De duabus naturis chriſti

eius cuius ſoleo iudicio cēſenda tranſmittā. Sed qm̄ſemel res a collocutione tranſfertur ad ſtilū: prius extremi ſibiqꝫ ꝯtrarii Neſtorii atqꝫ Eutychis ſūmoueantur errores. Poſt v̓o adiuuāte deo xp̄iane medietatē fidei tēperabo. Qm̄ v̓o in tota qōne cōtrariumſibimet hereſeon. De ꝑſonis dubitatur atqꝫ naturꝭhec primitus differentiis ſegreganda. Nā igitur autde ſolis corporibus aut de ſolis predicat̉ ſubſtantiis:Ideſt corporeis ⁊ incorporeis: aut de oībus rebꝰ quequocunqꝫ mō eſſe dicuntur. Cū igit̉ tribus modis naͣdici poſſit: tribus modis ſine dubio definienda ē. Nāſi de oībus rebus naͣm dici placet: talis definitio dabit̉. q̄ res oēs q̄ ſunt poſſit includere: erit ergo hmōiºNā eſt earū reꝝ que cū ſint: quoquomō intellectu capi poſſunt. In hac igit̉ definitione ⁊ accidētia ⁊ ſub̓edefiniuntur. Hec enī oīa intellectu capi poſſunt. Additum v̓o quoquomodo: qm̄ deꝰ ⁊ maͣ integro ꝑfectoqꝫ intellectu intelligi nō poſſunt: ſed aliquo tm̄ mō ceter aꝝ rerum priuatione capiunt̉. Iccirco v̓o adiunximus que cū ſint: qm̄ ēt ipſum nihil ſignificat aliꝗd ſꝫnō naͣꝫ. Neqꝫ enī qd̓ ſit aliꝗd: ſed potius n̄ eē ſignificat. Oīs v̓o naͣ eſt. Et ſi de oībus quideꝫ rebus naͣmdici placet: hec ſit nature definitio: quā ſuperiꝰ ꝓpoſuimus. Sin v̓o de ſolis ſubſtantiis naͣ dicit̉: qm̄ ſubſtantie oēs aut corporee ſunt: aut incorporec. Dabimus definitionē naͣe ſubſtantias ſignificanti hmōi.Natura eſt qd̓ facere vel quod pati poſſit. Pati quidem ac facere vt oīa corporea atqꝫ corporeorū aīa.Hec enim in corpore ⁊ a corpore ⁊ facit ⁊ patitur. Facere v̓o tātum vt deus: ceteraqꝫ diuina. Habes igitur definitōeꝫ eius quoqꝫ ſignificationis nature: quetātū ſubſtātiiſ applicabitur. Qua ī re ſubſtātie quoqꝫ eſt reddita definitio. Nā ſi oēm naͣ ſub̓am mōſtratcū naͣm deſcripſimus: ſubſtātie quoqꝫ reddita eſt deſcriptio. Qd̓ ſi nature nomē relictis incorporeis ſubſtantiis ad corporales vſqꝫ contrahit̉: vt corporee tāºtū ſub̓e naturam habere videant̉: ſicut Ariſtoteles ceteriqꝫ ⁊ eiuſmōi ⁊ multimode philoſophie ſectatoreſputant. Definiemus eā vt hii etiam: qui nam nō niſiin corporibus eſſe poſuerunt. Eſt autem eiꝰ definitiohoc mō. Nā eſt per ſe motus principium: motus pͥncipiū dixi: hoc eſt. Qm̄ corpus oē hꝫ propriū motū:vt ignis ſurſum: terra deorſum. Itē qd̓ per ſe principium motꝰ naturā eſſe propoſui: ⁊ n̄ per accidēs: taleeſt qm̄ lectum quoqꝫ ligneū deorſum ferri neceſſe ē:ſed deorſuꝫ per accidenſ fertur. Iccirco enī qꝛ lignūeſt: qd̓ eſt terra: pondere ⁊ grauitate deducit̉. Nō .n.qꝛ lectus eſt deorſum cadit: ſed qꝛ terra eſt .i. qꝛ terrecontigit vt lectus eſſet. Un̄ ſit ut lignū naͣliter eſſe dicamus: lectū v̓o artificialiter. Eſt etiam alia ſignificatio nature ꝑ quā dicimus diuerſaꝫ eē naͣm auri atqꝫargenti: in hoc proprietatē reꝝ monſtrare cupiētes.Que ſignificatio naͣe definietur hoc mō. Nā eſt vnāquāqꝫ rē īformās ſpecifica differētia. Cū igit̉ tot modis vl̓ dicat̉ vel definiat̉ naͣ. Tā catholici quā Neſtorius ẜm vltimā definitionē duas in xp̄o naͣs eſſe conſtituūt. Neqꝫ enī eaſdem in deū atqꝫ hoīem differentias conuenire. Sed de perſona maxime dubitari p̄tque nā definitio poſſit aptari Si enim oīs hꝫ naturaperſonam: indiſſolubilis nodus eſt. Que nā inter naturaꝫ perſonāqꝫ poſſit eſſe diſcretio. Aut ſi non equatur perſona nature: ſed infra terminū ſpaciūqꝫ naͣe ꝑſona ſubſiſtit. Difficile dictū eſt: ad quas vſqꝫ naͣs ꝑſona perueniat: ideſt quas naturas conuēiat habereperſonā. quas a ꝑſone vocabulo ſegregari. Nā illud

