De interpretatione editiōis ſecūde liber. iiii.
hō ſiue n̄ hō: dūmō p̄dicatiōeꝫ alias īfinitā: alias v̓oſumat finitā tūc cū ē tertiū adiacēs pr̄. Exerce̓ igit̉ ītelligētiā nrāꝫ acūmēqꝫ phs voluit reꝝ oīuꝫ ſolertiſſimꝰ nō ſcpͥtura falſa ꝯfūdere: qn̄ autē ea que ſupradixit. colligēs ait. Eſt enī hoc loco: ⁊ n̄ eſt hoī adiacet.Hoc ſentit: qm̄ ī hac ꝓpoſitiōe: que dicit: hō iuſtꝰ ē:quā ſupra ꝓpoſuerat: iuſtꝰ d̓ hoīe p̄dicat̉. ē āt adiacēſiuſto adiacebit ⁊ hoī. ⁊ ī ea: q̄ dicit. hō iuſtꝰ n̄ ē qm̄ iuſtuſ p̄dicat̉ d̓ hoīe: n̄ ē āt adiacꝫ. nō ē ergo hoī quoqꝫadiacebit. Hoc enī ē: qd̓ ait. ē enī hoc loco ⁊ nō ē hoīadiacet. Nā ſi iuſtꝰ pater de hoīe: ē autē ⁊ nō eſt adiacet iuſto: ⁊ hoī quoqꝫ adiacebit: vt dictum eſt. Hācquoqꝫ ſcripturā emēdādā eē: faciēdūqꝫ eē alex. opīat̉hoc mō. Sicut pͥus quoqꝫ expoſuimꝰ. Eſt enī hoc loco⁊ n̄ ē iuſto ⁊ n̄ iuſto adiacet. Sꝫ ordo ꝗdē totiꝰ ſētētiediligēter expoſitꝰ ē. ſiue illa ſcriptio ſit: ſiue illa: neutra enī mutāda ē. Et vna ꝗdē plus hꝫ exercitij: alterav̓o facilitatis: ſꝫ ad vnā inteligētiā vtraqꝫ ꝓueniūt.Reſtat igit̉ vt ꝙ ait. Quare idcirco qͣttuor iſte erūt:qͦꝝ ꝗdē due ad affōeꝫ ſe hn̄t ẜm ꝯn̄tiā vt pͥuatiōes:due v̓o mīme. diligētiꝰ exponamꝰ: Locꝰ enī magnabreuitate ꝯſtrictus ē: ⁊ nimia ſubtilitate ac obſcuritate difficil̓: ⁊ hūc ꝗdē in prīa editiōe huiꝰ oꝑis trāſcurrētes expoſuimus. atqꝫ ī eo breuiſſimā: vt ī alijs:dedimus expoſitionē. Nūc autē ꝗd in ſe ſēſus habeatveri: quid hac breuitate latitet: qͣꝫtum facultas ſuppetit: nos ipſi patefaciamꝰ: ⁊ qͣꝫtū valet: animꝰ lectoris ītēdat. Cui ſi forte paulo obſcuriora vidētur: reꝝīputet difficultati: ſi ꝟo planiora quā putauerit: ſuogr̄am debebit acumini. Sad priꝰ ꝗd hoc loco herminiꝰ arbitretur: quā poſſibiliter expediā. Ait herminius tribus modis cū īfinito noīe ꝓpōnes poſſe proferri. aut .n. infinitū ſubiectū hn̄t: vt nō hō iuſtꝰ ē: aut infinitū predicatū: vt homo nō iuſtus eſt: aut infinituꝫſubiectū ⁊ īfinitū p̄dicatū: vt nō hō nō iuſtus ē. Harū igitur īquit quecūqꝫ ad p̄dicatū terminū hn̄t nomē īfinitū ſimiles ſūt his: que aliquā denūciāt priuationē. Denūciāt āt pͥuationē hec q̄ dicunt: hō īiuſtꝰeſt: hō īiuſtus nō ē: ergo iſtiuſmodi que: ꝓponunturhō īiuſtus eſt: homo īiuſtus nō ē: ille īquit cōſētiuntque ſūt ex īfinito p̄dicato: vt ea q̄ ē hō nō iuſtꝰ ē: hō n̄iuſtus