Libellus

poſſunt: in ſolis v̓o indiuiduis ⁊ particularibꝰ ſubſtātIntellectus enim vniuerſaliuꝫ reruꝫ ex particularibꝰſumptus eſt Quocirca cū ipſe ſubſtantie in vniuerſalibus quidē ſint: in particularibus v̓o capiant ſubſtantiā: iure ſub̓as ꝑticulariter ſubſiſtantes υπορ τα5⁊15 appellauerunt. Neqꝫ .n. penſius ſubtiliuſqꝫ ītuenti idē videbitur eſſe ſubſiſtentia quod ſubſtantia. nāquod greci ὀύξῖοσιν vel οῦσίωρται dicūt: id nosſubſiſtentiā vel ſubſiſtere appellamꝰ. Quod vero illiυποσ τάξιν vel ῦφίρ ταστάι ad nos ſubſtantiamvel ſubſtare interpretamur. Subſiſtit enim quod ip̄ꝫaccidentibus vt poſſit eſſe non indiget. Subſtat aūtid quod alijs accidentibus ſubiectum quoddā: vt eēvaleant: ſūminiſtrat. Sub illis enim ſtat: dum ſubiectū ē accidentibus. itaqꝫ genera vel ſpecies ſubſiſtūttantum: neqꝫ enī accidētia generibus ſpeciebuſue cōtingūt. Indiuidua v̓o nō mō ſubſiſtunt. Nā neqꝫ ip̄aindigent accidentibus: vt ſint. Informata .n. ſunt iaꝫꝓpriis ⁊ ſpecificis differentiis: ⁊ accidentibus vt eſſepoſſint: miniſtrant: dum ſunt ſcilicet ſubiecta: quocirca ἕιήαι atqꝫ ούFιωσγα l v̓o ſubſtare intelligitur.neqꝫ enī verboꝝ inops grecia: vt. M. Tulliꝰ alludit:ſed eēntiā ſubſiſtētiā perſona totidē nōībus reddit.Eſſentiā ꝗdē ὀῦσιαη Subſiſtentiā vo ουςίοσιη.Subſtātiā υπορτας iνι. Perſonā πρωξωπόν appellans. ideo aūt υπορταςε ίρ greci indiuiduas ſubſtātias vocauerūt: qm̄ ceteris ſubſunt. Et quibuſdamquaſi accidētibus ſuppoſite ſubiecteqꝫ ſunt. Atqꝫ iccirco nos quoqꝫ eas ſubſtātias nuncupamꝰ quaſi ſuppoſitas: quas υπορτασέ 15. Cūqꝫ etiā ꝓ ſꝑa nuncupent eaſdē ſubſtantias: poſſumus nos quoqꝫ nūcupare ꝑſonas. Idē ē igit̉ ούριαν eſſe qd̓ eēntiā. Idē oυ51ο5iν qd̓ ſubſiſtentiā. Idē υποσταριν quod ſubſtātiā. Idē πρω5οπον qd̓ perſonā. Quare aūt deirratiōalibus aīalibꝰ grecꝰ υποσ τασίν non dicat. ſicut nos de eiſdē nomē ſubſtātie predicamus. hec ratio eſt: qm̄ nomē hoc melioris applicatū eſt. vt aliquaid qd̓ eſt excellētiꝰ tā etſi nō deſcriptione nature ẜmid qd̓ ύφίςταρται atqꝫ ſubſtare eſt: at certe υποςταρεος vel ſubſtātie vocabulis diſcerneretur. Eſtigit̉ ⁊ hoīs quidē eſſentia idefooῦFiα ⁊ ſubſiſtentia:ideſt ουριō5ε5 Etυπὀςτά5 5. i. ſubſtātia. Et ꝓſopon .i. ꝑſona. ουςί α quidē atqꝫ eſſentia: qm̄ ē: ουριω5515 v̓o atqꝫ ſubſtantia: qm̄ ī nullo ſubiecto eſt. υπο57gS15 vero atqꝫ ſubſtantia quoniam ſubeſt ceterisque ſubſiſtentie nō ſunt ideſt ούριωσ ί5 προςωπονatqꝫ perſona: quoniam eſt rationabile indiuiduū. Deus quoqꝫ ⁊ ούρια eſt ⁊ eſſentia. Eſt enim ⁊ maximeipſe eſt: a quo oīuꝫ eſſe proficiſcitur. Eſt υπο τασείςideſt ſubſiſtētia. Subſiſtit enī nullo indigens. Undeetiam dicim̉ vnā eſſe ουρίανι vel ούρίοςειη. i. eēntiā vel ſubſiſtētiā deitatis. Sꝫ tres ούριω(ίν ideſttres ſb̓as. Et quidē ẜm hūc modū dixere vnā trinitatis eēntiā tres ſubſtātias treſqꝫ ꝑſonas. niſi .n. tres indeo ſubſtantias eccleſiaſticus loquendi vſus excluderet: videretur iccirco de deo dici ſubſtantia. Non qd̓ipſe ceteris rebꝰ quaſi ſubiectū ſupponeret̉. ſed quodidē oībus vti preeſſet: ita ēt quaſi principiuꝫ ſubeſſetrebꝰ: dū eis oībꝰ όῦσίροται vl̓ ſubſiſter ſubmīſtratSed hec oīa iccirco ſint dicta: vt differentia natureatqꝫ ꝑſone .i. oύ5ία5 atqꝫ υπόςταξεοσ monſtraremus. Quo vero nomine vnūquodqꝫ oporteat appellari eccleſiaſtice ſit locutionis arbitrium. Hoc interiꝫconſtet quod inter naturam perſonāqꝫ differri p̄diximus. Quoniā natura eſt cuiuſlibet ſubſtantie ſpecifi

