ro. xij. Obſecro vos ꝑmīam dei vt exhibeatꝭ corꝑa vr̄a ⁊cͣ. Aut adiurat īpetrādo. ⁊ tūc ſb̓diſtīgue. aut adiurateū qͥ ſibi tenet̉ obedire. ⁊ ſic licꝫ. Aut adiurateū in quē nullā hꝫ ptātē. ⁊ ſic aſſumit nomendei inuanū. qꝛ vſurpat ptātē ī aliū quā nō hꝫqͣꝫtū in ſe ē ⁊ peccat mortaliter. Si autē adiuras intēdit inclinare illū quē adiurat ad malū culpe. ſic nomē dei inuanū aſſumit.¶ Utꝝ adiuratio demonū ſit licita? ℟. qui. sͣibidē. aut adiurat imꝑando: aut obſecrado.Prīo mō aut vt ip̄m doceāt: vl̓ obſequiū aliqd̓ faciāt. ⁊ ſic illicitū ē. qꝛ ꝑtinet ad quandāfamiliaritatē vel ſocietate: licitū tn̄ ē aliqn̄ .ſ.cū aliqui ſctī viri ex ſpāli inſtinctu ſpūſſācti:vel reuelatione diuina vtūtur mīſterio demonū ad aliquos effectus. Aut eos adiurat: vta ſe ⁊ a ꝓximis expellat. ⁊ hͦ licet. qꝛ ſunt adu̓ſarij nr̄i obſtinati. Et ſic ītelligit̉ illd̓ Mar.vl. In noīe meo demonia eijciet ⁊c̄. Adiurare aūt eos obſecrādo ſꝑ illicitū ē. qꝛ ſic quoddā ſignū familiaritatis importat.¶ Utꝝ adiuratio creaturaꝝ irrōnabiliū lice.Qai. 12. Ri. vbi. sͣ. ꝙ aut adiurāt̉ ẜm ſe ⁊ abſolute. ⁊ qͥ ſic eas adiurat nomē dei aſſumit īuanūqꝛ n̄ intelligūt adiuratōꝫ illā: aut adiurāt̉ inr̄latōe ad aliū. ⁊ hͦ dupl̓r. aut ī relatōe ad deūvt cū aliqͥ ſctī ad infideliū ꝯu̓ſionē ⁊ infirmorū ī fide ꝯfirmatōem inuocat nomen dn̄i. adhoc vt eiꝰ virtute ip̄e creature irrōnales adiurate aliqͦ motu moueant̉. qͥ nō ē ꝑ eaꝝ virtutē naturalē. ⁊ ſic lꝫ. Aut adiurāt̉ ī relatiōe addiabolū ad hͦ vt diabolus ab eis repellatur neeis vtat̉ vt inſtr̄o ad nocendū. ⁊ ſic adiurant̉ab exorciſtis eccleſie. ⁊ ſic etiā licet.¶ Utruꝫ adiuratio illicita ſit pctm̄ mortale?℟. vt colligo ex verb̓ p̄fati Ri. vbi. sͣ. ꝙ ſic exſe. qꝛ ſic ē directe ꝯͣ ſcd̓m p̄ceptum. Nō aſſumes nomē dei inuanū Exo. xx.