In tōpicoꝝ ciceronis commentarioꝝ lib. i.
Oīs aūt queſtio vt dcm̄ eſt qm̄ dubitabileſ ꝑtes hꝫ: ⁊ad eaſdem cōprobādas argumenta ſumūt̉: neceſſe ēvt ꝗcꝗd ī qōnibꝰ cōprobet̉ id argumētoꝝ rōe firmetur Argumētū v̓o niſi ſit or̄one ꝓlatū: ⁊ ꝓpoſitionuꝫcōtextiōe diſpoſitū fide facere dubitatiōi nō poteritergo illa ꝑ ꝓpoſitiones ꝓlatio: ac diſpoſitio argumētatio nūcupat̉: q̄ dr̄ enthymema: vel ſyllogiſmꝰ. cuius definitionē ī topicis differentijs aꝑtius explanabimus. Oīs v̓o ſyllogiſmꝰ vel enthymēa ꝓpoſitiōibꝰconſtat oē igit̉ argumētū ſyllogiſmo vel enthimemate profert̉. enthymema v̓o ē īꝑfectus ſyllogiſmus: cūius aliq̄ ꝑtes: vl̓ ꝑꝑ breuitatē vel ꝑꝑ noticiā p̄termiſſe ſunt. itaqꝫ hec quoqꝫ argumētatio a ſyllogiſmi genere nō recedit. Qm̄ igit̉ ſyllogiſmꝰ oīs ꝓpoſitiōibꝰcōſtat ꝓpoſitiōes v̓o terminis: terminiqꝫ inter ſe differunt eo ꝙ vnus maior ē: alter minor fieri nō pōt vtex ꝓpōnibus ꝯcluſio naſcat̉ niſi ꝑ terminos ꝓgreſſeꝓpoſitiones: extremos terminos alicuius tertii mediate cōiūxerint: id facillimo demōſtrat̉ exēplo. Sit.n. queſtio. vtꝝ hō ſubſtātia ſit an minime. Sumo mihi q̄ſtiōis ꝑtē alteram comprobandam. ea eſt hoīemeē ſubſtantiam in hac igit̉ duo ſūt termini: ſubſtātiaatqꝫ hō quoꝝ maior ſub̓a: hō v̓o minor: qd̓ ex eo quoqꝫ poterit oſtendi. quōm poſterius ſub̓a in ꝓlationeꝓfert̉. vt in hoc ipſo qd̓ dicimꝰ hō ſub̓a ē priuſ hoīeꝫpoſterius ſub̓am nominamꝰ. ut igit̉ ſub̓aꝫ atqꝫ hoīeꝫiungamꝰ: neceſſe ē mediū terminū reꝑiri. ꝗ vtroſqꝫcopulet terminos. hic ſit aīal. fiatqꝫ vna ꝓpō oīs hoaīal eſt in hac igitur ꝓpoſitione aīal p̄dicat̉. hō ſubitcitur rurſus adiūgo. Oē autē aīal ſub̓a eſt. in hac rurſus aīal ſuppōit̉ ſubſtantia p̄dicat̉ Itaqꝫ ꝯcludo. oīshō ſubſtantia ē. ac ꝑ hoc hō quidē ſꝑ ſubiectꝰ ē. Aīalv̓o ad hoīem ꝗdem p̄dicatū eſt ad ſubſtantiā v̓o ſubiectū. Subſtantia v̓o ipſa ſꝑ p̄dicata ꝑmāſit vn̄ ſit vtminor quidem ſit hō maior v̓o hoīe ſub̓a. medius aūtterminus aīal. Quōm igit̉ extrēi termini medii īterpoſitiōe copulant̉: eoqꝫ mō q̄ſtionis īter ſe mēbra cōueniūt adhibitaqꝫ ꝓbatiōe ſoluit̉ dubitatio. Nihilēaliud argumētū qͣꝫ medietatis inuētio: h̓ .n. vel cōiūgere ſi affirmatio defendat̉. vel diſiūgere: ſi negatiovindicetur. potuerit extrēoſ: Que cū ita ſint. duaꝝ ꝓpoſitionū ⁊ tertie cōcluſionis. Maior ꝗdem ꝓpoſitiodr̄ ea: q̄ maiorē terminū ꝯtinet .i. ī qͣ maior ꝗdē p̄dicatur. medio