quidē manifeſtū eſt perſonam ſubiectam eſſe naturenec preter naturā perſonam poſſe predicari. Ueſtigāda ſunt igitur hec inquirētibus hoc mō. Qm̄ preternam nō poteſt eſſe perſona. Qm̄ que nature alie ſūtſub̓e. alie accidentes: ⁊ videmus ꝑſonā in accidētibꝰnon poſſe conſtitui. Quis enim dicat vllam albediniſvel nigredinis vel magnitudinis eſſe perſonam: Relinquit̉ ergo vt perſonam in ſubſtantiis dici conuēiatſed ſubſtantiarum alie ſunt corporee: alie incorporeeCorporearum v̓o alie ſunt viuentes: alie minime. Uiuentiuꝫ alie ſunt ſenſibiles: alie minime. Senſibiliūalie rationales: alie irrationales. Rationaliuꝫ v̓o aliaeſt īmutabilis atqꝫ imꝑaſſibilis per naͣm: vt deꝰ: aliaper creationem mutabilis atqꝫ paſſibilis: niſi impaſſibilis gratia ſubſtātie ad impaſſibilitatis firmitudinēmutet̉: vt angelorum atqꝫ aīe. Ex quibus oībus neqꝫin nō viuuentibus corporibus perſonā poſſe dici māifeſtū eſt. Nullus enim lapidis vllā dicit eſſę perſonā.Neqꝫ rurſus eoꝝ viuentium que ſenſu carent. Neqꝫenim vlla ꝑſona eſt arboris: neqꝫ v̓o eius que intellectu ac rōe deſeritur. Nulla enī eſt ꝑſona equi vel bouis: ceterorūqꝫ animalium: que muta ac ſine ratiōevitam ſolis ſenſibꝰ degunt. At hoīs dicimꝰ eē ꝑſonādicimus dei: dicimus angeli. Rurſus ſubſtantiarumalie ſūt vl̓es: alie particulares. Ul̓es ſūt. que de ſingulis predicātur: vt hō: aīal: lapis: lignū: ceteraqꝫ hmōique vel genera vel ſpēs ſunt. Nā ⁊ hō de ſingulis hominibus: ⁊ aīal de ſingulis aīalibꝰ: lapiſqꝫ ac lignumde ſingulis lapidibus ac lignis dicūtur. Particulariav̓o ſunt: que de alijs minime p̄dicant̉: vt Cicero: plato: hoc es vn̄ hec Achillis ſtatua facta eſt. Lignū hocvnde hec menſa compoſita eſt. Sed in his oībus nuſquā in vl̓ibus perſona dici poteſt: ſed in ſingularibꝰtm̄ atqꝫ in indiuiduis: Aīalis enī vel gnͣalis hoīs nulla perſona ē: Sed vel Ciceronis vel Platōnis vel ſingulorū indiuiduorū ꝑſone ſingule nucuꝑant̉. Quocirca ſi perſona in ſolis ſubſtantiis eſt atqꝫ in his rōnalibus: ſub̓aqꝫ oīs naͣ eſt: Nec in vniuerſalibus ſꝫ in īdiuiduis ꝯſtat: reperta eſt ꝑſone difinitio: nature rōnabilis indiuidua ſubſtantia. ſed nos hec definitioneᵉ eāquā greci ήποστάσiή dicūt terminauimꝰ. nomē .n.perſone videtur aliunde traductum. Ex his .ſ. perſonis q̄ in comediis tragediiſqꝫ eos quoꝝ intereſt homineſ repreſentabant. Perſona v̓o dicta ē a ꝑſonādo circunflexa penultīa. Quod ſi acuat̉ antepenultīaaꝑtiſſime a ſono dicta videbit̉. Iccirco aūt a ſono qꝛconcauitate ipſa maior neceſſe ē voluatur ſonꝰ greciquoqꝫ has ꝑſonas proſopa vocāt ab eo qd̓ ꝑſonāt̉ infacie atqꝫ an̄ oculos obtegāt vultū πάράτοῦ προστασ οπασ τίθξσται ſed qm̄ perſonis inductis hiſtriones indiuiduos homineſ: quoꝝ ītererat: ī tragedia vel comedia (vt dictū eſt) rep̄ſentabāt. .i. Heccubam vel Medeā vel ſimonem vel Chremetē. Iccircoceteros quoqꝫ homines: quoꝝ certa ꝓ ſui forma eētagnitio: ⁊ latini perſonas ⁊ Greci ꝓſopa nuncupauerunt. Longe vero illi ſignatius naͣe rationabilis indiuiduā ſubſtātiā υπξοσ τασέοσ nomīe uocauere. noſvero per inopiā ſignificantiū vocū tranſlatitiā retinuimª nuncupationē eā: quā illi υποστασιν dicuntꝑſonā vocātes: ſꝫ ꝑitior grecia ſermonum ύποσ τασiri vocat indiuiduā ſubſiſtētiā: atqꝫ vti greca vtaroratione in rebus: q̄ a grecis agitate latīa īterp̄tatione trāſlate ſūt. ἄίοῦσιαίέν μεήτοίσκαθολ ίκοίσξίνιαι δίναήται: ενδε γοίσ κἄτἄμέροσ. μoνίσ ῦφίστἄήτάι Ideſt eēntie in vl̓ibus quidē eſſe