In tōpicoꝝ ciceronis commentarioꝝ lib. i.

ſitum: ſiue predicatū: ſiue ſub̓m: ꝗ cū ꝑ ſe res ſint ipſiquidē argumentū eſſe non pn̄t. hr̄e aūt in ſe quedampn̄t: ī ꝗbꝰ argumēta ſint collocata: ⁊ q̄ ſedes argumētoꝝ eē intelligant̉. Que quidē cū termīs his de quibus agit̉: inherere videātur. nondū tn̄ ſūt argumenta. ſꝫ qͣſi iā argumēta cōplectētes loci: ⁊ velut naͣli ſede cōdētes. Idē de his locis ꝗ extrinſecus aſſumūt̉:dicēdū eſt: ipſi nāqꝫ poſiti ſūt exterius ⁊ quodāmō aꝓpōnis teminis ablegati: ⁊ res q̄dā ſūt: ſꝫ intra ſe argamentorū copiā claudūt: atqꝫ vt breui ſentētia colligā: ipſū de quo agit̉ nihil eſt aliud niſi ꝗlibꝫ in qōneterminꝰ collocatus. Hi argumēta eſſe non pn̄t: neqꝫab his trahi aliqd̓ argum̄tū: Quo ſit vt termini ipſiꝗ in qōne ſūt poſiti: nec argumēta: nec loci ſint: ſꝫ tm̄res. Rurſus ea q̄ in his herēt: de ꝗbꝰ agit̉: ipſa ꝗdeꝫres eē māifeſtū eſt: ſꝫ claudūt in ſe argum̄toꝝ copiā:vt cū ex hiſſumi aliqd̓ oporteat argum̄tū: locoꝝ vicefungāt̉. Itaqꝫ ſi ꝗs ꝑ ſe ea ſpeculet̉: res ſūt. ſi ꝗs abhis aliqd̓ argum̄tū q̄rat adducere: loci fiūt. Et cōiterꝗdē de principalibꝰ ac maximis locis hec dicta ſint.Hi v̓o ſūt ꝗ in ipſis de ꝗbꝰ agit̉ herēt: vel ꝗ aſſumūtur extrinſecus. Ut igit̉ faciat plenā locoꝝ diuiſionēquos ſimpliciter ac maxīos poſuit locos: eoſdē velut īqͣſdaꝫ ſpēs reſecat. dicēs. In ipſo tū ex toto: tū ex partibus eius: tū ex nota: tū ex his rebꝰ q̄ quodamō affecte ſūt ad id de quo quo q̄rimꝰ. locoꝝ ꝗ in ipſo ſuntde quo agit̉ cōſtituti. Quattuor partiū factā diuiſioeſt. hi ꝗppe ꝗ in ip̄o de quo agit̉: herēt vel ex toto eode quo agit̉ termīo: vel ex ꝑtiū eiꝰ enūeratiōe: vel exnota vl̓ ex affectꝭ ītelligūt̉ exiſter̄. Id ita eē breui rōefirmabit̉. Neceſſe ē .n. quēlibet eoꝝ terminoꝝ ꝗ ī qōne ſūt collocati: ⁊ definitiōes hr̄e ꝓpͥas: ⁊ ꝑtes: ⁊ noīa⁊ ad res alias qͣdā relatiōe cōiūgi ac referri. ergo extoto locꝰ ꝗ dr̄ is ē: quotiēs argum̄tū ex alicuius diffinitiōe termini ꝗ eſt in qōe tractat̉: ſiue ſub̓i: ſiue p̄dicati. Ex ꝑtiū v̓o enūeratiōe quotiēs ab eiꝰ termini ꝑtibus ꝗ in qōe poſitꝰ ē ducit̉ argumentū. A nota v̓oquotiens ab eiuſdē termī vocabulo naſcit̉ argumētūAb affectꝭ v̓o quotiēs ab his q̄ ad ꝓpoſitū terminuꝫrelatiōe aliqͣ reducūt̉: argumētatio ꝓficiſcit̉. Quoꝝſimilitudīes oīꝫ poſterius explicabo qn̄ ea q̄ ſuꝑ hisrebꝰ declarandis. Cicero poſuit exēpla tractauero:Nūc illud ē ꝯſiderādū: Ait enī Tullius ex his locꝭ ī ꝗbus argumēta īcluſa ſūt. Alioſ ī eo ip̄o d̓ quo agit̉ herere: alios extrīſecus aſſumi: qd̓ ita dcm̄ vr̄: tāqͣꝫ ſi diuerſi ſint loci. ꝗ in his de quibꝰ agit̉ herent: ⁊ ip̄m illud de quo agit̉. Nihil .n. in ſeipſo herere p̄t ac ꝑ hocꝙ in aliquo heret: ab eo in quo heret diuerſum eſt.