v̓o ſuppōitur vt oē aīal ſub̓a eſt. Minorv̓o ꝓpoſitio: qͥ mediuꝫ quidē terminuꝫ p̄dicat ſubiicitautē minorē. vt oīs hō aīal eſt. Sꝫ quōm a maioribꝰneceſſe eſt minora deſcendere: eius cōcluſionis: queex duabꝰ ꝓpoſitionibus naſcit̉ illa qͣſi ꝓpͥa effectrix ꝓpoſitio vr̄ eſſe: que prima ē. hec aūt ē. oīs hō ſub̓a eftꝙ ꝗ priores poſterioreſqꝫ nr̄os analyticos: quos abAriſtotele tranſtulimus: legit minie dubitauerit. Sꝫſi quiſ que illic ſcripta ſūt neſciens ad hec legēda proruperit: etiam ſi rationes reꝝ qͣs non intelligit: minime cōp̄hendit: ita tn̄ vt dcm̄ eſt eſſe ꝯfidat: ſeqꝫ id inAriſtotelis analyticis vberius inuentuꝝ eē ſi legeritarbitret̉. Nā igitur reꝝ fert vt vbi ꝗd maiꝰ ac minꝰeſt etiam ibi maximū quoqꝫ aliquid ieſſe neceſſe ſit.Quo ſit vt ſint q̄dā maxime ꝓpoſitiōes quōm minores maioreſqꝫ eſſe monſtrauimus: quaꝝ naͣ ex ſimplicium ꝓpoſitionum ꝑtitione ſumenda eſt. Oīs .n. ſimplex ꝓpoſitio vel affirmatiua ē vel negatiua: earūqꝫalie ſunt vniuerſales. vt oīs hō iuſtus eſt: nulluſ hō iuſtus eſt. Alie ꝑticulares: vt quidā hō iuſtus eſt. quidāhō iuſtus non eſt Alie indefinite: vt hō iuſtus eſt hōiuſtus non eſt. Alie ſingulare aliquid atqꝫ indiuiduuꝫ
continentes vt cato iuſtus eſt: cato iuſtus non ē. Harumqꝫ oīum alie ſunt dubitabiles: alie indubitate. ſupremas igit̉ ac maxīas ꝓpoſitiōes vocamꝰ: q̄ ⁊ vl̓esſunt ⁊ ita note atqꝫ manifeſte: vt ꝓbatiōe nō egeāteaqꝫ potius. q̄ in dubitatione ſūt ꝓbēt. Nainqꝫ indubitata ſūt ambiguoꝝ demonſtrationis ſolent eſſe prīcipia: qualis eſt oēm numeꝝ vel parem eſſe vel impare̓. ⁊ equalia relinqui: ſi ex equalibꝰ eqͣlia detrahātur: cetereqꝫ de qͣrū nota veritate n̄ q̄ritur. Maxīasigit̉ .i. vl̓es ac notiſſimas ꝓpoſitiōes. ex quibꝰ ſyllogiſmoꝝ concluſio deſcendit in topicis ab Ariſtotele conſcriptis: locos appellatos eſſe ꝑſpeximus. qd̓ .n. maxīeſunt .i. vl̓es ꝓpoſitiones reliquas in ſe velut loci corpora ꝯplectūtur. ꝙ v̓o notiſſime atqꝫ manifeſte ſuntfidem qōnibus p̄ſtant eoqꝫ mō ambiguaꝝ reꝝ continent ꝓbationes. Has aūt aliquotiens quidē in ipſisſyllogiſmis atqꝫ argumentationibꝰ inherere cōſpicmus: alias v̓o in ipſis argumentationibus minīe cōtinentur: vim tn̄ argumentationibꝰ ſubminiſtrant. vtſi velimus oſtendere regnū meliuſ eſſe qͣꝫ ꝯſulatū: dicemus. Regnū cū ſit bonū. diuturnius eſt qͣꝫ ꝯſulatꝰOē v̓o qd̓ eſt diuturnius bonū: melius