De interpretatione editionis ſecūde liber. Vi. 27

fipilem affirmationem ſequatur neceſſarie ſcd̓m nōeſſe negatio que dicit nō neceſſe eſt non eē: hec neceſſaria ſcd̓m non eē negatio contradictio eſt eius q̄ ſequitur negationem poſſibilitatis. Illud .n. ideſt neganonē poſſibilitatis ſeꝗtur: id qd̓ eſt impoſſibile: Naꝫcum negatio poſſibilitatis ſit q̄ dicit non poſſibile eēhanc ſeꝗtur ea q̄ dicit impoſſibile eſt eē: cui cōſentitea q̄ dicit neceſſe eē non eē. Seꝗtur igitur poſſibilispropoſitionis negationē ea q̄ dicit neceſſe eē non eēcnius eſt contradictio ea q̄ dicit non neceſſe eſt nō eēfit ergo id quoqꝫ vt contradictio contradictionē ſec̄tur ſed conuerſim. Qd̓ ait per hoc eū dixit. ſequunt̉igitur ⁊ he contradictiones ẜm predictuꝫ modū eū .ſ.vt affirmatio negationē: negatio vero ſequat̉ affirmationē. ⁊ nihil quidē erit vel inconueniēs vel īpoſſibile ita poſitis cōſequentiis: vt affirmationē quidēpoſſibilē negatio neceſſarii ſcd̓m nō eē ſequat̉: negatiōi v̓o poſſibilis affirmatio neceſſaria ſcd̓ꝫ nō eē cōſētiat. ꝗbꝰ explicitis alias rurſus adiicit dubitatōes.¶ Dubitabit autē aliquis ſi illud quod eſt neceſſariū eſſe poſſibile eſſe ſequat̉. naꝫ ſi non ſequat̉: contradictio ſequet̉ nō poſſibile eſſe: ⁊ ſi quis dicat nōhanc eſſe cōtradictionē: neceſſe eſt ipſū dicere poſſibile nō eē. ſed vtreqꝫ falſe ſūt de neceſſe eſſe. Atvero rurſus idem videtur eſſe poſſibile incidi ⁊ nōincidi: ⁊ eē ⁊ non eē. Quare erit neceſſe eſſe contigens non eſſe. hoc autem falſum eſt.¶ Supra conſequentias ita diſpoſuit: vt precedens neceſſarium poſſibilitas ſequeretur: nunc de eodē ipſeambigit. Siue .n. diſponat conſentire neceſſario poſſibile ſiue quis neget vtrūqꝫ videtur incongruū. Nāſi quis neget poſſibilitatem neceſſitati congruere: iddicit qm̄ poſſibilitatis negatio neceſſarie propoſitioni conueniet. Si quis .n. abnuat propoſitioni q̄ dicitaliꝗd neceſſe eē conſentire eam que proponit poſſibile eſſe: is illud abnuere non pōt quin uegatio poſſibilitatis neceſſitati conſentiat: eritqꝫ integra conſequētia: q̄ dicit ſi neceſſe eſt eē non poſſibile ē eſſe: qn̄ quidem illa falſa eſt conſequentia q̄ dicit ſi neceſſe eſt eēpoſſibile eſt eſſe. Qd̓ ſi hoc fieri non pōt: vt poſſibilitatis negatio neceſſarie cōſentiat affirmatiōi: illudverū eſt affirmationē poſſibilem neceſſarie conuenire. Sed in hoc quoqꝫ maior inerit difficultas. Omnenāqꝫ qd̓ poſſibile eſt eē: poſſibile eſt ⁊ non eē. Sed ſipoſſibilitas neceſſitatē ſequitur: erit id qd̓ neceſſe eſtvt poſſit eē ⁊ poſſit non eē ẜm naͣm .ſ. poſſibilitatis: q̄ipſi conuenit neceſſitati. ſed hoc impoſſibile eſt: Nonigitur poſſibilitas ſequit̉ neceſſitatē. ꝙ ſi poſſibilitasneceſſitatē non ſeꝗtur: negatio poſſibilitatis ſequit̉ea .ſ. que eſt non poſſibile eſſe: euenientqꝫ ea rurſusincōmoda que dudum cū eum locuꝫ tractaremus expreſſimus ꝙ ſi quis poſſibilitatis non velit eſſe negationē eam q̄ dicit non poſſibile eſſe: ſed potius eam q̄dicit poſſibile eſſe non eē. qͣꝫqͣꝫ ille non recto ordineaffirmationi negationē accōmodet: dictum ſupra ſitquotiens cū modo propoſitiones dicūtur ad modosipſos potius negationeꝫ poni oportere qͣꝫ ad verbadande tn̄ manus ſunt: vt cum eo quoqꝫ cōceſſo quodad defenſionem vtile aliquibus videri poſſit: argumentationis falſaꝫ ſnīaꝫ fregerimus penitus atqꝫ altius ſit veritas conſtituta. Sit ergo negatio poſſibilitatis quā ipſi volunt .i. ea que dicit poſſibile eē noneſſe. ſed hec quoqꝫ neceſſitati non cōuenit. Si quisenim dicat qm̄ poſſibile eē neceſſariū non ſeꝗtur: ſe-