nō ē. Idē enī ē inꝗt eē hoīeꝫ iniuſtū: qd̓ hoīeꝫnō iuſtū. Ille vero que hn̄t aut ſubiectū īfinitū: vt eſtnō hō iuſtꝰ ē. Aut vtraqꝫ īfinita: vt ē nō hō nō iuſtꝰ ē:nō cōſētiūt ad pͥuatoriā ꝓpōnem que ē hō iniuſtus ē:Nulla .n. ſimilitudo ē eiꝰ ꝓpōnis que ē: nō hō iuſtꝰ ē:⁊ eius que dicit hō iniuſtus ē. Nec vero eius que proponit nō hō nō iuſtꝰ ē: ⁊ eiꝰ que enūciat: hō iniuſtꝰ nōē. Nāqꝫ ille q̄ īfinitū nomē hn̄t ī p̄dicatione: hee priuatorijs cōſētiūt. Ille vero ꝓpōnes que aut ſubiectūhn̄t īfinitū: aut vtraqꝫ īfinita priuatorijs lōge diuerſe ſūt. Sed hic herminiꝰ lōge a toto intellectu ⁊ rōneſentētie diſcrepās has īterpoſuit: que aut ex vtriſqꝫ īfinitis: aut ex ſubiecto fierēt īfinito. Qd̓ aūt eſſet ꝙait ẜm cōſequētiā: vel que due haberēt ſe ẜm cōſeq̄ntiā vt pͥuationes: que vero nō: exponens nihil planūfecit: ⁊ ſenſus nihilo magis āte expoſitionē Herminij quā poſt expoſitionē obſcurū ē. Nos autē porphyriuꝫ ſequētes: eiqꝫ doctiſſimo viro cōſētiētes hec dicimꝰ eē qͣtuor propoſitiones: qͣrū due quidē ex finitisnoībus ſūt: due vero ex īfinitis noībus p̄dicatis. Sūtautē ex finitis noībus hoc modo: affirmatio eſt iuſtꝰhomo: negatio non eſt iuſtus homo. Ex īfinitis veronominibus predicatis affirmatio eſt que dicit eſt noniuſtus homo: negatio que promit: non eſt non iuſtus
homo. Sed has ex infinitis nominibus predicatis ꝓpoſitiones ī reliquo ſermone infinitas vocabimꝰ: vaffirmatio infinita ſit in hac expoſitiōe ea que diciteſt nō iuſtꝰ homo. negatio īfinita ea que dicit: non eſtnon iuſtus homo: vt quod dicturi eramꝰ propoſitionēex īfinito noīe p̄dicato: hāc īfinitā nominemꝰ: illas āduas q̄ nullū nomē hn̄t īfinitū nec ſubiectū nec p̄dicatum: ſimplices vocemꝰ. Sunt ergo ſimplices ꝓpoſitiōes hec: ē hō iuſtꝰ: nō ē hō iuſtꝰ. Priuatorias āt ꝓpoſitōnes voco: quecūqꝫ hn̄t priuationē: pͥuatorie ātſūt hoc mō: ē iniuſtꝰ hō: hec .n. iuſtitia ſubiectū pͥuat.⁊ rurſus nō ē īiuſtus hō: hec rurſus īiuſtitia ſubiectipriuat: ergo cū ſint due ꝓpōnes ſimplices vna affirmatiua altera negatiua: ⁊ ſint alie due pͥuatorie: eaꝝquoqꝫ. vna affirmatiua altera negatiua: necnō etiaꝫſint alie due īfinite: affirmatiua rurſus ⁊ negatiua: dico qm̄ quēadmodū ſe pͥuatorie ꝓpoſitōes affirmatio.ſ. ⁊ negatio ad affirmationes ⁊ negatiōes ſimpliceshabuerīt: ſic ſe habebūt: ⁊ que ſunt īfinite ad eaſdemipſas .