eſt eo qd̓. ꝑueſt tꝑis. regnum igit̉ melius eſt cōſulatu. Hic igiturmaxima ꝓpoſitio atqꝫ vl̓is ⁊ per ſe cognita. neqꝫ īdigēs ꝓbatione argumentationi inſerta eſt. Ea verooīa q̄ diuturniora ſunt bona meliora eſſe his q̄ ſūt tēporis breuitate ꝯſtricta: at ſi meliꝰ oſtendere vellimnon eſſe inuidum qui ſapiēs eſt dicimꝰ. Inuidus ē ꝙmeret aliena felicitate: n̄ aūt ſapiēs eſt queꝫ felicitasaliena ꝯtriſtat. Nō ē igit̉ inuidꝰ ſapiēs hoc maxīa ꝓpoſitio argumentationi nō videt̉ īcluſa: ſꝫ extrīſecꝰpoſita. ſyllogiſmo tn̄ vires miniſtrat. Hec vero ē quorū diuerſe ſūt diffinitiōes: diuerſas eē ſubſtātias. ꝗſquis igit̉ vel Ariſ. greca vl̓ nr̄a ab Ariſtotele trāſlatatopica ꝑſpexerit. has illic ꝓpōnes locos īuēiet nūcupari: q̄ ſt̄ maxīe atqꝫ vl̓es. ⁊ vl̓ ꝑ ſe neceſſarie vl̓ ꝑ ſeꝓbabiles ac note. Sꝫ qm̄ has ꝓpoſitiones plures: acpene īnumerabiles eē neceſſe ē: reſtat adhuc quo amplius rō ſpeculatiōis aſcendat. Poſſumus .n. diligenti tractatu ꝯſiderationis adhibito: omniū maximaꝫatqꝫ vl̓ium propoſitionum differentias ꝑpendere: atqꝫ innumerabilem maximaꝝ ꝓpoſitionū ac ꝑ ſe notaꝝ multitudineꝫ: in paucas atqꝫ vl̓es colligere differentias: ⁊ ut alias dicamꝰ in diffinitiōe ꝯſiſtere aliasin gnͣe atqꝫ alias alio mō qd̓ paulo poſt aꝑtiꝰ demonſtrabo. Oēs igit̉ maxime ꝓpoſitiones: q̄cūqꝫ ſub difinitionis vel gn̄is rōne cadūt vno diffinitiōis nomine ꝯtinebūt̉. Et ſic̄ ille reliqͣꝝ ꝓpoſitionū loci eē dicebāt̉: ꝙ eas ītra ſuū ābitū ꝯtīerēt: ita ipſaꝝ maxīaꝝatqꝫ vl̓ium ꝓpoſitionū: qͣs minoꝝ ꝓpoſitionuꝫ locoseē p̄diximꝰ: ille differētie: ⁊ ſi n̄ ve tn̄ quadam velutimagine loci eē videbūt̉: in qͣs fuerīt ꝯuenienti rōnereducte. Sꝫ iſte locoꝝ .i. ꝓpōnū maxīaꝝ dr̄ie qͣs etiāipſos locos nōinamꝰ: poſſunt ſubiectaꝝ ꝓpoſitioniēt gn̓a nūcupari. Nā dr̄ie ꝯtinētes ēt gn̄a cōiter poſſunt videri vt irrōale cū a rōali velut diuiſibili dr̄iadiſſideat tn̄ eꝗ vel cāis: ⁊ dr̄ia ſpecifica ē: ⁊ ad eos locū gn̄is tenet. Nāqꝫ aīal irrōabile equi genꝰ eſt. Itaēt in maximis ꝓpōnibus. Nā ꝙ alie ſūt ex toto alieex ꝑtibꝰ hͦ īter ſe ꝯparata differētie diuiſibiles ſt̉. acipſas v̓o maximas ꝓpoſitiones differentiaꝝ ꝯtinētievel vt generis loco ſūt. Nā ꝓpōnis ex toto veniētisgenꝰ eſt id ip̄ꝫ qd̓ vocat̉ ex toto. Itē ꝓpoſitiōis a ꝑtibꝰ ducte: qͣꝫuis note atqꝫ māifeſte genꝰ ē: ꝙ a ꝑtibꝰ⁊ cetere differētie eaꝝ ꝓpoſitionū q̄ cū ſint maxīe tn̄crſdē