ꝙ ſi loci ſunt aliqui ꝗ in his hereāt de quibus agit̉: n̄eſt dubium quin hi loci ab his de quibuſ agit̉: ſint diuerſi. Rurſus cū dicit in ip̄o: tū ex toto: tū ex partibꝰeius. tanqͣꝫ non de diuerſis loqͣt̉. Ita ait in ipſo locoseſſe: tū ex toto: tū ex ꝑtibꝰ: tū ex nota. Quaſi v̓o alid̓ſit ipſum qͣꝫ totū: aut aliud ipſum qͣꝫ oēs vndiqꝫ eiusꝑtes. Unaqueqꝫ .n. res idem eſt qd̓ totū. Idē nāqꝫ ēRoma qd̓ tota ciuitas. Rurſus idē eſt vnaqueqꝫ resqd̓ eius ſingule ꝑtes in vnum reducte. velut ideꝫ eſthō qd̓ caput: torax: vēter: ac pedes: cetereqꝫ ī vnū ꝑtes ꝯiūcte: atqꝫ copulate. Quō igit̉ tāqͣꝫ de diuerſisprimū locutꝰ ē: cū locos herere in his terminis de qbus agit̉ dixit. Poſt aūt velut de eiſdē loquit̉. cuꝫ inipſo locos tū ex toto: tū ex partibus eſſe proponat.Nihil .n. differt dicere in ipſo: tū ex toto: tu ex ꝑtibꝰqͣꝫ ſi ita dixiſſet in ipſo: tū ex ipſo. Nā ſi idē ē ip̄m qd̓totū ac ꝑtes: idē eſt dicere in ipſo herere locū ex toto

aut ex partibus: qd̓ in ip̄o herere locū qui eſt ex ipſo:qd̓ ne intelligi quidem p̄t: quemadmodū in ipſo herere poſſit: ꝙ ip̄m eſt: cum nihil ſibi hereat: vt ſuꝑiꝰ expediui: Sed quemadmodū paulo an̄ expoſui: vnaq̄qꝫres cū ⁊ diffinitionē habeat ⁊ partes: ſi ꝑnoſcamꝰ q̄ſit diffinitiōis vis: ⁊ que partiū. cūctꝰ ābiguitatis nodus abſoluitur. Eſt enī diffinitio coacte in ſe atqꝫ cōplicate rei explicatio. velut cū dicimus hominē eē animal rationale mortale. Nā id qd̓ nomē breuiter. atqꝫanguſte deſignabat: id explicauit ac ꝓtulit: ⁊ ꝑ ſub̓ales quodāmo ꝑtes definitō patefecit. Aliū igit̉ neceſſe eſt eſſe intellectū rei: q̄ cōplicata ē: in eo ꝙ ſibimetcoacta atqꝫ in vnū redacta eſt: alium eiuſdē rei explicate atqꝫ diſſerte. in eo ꝙ expedita atqꝫ diffuſa ē. nāet ſi ideꝫ diffinitio qd̓ nomen ſignificat. Illud tn̄ ip̄mquod nomen anguſte confuſeqꝫ deſignat: apertius definitio diſſerit: ac pate facit. Recte igit̉ aliud ꝗddāipſum: aliud eius diffinitio: ēt ſi vnū idemqꝫ eſt vtriſqꝫ ſubiectuꝫ. Ut enim dictū eſt ipſuꝫ ſingulū eſt diffinitio ipſius ſinguli per partes diſtributio: atqꝫ enūeratio. Partes autē nunc ſub̓ales dico: non q̄ magnitudinē iungant: ſed que