cata ꝓprietas ꝑſona v̓o rōabilis nature īdiuidua ſubſiſtentia. Hanc in chriſto Neſtorius duplicem eſſe cōſtituit: eo .ſ. traductus errore: quod putauerit in oībꝰnaturis dici poſſe perſonam. Hoc enim preſumpto:qm̄ in chriſto duplicem naͣm eſſe cenſebat: duplicemquoqꝫ perſonā eſſe confeſſus eſt. Qua in re eū falſūeſſe cuꝫ definitio ſuperius dicta cōuincat. Tū hec argumentatio euidēter eius declarauit errorē: ſi ent nōeſt chriſti vna perſona: duaſqꝫ naturas eſſe māifeſtūeſt hominis .ſ. atqꝫ dei. Nec tā erit inſipiens quiſqͣꝫ.vt qui vtram earuꝫ a rōne ſeiungat. Sequit̉ vt duevideant̉ eſſe perſone. Eſt enim perſona (vt dictū ēnature rationabilis indiuidua ſubſiſtentia: que ē igit̉facta hominis deiqꝫ cōiunctio. Nū ita quaſi cuꝫ duocorpora ſibimet apponūtur: vt tantū locis iūcta ſint:⁊ nihil in alterū ex alterius qualitate ꝑueniat. Quemcōiūctiōis greci modū κααπάραόἕσιν vocāt ſedſi ita diuinitas humanitati coniuncta eſt nihil hoꝝ exvtriſqꝫ confectū eſt: ac per hoc nihil eſt chriſtus. Nomen ꝗppe ipſum vnū quiddā ſignificat ſingularitatevocabuli. At ſi duabus perſonis manentibus ea coniunctio qualem ſuperius diximus: facta eſt naturaꝝ:vnū ex duobus effici nihil potuit Oīno enim ex duabus perſonis nihil vnqͣꝫ fieri p̄t. Nihil igit̉ vnū ẜm.neſtorium chriſtus eſt: ac per hoc oīno nihil. Qd̓ enīnon eſt vnū. nec eſſe oīno poteſt. Eſſe enī atqꝫ vnū cōuertitur. Et quodcunqꝫ vnū eſt: eſt Etiam ea que expluribus coniunguntur: vt aceruus chorus: vnum tn̄ſunt: ſed eſſe chriſtum manifeſte ac veraciter confitemur. Unum igit̉ eſſe dicimus chriſtū ꝙ ſi ita eſt vnāquoqꝫ chriſti ſine dubitatione ꝑſonam eſſe neceſſe ē.nā ſi due perſone eſſent: vnus eſſe non poſſet. Duosv̓o eſſe chriſtos nihil eſt aliud niſi precipitate mentisinſania. Cur enim oīno duos audeat chriſtos vocarevnum hominē: alium deum: Uel cur eum qui deus ēchriſtum vocat: ſi eum quoqꝫ homo eſt chriſtū eſt appellaturus. Cum nihil ſimile nihil habeant ex cōpulatione coniunctū: cur ſimili nomine diuerſiſſimis abutatur naturis: cū ſi xp̄m definire cogitur vtriſqꝫ (vtipſe dicit) chriſtis non poſſit vnam definitionis adhibere ſubam. ſi enim dei atqꝫ hoīs diuerſa ſubſtantia eſt: vnumqꝫ in vtriſqꝫ chriſti nomen: nec diuerſaruꝫ coniunctio ſubſtantiarum vnam creditur feciſſeperſonam: equiuocum nomen eſt chriſti: ⁊ nulla poteſt definitione concludi. Quibus autem vnqͣꝫ ſcripturis nomē xp̄i geminat̉: Quid v̓o noui ꝑ aduentūſaluatoris effectū eſt. nā catholicis ⁊ fidei veritas ⁊raritas miraculi cōſtat. Quā enim magnū eſt: quāqꝫnouū: qd̓ ſemel: nec vllo alio ſeculo poſſit euēire: vteiꝰ ꝗ ſolus eſt deus. nā cū hūana q̄ ab eo erat diuerſiſſima conueniret: atqꝫ ita ex diſtātibꝰ naturis vnafieret copulatione perſone. Scd̓m neſtorii v̓o ſententiam ꝗd cōtingit noui: ſeruat inquit ꝓprias humanitas diuinitaſqꝫ perſonas. Qn̄ enī non fuit diuinitatꝭꝓpa: humanitatiſqꝫ perſona: Qn̄ v̓o non erit: vel ꝗdamplius in Ieſu gn̓atione cōtingit: quā in cuiuſlibetalterius. Si diſcretis vtriſqꝫ perſonis diſcrete̓ ēt fuere nature. Ita enim perſonis manētibus illic nulla naturarum potuit eē cōiunctio: vt in quolibet hoīe: cuius cum propria perſona ſubſiſtat: nulla eſt ei excellētiſſime ſub̓e cōiuncta diuinitas: ſed fortaſſe Ieſuꝫ ideſt perſonam hominis iccirco chriſtuꝫ vocet: quoniāper eam mira quedā ſit operata diuinitas. Eſto verodeum ipſum chriſti appellatiōe cur vocet. Cur v̓o nōelemēta quoqꝫ ip̄a ſimili audeat apellare vocabulo ꝑ