Liber.
galathea thimo mihi dulcior hyble: ⁊ qui ſequitur.Candidior cignis hedera formoſior alba. Cuꝫ verboautē ꝙ interdū cum temporis ſignificatione profert̉vt ſi qua tui coridonis hꝫ te cura: venito. Differt aūtab vtroqꝫ ꝙ partes orationis a tota ſeꝑate oratiōeſignificant. ſunt .n. partes orationis nomē ⁊ verbumque ſignificatiua eſſe dum ea diffiniremus on̄dimusſignificant igitur ꝑtes orationis vt dictio nō vt affirmatio: qͣꝫqͣꝫ aliquotiens quidē vt affirmatio: ſed nōſemper tn̄ ſemper aūt vt dictio: eſt .n. dictio ſimplexverbi ac nomīs nuncupatio. nā cum dicimus ſi dieseſt: lux eſt: hāc totam orationē ſi diuidere in ꝑtes velimus .ſ. dies eſt lux eſt: vtraqꝫ pars vt affirmatio ſignificabit dies eſt: lux eſt affirmationis eſſe manifeſtum eſt. at ſi minutatim tota orationis mēbra carpamus: vſqꝫ in noīa ac verba poſtrema fiet reſolutio.Dicemus .n. partes eſſe ſuperius poſite orationis dies ⁊ lux ⁊ eſt: que per ſe prolata non ſunt affirmationes. ſoliū poſſibile eſt veluti ſi quis dicat lux eſt: huius ꝑtes ſunt: lux atqꝫ eſt: quas non eſſe affirmatōesſed ſimplices dictiones nullus ignorat. cū igit̉ oratioquidē non ſemꝑ in affirmationē ſolui q̄at: ſemꝑ aūtin ſimplices dictiones: voce dcm̄ eſt orationis ꝑtes extra aliꝗd deſignare non vt affirmatiōes: ſed potiꝰ dictiones. Orōis āt ſpēs: vt arctiſſime diuidamus ſuntꝗnqꝫ. interrogatiua: vt quo te meri pedeſ an quo viaducit: in vrbē: Imperatiua: vt fuggere tela mihi. Inuocatiua. vt dii maris ⁊ terre tempeſtatūqꝫ potētes.Deprecatiua. ferte viā vēti facilē ⁊ ſpirate ſcd̓i. Enūciatiua: eſt mihi diſparibuſ ſeptē cōpacta cicutis fiſtula. Quaꝝ quidē preter enūciutionē nulla vel eſſe aliꝗd vel nō eſſe deſignat. Cetere nāqꝫ vel interrogāt:vel inuocāt: vel imperant: vel precant̉. Enūciatio vero ſemꝑ eſſe aliꝗd aut nō eſſe ſignificat. Atqꝫ ideo ſola enunciatio eſt: in qͣ veritas vel falſitas inueniri q̄ant. vn̄ ēt enunciationis naſcit̉ diffinitio. eſt .n. enunciatio q̄ veꝝ falſum ve denunciat. Hanc ēt proloquium vel propoſitionē Tullius vocat. q̄ quidem ꝑtimſimplex partim ꝯpoſita: ſimplex eſt q̄ condictione ſepoſita eſſe aliꝗd vel nō eſſe proponit vt plato phuseſt. Compoſita vero que ex duabus ſimplicibus cōpulante condictiōe conſiſtit: vt plato ſi doctus eſt phuseſt. Simpliciū vero enunciationū alias in qualitateſitas: alias in qͣꝫtitate dr̄ias inuenimus. in qualitate ꝗdem ꝙ alia affirmatiua: alia negatiua eſt. enunciatio affirmatiua ē enunciatio aliꝗd de aliquo ſignificans: vt plato ph̓s eſt: ph̓um de platōne p̄dicamꝰ.Negatiua vero eſt enunciatio aliꝗd ab aliquo predicatione ſeiungens: vt plato ph̓us non eſt. phum .n.a ꝑlatōne tali predicatione ſeiunximus. ſcd̓m quantitatē vero differentie enunciationū ſunt ꝙ alie quidēvniuerſales: alie ꝑticulares: alie indefinite: alie ſingulares. vniuerſales ſunt q̄ ſiue affirment ſiue negētvniuerſaliter tn̄ enūciant vniuerſale ſubiectū: vt oīshomo ſapiēs eſt. nullus hō ſapiens eſt. hō vniuerſale quiddā eſt: multos .n. ſub ſe indiuiduos cohercet⁊ continet: qui vniuerſaliter enunciatur dum ei oīs:vel nullus adiungitur. Particulares vero que velaffirmando vel negando ambitum ſubiecti vniuerſalis in partem redigunt: vt quidam hō ſapiens eſt:quidam hō ſapiens non eſt: hic .n. vniuerſalitas hoīsadiecta ꝑticulari determinatione minuta eſt atqꝫ inpartem redacta. indefinite vero ſunt que abſqꝫ vniuerſalitatis ⁊ particularitatis determinatione dicūtur: vt eſt homo ſapiens: non eſt homo ſapiens. Sin