quitur mox poſſibilis contradictio neceſſitatem. ꝙ ſiquis contradictionē poſſibilis ponat eā que dicit poſſibile non eē: eamqꝫ neceſſitati conſentire putat: eritẜm eum recta conſequentia: ſi neceſſe eſt eſſe: poſſibile eſt non eſſe: ſed hoc fieri non pōt. quod .n. neceſſe ēeſſe non poteſt non eſſe. ſi igitur poſſibilitas non ſeꝗtur neceſſitatem. erit .n. quod neceſſe eſt contingens.Poſſibile namqꝫ ⁊ contingens idem valent. negationes poſſibilitatis ſiue ea que dicit non poſſibile eſſe:ſiue ea cuius ſententia eſt poſſibile eſt non eſſe: neceſſitati conuenient: ſed vtrumqꝫ impoſſibile eſt. ꝙ ſihec non ſequuntur: ſequitur ea que eſt earum affirmatio ideſt poſſibilitatis. ſed hoc quoqꝫ fieri non poteſt vt ſepius ſupra monſtrauimus: Hec ergo huiuſmodi queſtio in ſequenti ordine ab ipſo reſoluitur.Nunc autem quoniam queſtionis ſupradicte talis ſēſus eſt: verba ipſa ſermonumqꝫ ordo videatur. Aitnamqꝫ. Dubitabit autem inquit aliquis ſi illud qd̓eſt neceſſarium eſſe poſſibile eſſe ſequatur ideſt ſi neceſſitati poſſibilitas conſentit. Nā ſi nō ſequit̉ ideſtſi negat aliquis vt poſſibilitas neceſſitatem ſequat̉:cōtradictio conſeꝗt̉ poſſibilitatis. Nā ꝙ poſſibilitasnon ſequitur: contradictio poſſibilitatis ſequitur eaſcilicet que dicit non poſſibile eē: ⁊ pretermiſit ꝙ exhis eēt impoſſibile. Hoc autem eſt vt ſi neceſſitatempoſſibilitas non ſequatur ⁊ contradictio poſſibilitatis conſentiat: ſit recta conſequentia ſi neceſſarium ēeſſe non poſſibile eſt eſſe: quod eſt inconueniens. ⁊ ſiquis non hanc dicat eſſe contradictionem ideſt ſi ꝗsneget poſſibilitatis contradictionē eſſe que dicit nonpoſſibile eſſe illud certe neceſſe eſt ei dicere ꝙ poſſibilitatis contradictio ea ſit que dicit poſſibile eē noneſſe. ſed vtreqꝫ falſe ſunt de neceſſe eſſe. Nam quodneceſſe eſt: fieri non poteſt vt nō poſſibile ſit. Et ruiſus qd̓ neceſſe eſt: fieri non poteſt vt poſſibile ſit noneſſe. Rurſus videtur idem eſſe poſſibile incidi ⁊ nonincidi. Poſſibilitas enim affirmationi negationiqꝫcommunis eſt. namqꝫ ⁊ eſſe ⁊ non eſſe poteſt: quodpoſſibile eſſe dicitur. hoc autem falſum eſt de neceſſario predicari. Neceſſarium namqꝫ ſi eſt: non eſſenon poterit: ſi non eſt: nulla rōne contingit: ꝙ ſi quisdicat quoniā poſſibilitas neceſſitatem ſequitur: eadem poſſibilitas conſentit contingenti: ⁊ erit neceſſeeſſe contingēs non eſſe: ideſt erit contingens id quodneceſſe eſſe predicatur. Naꝫ ſi quod poſſibile eſt eſſe:poteſt non eſſe. quod auteꝫ poteſt non eſſe contingitvt non ſit: non dubium eſt quin ſi neceſſitatem poſſibilitas ſequitur: eam ſequatur quoqꝫ ⁊ contingentia. ſed contingens poſſumus dicere in negatione: vtdicatur contingit non eſſe eſt igitur quod neceſſe eſteſſe contingens non eſſe. hoc autem falſum eſt. atqꝫhic quidem ordo ſermonum eſt vt in alijs fere omnibus perplexus atqꝫ conſtrictus. alias enim ſimilitudo enunciationum: alias id quod deeſt implicitā reddit obſcuramqꝫ ſententiam. ꝙ ſi quis Ariſt. verbis ſeriem noſtre expoſitionis annectat: ⁊ ꝙ illic ꝑꝑ ſimilitudinem confuſum eſt: per expoſitionis nr̄e diſtinctionē ac ſeparationē diſgreget: qd̓ vero in Ariſtotelis ſermonibus minus eſt: hic cōpenſet: ſnīe ratio totius elucebit. Nunc ergo qm̄ propoſuit queſtionē: eācontinenter exequitur his verbis.¶ Manifeſtum eſt autē quoniam non oē poſſibilevel eſſe vel ābulare: ⁊ oppoſita valet. Sed eſt in ꝗbus non ſit veruꝫ. ⁊ primuꝫ quideꝫ in his que non