ꝓpetatē rationēqꝫ ſubſtātie.Sed qd̓ in definitione dcm̄ eſt ſecūdum eas ꝑtes: q̄ſub̓am iungunt: id in partibus intelligendū eſt: qͥ magnitudinē copulāt: vel vt domus q̄ fundamēto: parietibus: tectoqꝫ coniungit̉. Nam cū ea nihil ſit aliud niſi ꝙ partibus cōpulat̉: ipſa tn̄ vna quedā eſt atqꝫ coniuncta. partitio v̓o eius per quedā mēbra diſtributioeſt atqꝫ ideo licet vnum ſit: ꝙ ipſum eſt: ⁊ quod ſuntpartes vndiqꝫ confluētes: nō tn̄ eundē neceſſe eſt habere intellectū: cum ip̄ꝫ integꝝ conſiderat̉: ⁊ cum inpartes ipſas quibꝰ iunctuꝫ eſt: diſtribuit̉. Ex nota v̓olocus apertiſſime ab eo termino diuerſus eſt qui īᶠ q̄ſtione ē conſtitutus. Quis .n. dicat: id eſſe cuiuſlibetrei vocabulū ꝙ res ipſa ē: quā deſignat. Ea v̓o q̄ acid de quo agitur affecta ſunt: ⁊ ſi extra poſita videntterminū tn̄ in queſtiōe ꝓpoſitū velut e regiōe reſpiciunt: que in multas ſecari neceſſe eſt partes. Oīs enres: id quod eſt vnuꝫ ē: multa vero ſibimet retinet adiuncta que hoc ab his que oīno extrinſecus ſunt: differre intelliguntur: ꝙ ea que affecta ſunt: in relatiōeſūt poſita: vt poſt ⁊ ipſaꝝ propoſitio: ⁊ exēploꝝ ratiomonſtrabit. Ea v̓o que ſunt extrīſecus ī nulla relatione ſunt conſtituta: atqꝫ iō hec extrīſecus ſolū. Illa v̓oaffecta ſunt nuncupata: hꝫ enim aliquā quodāmodocognationē ad id ad qd̓ reducit̉: id qd̓ refertur ad aliquid. Sꝫ oēs fere hos locos quos nunc ſimplices atqꝫ īdiuiſos pōit: poſteriore tractatu diuidit. vt nuncquoqꝫ eoſ locoſ ꝗ ī ip̄o ſt̉: diſtribuit: cū alioſ ex toto nieri ꝓponit: alios ex partibus: alios ex nota: alioſ ex affectis. affectaqꝫ ipſa ſuis ꝑtibꝰ ſecat: extrinſecus v̓o locum in teſtimonio poſituꝫ eē cōfirmat. teſtimonii v̓oviꝫ in auctoritate ꝯſtituit. auctoritatē v̓o deducit ī ꝓprias partes. ſꝫ hec ī poſteriore tractatū. Nūc v̓o eosſimplices atqꝫ indiuiſos locos ꝓponit: ⁊ veluti ſimplicibꝰ ſubdit exēpla. Reſtat āt nūc vnū ꝙ vr̄ eē q̄rēdūan hi loci ꝗ ī locos alios diuidūt̉: eoꝝ quos ītra ſe cōtinēt: locoꝝ loci eē poſſint. vt eoꝝ ꝗ ſunt ex toto. extibus. ex nota: ex affectꝭ: is vnus ꝗdā quaſi locuſ ſit: ꝙē in ipſo: nihil ꝗdē ꝓrſus effecerūt: locoꝝ locos putare fieri .n. p̄t: vt locus amplior ītra ſemet anguſtioresꝯtineat locos: velut in ꝓuincia ciuitates. ſꝫ nūc ſimilitudo nō ꝯuēit. Locꝰ .n. ex quo ducit̉ .i. ī quo argum̄tūē poſitū: ꝙ ſi loci locꝰ eē poſſet: ⁊ is ꝗ ē in ip̄o de quoagit̉: eoſ ꝗ ſt̉ ex toto vel ex ꝑtibꝰ: vel ex noͣ: vl̓ ex affe