ſ. ſimplices .ſ. ẜm ꝯn̄tiā: qd̓ āt dico tale ē: diſponātur priꝰ due ſimplices .i. affirmatio q̄ dicit eſt iuſtꝰhō. ⁊ rurſus negatio que dicit nō ē iuſtus hō. ſub hisāt diſponātur priuatorie: ſub affirmatiōe ꝗdē ſimplici priuatoria negatiua ſub negatiua ſimplici affirmatiua priuatoria: vt ſub ea que dicit ē hō iuſtꝰ ponat̉:que dicit nō ē hō īiuſtꝰ: ⁊ ſub ea q̄ dicit nō ē hō iuſtponatur ea que proponit ē hō īiuſtꝰ. rurſus ſub pͥuatorijs diſponātur īfinite: ſub affirmatiōe affirmatio:ſub negatiōe negatio: ſub affirmatione ꝗdeꝫ pͥuatoria: q̄ dicit ē īiuſtꝰ hō diſponatur affirmatiua īfinitaē n̄ iuſtus hō ſub negatiua ꝟo pͥuatoria q̄ dicit nō ēiuſtꝰ hō ponat̉ negatio infinita q̄ dicit nō ē nō iuſtushomo: hoc autem ſubiecta deſcriptio docet.Affir. Eſt iuſtꝰ hō. ſimplices nō ē iuſtꝰ hō Neg.Neg. Nō ē īiuſtꝰ hō priuatorie ē iniuſtꝰ hō AffirNeg. nō ē n̄ iuſtꝰ hō infinite ē n̄ iuſtꝰ hō Affir.Is igitur ita diſpoſitis dico: qm̄ quēadmoAAdum ſe hn̄t priuatorie .i. affirmatio ⁊ negatio q̄ dicūt ē iniuſtus hō: nō ē īiuſtus hō acA Hnmplices q̄ ꝓponūt ē iuſtus hō: nō ē iuſthomo: ẜm cōſequētiam: ſic ſe hēbunt etiā infinite ꝓpoſitiones affirmatio ⁊ negatio hee .ſ. que ſūt eſt nōiuſtus hō: nō ē non iuſtus homo: ad eaſdeꝫ ſimplicesque ſunt: eſt iuſtus homo: non eſt iuſtus homo: videamus que ſit ſimpliciū ⁊ priuatoriarū conſequentia: vtvtrum ſe ſic habeant infinite ad ſimplices: quēadmodū ſe hn̄t pͥuatorie ad eaſdē ſimplices cognoſcamusdiſpoſite igitur ſunt ī primo quidem ordine ſimpliceslpropoſitiones affirmatio ſimplex que dicit eſt iuſtus homo: ⁊ negatio ſimplex que dicit non eſt iuſtushomo. Sub his: ideſt ſub affirmatione ſimplici duenegationes vna priuatoria que eſt nō eſt iniuſtus homo: ⁊ altera infinita que eſt non eſt non iuſtus homoSub negatione vero ſimplici que dicit non eſt iuſtushomo: due affirmationes vna priuatoria: que dicit ēiniuſtus homo: altera infinita que dicit: eſt non iuſthomo: illud quoqꝫ in deſcriptione videndum eſt: ꝙangulariter ſe affirmationes negationeſqꝫ reſpiciūt.nam affirmatio que eſt ſimplex eſt iuſtus homo: angulariter ſe contra reſpicit vtraſqꝫ affirmationes infinitam: ſcilicet ⁊ priuatoriam que ſunt: eſt nō iuſtushomo: ē īiuſtus hō. Rurſus negatio ſimplex que eſtnon ē iuſtus hō angulariter reſpicit duas negatiōesinfinitaꝫ