gulares vero ſunt que de ſingulari aliquid ⁊ de indiuiduo affirmando negando ve proponūt vt ſocrateſſapiens eſt: ſocrates ſapiens nō eſt. Differt aūt particularis propoſitio a ſingulari: ꝙ particularis quideꝫvnū aliquem ſubicit: nec quis ſit iſte deſignat: vt ꝗdam hō ſapiens eſt: quis iſte hō ſit propoſitio nō declarat. Singularis vero vnum aliquem ſumit: ⁊ ꝗsiſte ſit ſignificat vt ſocrates ſapiens eſt. vnū .n. ⁊ hūcſocratem ſapientem eſſe propoſuit. Amplius particularis oīs vniuerſalem quidem terminum ponit: ſedei detrahit vniuerſalitatem dum qualitatē particularitatis adiungit: vt in propoſitione: quidaꝫ homoſapiens eſt. homo vniuerſalis eſt terminus: multosenim propria predicatione concludit. Sed qꝛ dr̄ quidaꝫ ad vnū: homo redigit̉. qui vniuerſale perſiſteretniſi particularitas fuiſſet adiuncta. in ſigularibus vero propoſitionibus predicato termino ſemper indiuiduū ſupponitur vt ſocrates ſapiens eſt. ſocrates enſingularis eſt atqꝫ indiuiduus. idcirco igit̉ illa partcularis propoſitio que ꝑtem ex vniuerſalitate detrahit. hec ſingularis q̄ in ſingularis atqꝫ indiuidui predicatione conſiſtit. Simplicium vero enunciationū ꝑtes ſunt ſubiectum atqꝫ predicatum: ſubiectum ē qd̓predicati ſuſcipit dictionem: vt in ea propoſitione q̄eſt plato phus eſt: plato ſubiectum eſt: de ipſo enimphus predicatur: ⁊ in eo philoſophi ſuſcipit dictionēPredicatum vero eſt quod dicitur de ſubiecto: vt ineadem propoſitione ph̓us dicitur de platōne ſubiecto. ſemper .n. quod ſubiectū eſt vel minus eſt vel eqͣle predicato: minus quidem vt in ea propoſitione deqͣ pauloante tractauimus: plato enim philoſophi nomen non pōt eqͣre: neqꝫ ſolus plato phus eſt: equalis vero eſt ſubiectus terminus predicato: vt ſi quisdicat hō riſibilis eſt: homo .n. qui ſubiectus eſt terminus p̄dicato riſibili coequatur: vnde ſit vt poſſit reddi reciproca predicatio .ſ. vt vices ſubiectum predicatūqꝫ ꝑmutent: fiat ſubiectūqꝫ qd̓ erat antea p̄dicatūverſoqꝫ ordine predicetur qd̓ fuerat ante ſubiectumvt ſi dicatur qd̓ riſibile eſt hō eſt. omnia .n. que ſunteqͣlia de ſeinuicem predicātur. vt vero id qd̓ ſubiectūeſt maius poſſit eſſe predicato. nulla prorſus enunciatione contingit. ipſa .n. predicata naͣ minora eſſe nonpatitur. Sed ꝙ equale vel maius eſt id ſemper de eqͣli vel minore predicatur. Has vero enunciationuꝫ ꝑtes ideſt predicatum atqꝫ ſubiectū terminos appellamus. Termini vero dicunt̉ ꝙ in eos poſtrema ſit reſolutio. itaqꝫ in ſingularibus vel indefinitis propoſitionibus duos terminos ſemꝑ inuenimus ⁊ verbumqd̓ propoſitiones determinet qualitatē vt in propoſitione qͣ dicimus ſocrates ſapiens eſt: ſocrates quidēac ſapiens terminos eſſe manifeſtū eſt: eſt vero verbum nō eſt terminus: ſed deſignatio qͣlitatis: ⁊ qualis propoſitio ſit negatiua an affirmatiua ſignificat:⁊ nunc ꝗdem ſolo. eſt verbo propoſitioni accōmodato facta eſt affirmatio. At ſi non qd̓ eſt aduerbiū negatiuum eſſet adiunctū: ita diceretur. ſocrates ſapiens non eſt. atqꝫ hoc mō mutata qͣlitate fieret de affirmatione negatio: eſt igit̉ ⁊ nō eſt nō ſunt termini:ſed vt dictū eſt ſignificatio qͣlitatis: eadē oīa ēt in indefinita propoſitione conueniūt: ꝙ ſi ſint tales orationes: ſocrates eſt: dies eſt. eſt vi gemina fungit̉ .ſ. predicati: eſt .n. verbum de ſocrate vel die predicatu veſignificatione qͣlitatis. idem nāqꝫ eſt: ſolum poſitū aſfirmationē efficit: cuꝫ negatiuo aduerbio negationēac ſint ꝓpoſitiones q̄ differentias ſecum habeāt qualitatum: