De interpretatione ſecunde editionis lib. iiii.

nomen vel verbum opponūtur finito nomini vel verbo: quod eſt homo: ⁊ currit. videbunt̉ ergo he negationes ẜm infinitum nomen vel verbum: que predicantur: ſed non ſunt. Maxime enim rō has negationes non eſſe conuincit: ꝙ omnis negatio vel vera velfalſa eſt. ꝙ autem dicimus non homo vel non curritlicet ſimplicia quoqꝫ ⁊ finita homo .ſ. atqꝫ currit: nihil verum falſumue ſignificēt: tamē hec infinita muto minuſ aliquid verum aut falſum demonſtrant: nōꝙ ſimplicia veruꝫ aliquid falſumue ſignificent Iccirco dicimus infinitas dictiones ſimplicibus minus verum aut falſum monſtrare: Sed ꝙ quāqͣꝫ nihil verūfalſumue deſignet ſimplex nomen aut verbum: tamēdefinitum quidam proponit in eo ꝙ eſt homo finitūquiddam eſt vna ſpecies. Is v̓o qui dicit non homopreſentem quidem ſpeciem interimit infinitas tamēalias dat intelligere ip̄as nihil ponēs. Quocirca quāqͣꝫ finita verba vel nomina per ſe vera vel falſa eſſenon poſſunt: niſi cum alijs iuncta ſint: tamen lōge minus veritatis aut falſitatis capacia ſunt nomina infinita vel verba. que nec hoc ipſum quidem quod ſignificant ponunt: ſed illud quidem perimunt nihilqꝫ perſe aliud in ſignificatione conſtituunt. Poſtremo propinquius ad veritatis vel falſitatis finita ſunt intellectus. Minus igitur vera vel falſa eſt dictio nominisinfiniti quā alicuius ſimplicis ⁊ finiti vocabuli¶ Significat autem. eſt omnis non homo iuſtusnulli illarum idem. nec huic oppoſita ea que eſt nōeſt omnis non homo iuſtus. Illa v̓o que eſt. omnisnon iuſtus non homo. illi que eſt. nullus iuſtus nōhomo. idem ſignificat.¶ Poſtqͣꝫ de propoſitionibus infinitum habentibuspredicatum ſufficienti diſputatione locutus eſt: earūqꝫ oppoſitiones oſtendit: conſequentiaſqꝫ demonſtrauit: in medio de infinitis nominibus ꝙ non eſſentnegationes breuiter pernotauit. Nunc redit ad easpropoſitiones que ſubiectum habent infinitum predicatum v̓o vel finitum vel infinitum: ⁊ primum quidēan eedem ſint idemqꝫ ſignificent habeantqꝫ ordinealiquam conſequentiam he ꝓpoſitiones que ex infinito ſubiecto ſunt. cum his que ex infinito predicatoſunt vel ex vtriſqꝫ finitis: docet. Ait enī has duas ꝓpoſitiones que ſunt. eſt omnis non homo iuſtus. nonomnis eſt iuſtus non homo nulli illarum idem ſignificare: que aut ex vtriſqꝫ finitis ſunt: aut ex predicatoinfinito. ⁊ diſponantur quidem ille: que aut ex vtriſqꝫ finitis ſunt: aut ex predicato infinito. ⁊ primum ꝙdem ponatur ſimplex affirmatio vniuerſalis: ſub hacnegatio vniuerſalis ex predicato infinito ſuꝑiori ſimplici affirmationi conſentiens. Contra v̓o ponat̉ vniuerſalis ſimplex negatio. ⁊ ſub hac vniuerſalis ex infinito predicato affirmatio: quas conſtat ſibimet conſentire precedente affirmatione vniuerſali que eſt exinfinito. ſcilicet predicato.Eſt omnis hō iuſtusNullus ē hō iuſtusᵍTo. xtarE Nullus ē hō nō iuſtꝰEſt oīs hō n̄ iuſtꝰCum igitur ita ſint affirmationes ⁊ negationes poſite que ſimplex quidem ſubiectum habent: infinitum

v̓o vel ſimplex predicatum: nūc Ariſtoteles dicit: qm̄he propoſitiones que ſubiectum habēt infinituꝫ: nuli illarum ſuperiorum quas diſpoſuimus idem ſignificant. hec enim que dicit eſt omnis non homo iuſtus:non cōſentit ei que dicit eſt omnis homo iuſtus: necrurſus ei que dicit eſt omnis homo nō iuſtus nec hisrurſus que ſunt. nullus eſt homo iuſtus: vel nullus eſthomo non iuſtus. he eniꝫ omnes hominem ſubiectūhabent: ille vero non hominē. Quocirca nec huiꝰ negatio .i. vniuerſalis affirmationis ex infinito ſubiectoparticularis .ſ. negatio. cum nulla earum que finitumhabent ſubiectum: poterit conſentire. Ea enim quedicit non eſt omnis non homo iuſtus: neqꝫ cum eaque proponit eſt omniſ homo iuſtuſ: nec rurſus cumea que proponit eſt omnis homo non iuſtus nec cuꝫhis que enunciant. nullus eſt homo iuſtus: vel nullus eſt homo non iuſtus. Sed nō hoc dicit quoniamex infinito ſubiecto propoſitiones diuerſe ſunt his q̄ſunt vel ex finito predicato vel ex infinito ſubiecto tamen finito. poſſunt enim diuerſe quidem eſſe predicationes idem tamen aliquotiens ſignificare: vt ea quedicit omnis eſt homo iniuſtus cum diuerſa ſit ab eaque dicit nullus eſt homo iuſtus: idem tamen aliquādo ſignificant: ſi affirmatio priuatoria preceſſerit. Dictum eſt enim ꝙ affirmationibus precedentibus negationes ſine dubio ſequerentur ergo hoc non dicitquoniam diuerſe ſunt propoſitiones ex infinito nomine ſubiecto his que ſunt ex predicato vel finito vel infinito ſubiecto tamen finito: ſed ꝙ omnino ſibi nō cōſentiant: vel non idem ſignificet .i. tota ſint virtute ꝓpoſitionis diſſimiles. Atqꝫ quidem hec dixit de his q̄īfinitū ſubiectū haberēt īfinitū v̓o vel finitum predicatū. vēit aūt nūc ad ipſaꝝ cōſequētias q̄ ex īfinitonomīe ſubiecto conſtāt: ⁊ ex vtroqꝫ infinito ⁊ ſicut ſupra cōſequētiā earū q̄ ex vtriſqꝫ finitis erāt vel ex īfnito p̄dicato docuit: ita quoqꝫ ecōuerſo que ex vtriſqꝫ īfinitis noībꝰ cōſtāt: vel ex īfinito noīe ſubiecto: qͣlē ad ſe hn̄t cōſequētiā: mōſtrat dicē̓s. Illa v̓o que ēoīs nō iuſtꝰ nō hō. illi q̄ ē nullus iuſtꝰ nō hō idē ſignificat: has tm̄ duas ꝓpoſitiōes mōſtrat affirmatiuaꝫ.ſ. vl̓em ex vtriſqꝫ infinitis: q̄ dicit. oīs nō iuſtꝰ nō hōei cōſentire q̄ ē vniuerſalis negatio ex ſolo īfinito ſubiecto: que dicit. nullus iuſtꝰ nō hō. In his autē ſubatditur particula ē: vt ſit tota ꝓpō. oīs nō iuſtꝰ nō hō ē⁊ rurſus nullꝰ iuſtꝰ nō hō ē. nā ſicut ī his que finitumhabebāt ſubiectū: īfinitū v̓o vel finitū p̄dicatū: affitmationē ex finito ſubiectio vl̓ īfinito p̄dicato. eā .ſ.dic̄ ē oīs hō n̄ iuſtꝰ: ſeq̄bat̉ ſimplex vl̓is negatio: q̄ exvtriſqꝫ finitiſ cōſtat: nullꝰ hō iuſtꝰ ē. Ita quoqꝫ ī hiſ ꝑmutatis tm̄ ſubiectis idē vēit. Nā ſic̄ illic negatio evtriſqꝫ finitꝭ vl̓is ſeq̄bat̉ affirmationē ex finito ſub̓o⁊ infinito p̄dicato: Ita quoqꝫ affirmationē ex vtriſqꝫinfinitis vl̓eꝫ ſequit̉ negatio ex īfinito ſub̓o. Ip̄a quoqꝫ vl̓is ⁊ has duas ꝗdē ꝓpoſitiones aſcripſit ſolaꝫ inhis conſequētiā ſpectans. Ceteras āt qꝛ putabat ītelectu eē faciles ꝑſequi neglexit. Nos aūt eas ne ꝗd relictū videat̉ apponimus: eſt enī conſequētia hoc mō.Eſt omnis non homo non iuſtusNullus non homo iuſtus eſtEſt omnis non homo iuſtuſNullus non homo non iuſtus eſtQuidam non homo iuſtus eſt